ตอนที่ 67 ล้วนเป็นอัจฉริยะแดนผี

[ถ้าเป็นฉัน ยังหนุ่มขนาดนี้ ฉันก็ไม่อยากตายเหมือนกัน]

[เสียดายที่โลกนี้ไม่มียารักษาความเสียใจภายหลัง ก็เหมือนที่สตรีมเมอร์เคยบอกนั่นแหละ รักษาชีวิตตัวเองให้ดีเถอะ]

[พวกเธอว่าสตรีมเมอร์จะยอมให้เขาเขียนต่อไหม?]

ในห้องไลฟ์สด

เมื่อเห็นหยางซือหมิงร้องไห้น้ำตานองหน้าและไม่อยากจากไป

เหล่าผู้ชมก็พอจะเข้าใจความรู้สึกและเห็นใจอยู่บ้าง

ถ้าเลือกได้ ใครกันจะอยากลาโลกนี้ไปเร็วขนาดนั้น?

วัยยี่สิบกว่าปี เป็นช่วงเวลาที่ชีวิตเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ ๆ

ใครบ้างไม่เคยวาดฝันว่าตัวเองจะประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ หรือมีความรักอันแสนหวาน?

แม้บางครั้งพวกเขาจะบ่นเรื่องชีวิตบ้าง แต่หลังจากบ่นเสร็จ ก็ยังคงมีความหวังกับอนาคตอยู่ดี

ผู้ชมต่างพากันเฝ้าดูหน้าจอไลฟ์สดอย่างเงียบเชียบ อยากรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

ภายในห้องนอน

เจียงหลินมองหยางซือหมิงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"เจ็ดวัน นายมีเวลาแค่เจ็ดวันเท่านั้น"

เจ็ดวันนับเป็นหนึ่งรอบ

หากพ้นเจ็ดวันไปแล้ว หยางซือหมิงยังไม่ยอมก้าวสู่ถนนสู่ลำน้ำมรณะ

ถึงตอนนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องจัดการอีกต่อไป

"ขอบคุณท่านทูตครับ! ขอบคุณท่านทูตมากครับ!"

หยางซือหมิงพยักหน้าหงึก ๆ รัวเร็ว น้ำหูน้ำตาและน้ำมูกสะบัดเปรอะไปทั่ว

ภาพลักษณ์สำหรับเขาในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรอีกแล้ว

เจ็ดวัน!

เขายังมีชีวิตอยู่ได้อีกเจ็ดวัน!

เวลาหนึ่งสัปดาห์ สามารถทำอะไรได้ตั้งมากมาย

หยางซือหมิงรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่เคยดูไลฟ์สดของท่านทูต

และยังดีที่เมื่อครู่ขาอ่อนแรงจนไม่ได้วิ่งหนีไปจริง ๆ

ขณะที่เขากำลังปาดน้ำตาและน้ำมูก เตรียมตัวจะกลับเข้าร่างนั้นเอง

ก็ได้ยินเจียงหลินเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "เอาล่ะ ออกเดินทางได้แล้ว"

"เอ๊ะ?"

หยางซือหมิงเงยหน้าขวับ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและมึนงง

ออกเดินทาง?

ไปไหน?

ไม่ใช่ว่าเขายังอยู่ได้อีกเจ็ดวันหรอกเหรอ?

เห็นเพียงเจียงหลินโบกมือเบา ๆ เปิดช่องทางปรโลกขึ้นมา

คล้ายกับมองความคิดของเขาออก เจียงหลินจึงเอ่ยว่า

"ร่างในโลกมนุษย์ของนายตายไปแล้ว ก็ต้องไปปรโลกสิ"

พูดจบ เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งหิ้วหยางซือหมิงที่กำลังยืนเอ๋อ แล้วก้าวเข้าสู่ช่องทางปรโลก

[ปกติฉันไม่ใช่คนขำง่ายนะ]

[ให้เกียรติคนตาย ปกติฉันก็ไม่ใช่คนไร้มารยาทแบบนี้หรอก... พรืดดด!]

เมื่อเห็นถึงตรงนี้ บรรดาผู้ชมที่เดิมทียังรู้สึกเคร่งขรึมและเศร้าสร้อย ต่างก็เริ่มกลั้นขำไม่อยู่

บรรยากาศที่พลิกผันกะทันหันนี้ ทำเอาพวกเขาตั้งตัวแทบไม่ทัน

[เขานึกว่าตัวเองจะกลับเข้าร่างได้เหรอ? เมื่อกี้ฉันก็คิดอยู่แล้วเชียวว่าเป็นไปไม่ได้]

[อุ๊บ ฮ่าๆ~ นักเขียนสู้ ๆ นะ! ถึงปรโลกแล้วก็ปั่นงานดี ๆ ล่ะ พวกเรารออยู่!]

[เจ็ดวันเองเหรอ... ตอนนั้นคนเขียนบอกว่าเรื่องนี้เพิ่งเขียนไปได้ครึ่งเดียว จะเขียนจบได้จริงเหรอ?]

บรรดานักอ่านของหยางซือหมิงก็พากันโผล่มาแสดงตัว สถานการณ์ตอนนี้สำหรับพวกเขาแล้ว

ถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่เหนือความคาดหมายอย่างสิ้นเชิง

[น่าจะไม่มีปัญหามั้ง นักเขียนพิมพ์ไวจะตาย]

[ไปถึงปรโลกคงไม่ต้องกิน ดื่ม ขับถ่าย หรือนอนแล้ว น่าจะปั่นต้นฉบับได้เต็มเหนี่ยวเลย!]

[พวกพี่ ๆ เมนต์บน พวกนายคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่าเขาจะยอมตั้งใจปั่นงาน?]

มีผู้ชมคนหนึ่งตั้งข้อสงสัยขึ้นมา

จากสถานการณ์ในห้องไลฟ์สดเมื่อครู่ ปัญหาเรื่องการดองงานของหยางซือหมิงถือว่าเข้าขั้นวิกฤตเลยทีเดียว

ต่อให้ไปถึงปรโลกแล้ว ก็คงไม่ยอมปั่นงานดี ๆ อยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อไปถึงปรโลกและไม่มีนักอ่านคอยทวงนิยายแล้ว เขาจะยอมเขียนต่อไหมก็ยังเป็นปัญหาอยู่

[หรือว่าถึงตอนนั้นฉันค่อยเซ่นไหว้บรรพบุรุษ แล้ววานให้บรรพบุรุษช่วยไปทวงให้ดีไหม?]

[เงื่อนไขคือ แกต้องเชิญบรรพบุรุษให้ออกมาได้ก่อนนะ]

เหล่านักอ่านต่างพากันเงียบกริบ

บรรพบุรุษใช่ว่าจะเชิญกันได้ง่าย ๆ เสียที่ไหน

กระแสตามหาบรรพบุรุษในตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน คนที่สามารถเชิญบรรพบุรุษมาถ่ายทอดวิชาฝีมือได้ก็มีอยู่แค่หยิบมือเดียวเท่านั้น

ได้บรรพบุรุษมาช่วยสั่งสอนวิชาก็นับว่าโชคดีมหาศาลแล้ว ใครจะกล้าไปสั่งให้บรรพบุรุษทำงานให้อีก?

เวลานี้

ภาพในห้องไลฟ์สดเคลื่อนตามเจียงหลินมาถึงแดนปรโลก

เจียงหลินไม่ได้มุ่งหน้าไปยังถนนสู่ลำน้ำมรณะเหมือนเช่นเคย แต่กลับหิ้วหยางซือหมิงบินไปยังอีกทิศทางหนึ่ง

เหล่าผีเจ้าหน้าที่ที่เดินผ่านไปมาพบเห็นเข้า ก็เพียงแต่มองดูด้วยความสงสัย แต่ไม่ได้เอ่ยปากซักถามอะไร

ตลอดทาง หยางซือหมิงหลับตาปี๋ กลัวจนแข้งขาอ่อนระทวยไปหมด

เพราะทันทีที่ลืมตา เขาก็จะมองเห็นผีเจ้าหน้าที่มากมายละลานตา

แค่สตรีมเมอร์ที่เป็นผีเจ้าหน้าที่ตนเดียว ก็ทำเอาเขากลัวจนไม่กล้าขยับแล้ว

มีผีเจ้าหน้าที่เยอะขนาดนี้ ขืนมองต่อไป เขากลัวว่าวิญญาณตัวเองจะแตกดับไปเสียก่อน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เสียงลมหวีดหวิวข้างหูค่อย ๆ แผ่วเบาลง

หยางซือหมิงค่อย ๆ แอบหรี่ตาเปิดออกดูเป็นช่องแคบ ๆ ก็เห็นว่าเบื้องล่างเต็มไปด้วยบ้านเรือนเรียงราย

ส่วนตัวเขากำลังลอยคว้างอยู่กลางเวหา

เขาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างหนีบชิดเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ

แม่เจ้าโว้ย นี่มันสูงเกินไปแล้ว!

"ตรงนี้คือเขตที่อยู่อาศัยด้านหลังตลาดผีครับ"

เจียงหลินเอ่ยอธิบายขึ้นมาประโยคหนึ่ง

เขาดูทิศทางบนอากาศครู่หนึ่ง จากนั้นก็บินร่อนลงไปในทิศทางหนึ่ง

แล้วลงแตะพื้นตรงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่งในที่สุด

เขตที่อยู่อาศัยแถวนี้ส่วนใหญ่สร้างขึ้นตามรูปแบบโบราณ

ใช้ไม้ตั้งโครง เผาอิฐก่อกำแพง และมุงหลังคาด้วยกระเบื้อง

บริเวณหน้าประตูบ้านบางหลังยังคงรักษาวิถีธรรมเนียมของโลกมนุษย์เอาไว้

แขวนโคมไฟและติดคำกลอนคู่

เพียงแต่คำกลอนคู่เหล่านี้ไม่ได้มีไว้ใช้เหมือนในโลกมนุษย์ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคำพูดไร้สาระของพวกผี

อย่างเช่น

วรรคแรก: วันนี้เปลี่ยนหัวใหม่ดีกว่า

วรรคหลัง: พรุ่งนี้ค่อยเปลี่ยนแขนข้างใหม่

คำขวาง: ใครจะสุขสำราญเท่าข้า?

หรืออย่างเช่น

วรรคแรก: ทำงานรับจ้างงกๆ ปีแล้วปีเล่า

วรรคหลัง: เดินเข้าเดินออกไม่มีวันได้หยุดพัก

คำขวาง: เป็นผีก็หาเงินยาก

บ้านเรือนเหล่านี้มองดูแล้วก็พอใช้ได้ ทว่าหากเทียบกับที่พักของผีเจ้าหน้าที่อย่างพวกเจียงหลินแล้ว ก็ยังด้อยกว่าอยู่ระดับหนึ่ง

ต่อให้บ้านเหล่านี้จะดีแค่ไหน ก็เป็นเพียงบ้านธรรมดาทั่วไป ไม่อาจรวมพลังไอหยินได้ ทั้งยังไม่มีม่านพลังพิเศษเหมือนบ้านของผีเจ้าหน้าที่

ในยามนี้

คฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้าเจียงหลินและหยางซือหมิง นอกจากจะติดคำกลอนคู่แล้ว ยังมีป้ายชื่อเรือนแขวนอยู่อีกด้วย

ตัวป้ายใช้พื้นหลังสีดำ เขียนด้วยหมึกสีทอง

สลักตัวอักษรขนาดใหญ่สามคำว่า "ซูโม่ไจ" ดูเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิตผู้คงแก่เรียน

ส่วนคำกลอนคู่นั้น ก็ยังคงเป็นคำพูดเพ้อเจ้อของพวกผีอยู่ดี

วรรคแรก: ชักดาบลงสนามรบพร้อมลุยทันที

วรรคหลัง: จินตนาการโลดแล่นเจ้าจงพุ่งทะยานไป

คำขวาง: เป็นดั่งที่ใจปวงชนปรารถนา

[ฮ่าๆๆ คำกลอนคู่แบบนี้ฉันก็แต่งได้ตั้งหลายบทเหมือนกัน!]

[วรรคแรก: ส่งการบ้านมาผมทำได้ วรรคหลัง: พอจะทำทีไรก็ไม่ทำ แถวขวาง: แค่อยากเล่น!]

[พวกนี้แหละคือยอดอัจฉริยะผีตัวจริงเสียงจริง!]

[ไอ้อันที่หาเงินยากนั่นทำเอาฉันขำก๊ากเลย นึกถึงระบบทำงานแบบ 996 ขึ้นมาทันที!]

[ไม่ใช่เก้าร้อยเก้าสิบเก้า ไม่ใช่เก้าร้อยเก้าสิบแปด ขอแค่เก้าเก้าหก! ลดกระหน่ำจำนวนจำกัด!]

[พอดูแบบนี้แล้ว อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์ด้านคำกลอนคู่ขึ้นมาเลย (หัวหมา)]

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์สดเฝ้าดูตามทางมาเรื่อยๆ

ได้เปิดหูเปิดตากับบรรยากาศเขตที่อยู่อาศัยในปรโลก รวมถึงพรสวรรค์ของเหล่าภูตผีพวกนี้อย่างเต็มอิ่ม

พอดูไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนมีพรสวรรค์เหมือนกัน จนแอบขำกับตัวเองขึ้นมา

ชายคนหนึ่งที่กำลังนอนดูไลฟ์สดอยู่บนเตียง จู่ๆ ก็หันขวับไปมองภรรยา

สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ที่รัก ปีนี้คำกลอนคู่ติดหน้าบ้านเรา ให้ฉันลองแต่งดูหน่อยไหม"

หญิงสาวที่กำลังทำงานฝีมืออยู่ได้ยินเข้า ก็หันมามองด้วยความสงสัย "คุณแต่งเป็นด้วยเหรอคะ"

ชายหนุ่มกระตือรือร้น "ฉันว่าฉันลองดูได้นะ"

"ได้สิ ถึงเวลาคุณก็ลองดูแล้วกันค่ะ"

"ขอบคุณนะที่รัก! อิอิ"