ตอนที่ 68 รอยยิ้มอันเป็นมิตร

"ทะ... ทะ... ท่านยมทูต ที่... ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ"

หยางซือหมิงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

เขาห่อไหล่ สั่นเทาไปทั้งตัว

ที่นี่ดูวังเวงเกินไปแล้ว ลมเย็นยะเยือกพัดวูบวาบ ให้ความรู้สึกเหมือนเปิดแอร์ทิ้งไว้กลางฤดูหนาวไม่มีผิด

เจียงหลินเหลือบมองเขา "ที่เขียนนิยายของนายไง"

พูดจบ เขาก็เดินนำไปข้างหน้า

หยางซือหมิงกวาดสายตามองซ้ายขวา ตัวสั่นงันงกพลางรีบเดินตามไปทันที

เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น บานประตูใหญ่ของซูโม่ไจถูกเปิดออก

ด้านในมีพื้นที่กว้างขวางมาก มีโต๊ะเขียนหนังสือจัดวางเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก

ผีส่วนหนึ่งกำลังจรดพู่กันเขียนอะไรบางอย่าง โดยมีกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างกำยำล่ำสันยืนล้อมอยู่ข้างๆ

บ้างก็อ่านหนังสือ บ้างก็ก้มมองกระดาษที่ผีเหล่านั้นกำลังขะมักเขม้นเขียนอยู่

ทันทีที่ประตูเปิดออก ผีทุกตนในห้องต่างก็หันขวับมามองพร้อมกัน

ใบหน้าแต่ละหน้าล้วนไร้อารมณ์ความรู้สึก

หยางซือหมิงตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แทบจะช็อกหมดสติไปตรงนั้น

"ที่แท้ก็ท่านยมทูตนั่นเอง เชิญท่านนั่งก่อนขอรับ"

เมื่อเห็นเจียงหลิน ชายฉกรรจ์ร่างล่ำเหล่านั้นต่างก็ลุกขึ้นและเดินตรงเข้ามาหา

พวกเขาถูไม้ถูมือ ใบหน้ากร้านกรำปรากฏรอยยิ้มซื่อๆ "ท่านยมทูต มีอะไรที่พวกข้าพอจะช่วยได้ ท่านสั่งมาได้เต็มที่เลยขอรับ"

เจียงหลินพยักหน้า ก่อนจะดึงหยางซือหมิงที่อยู่ข้างหลังออกมาข้างหน้า

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะมาเขียนนิยายที่นี่ด้วย อีกเจ็ดวันผมจะมารับเขากลับไป"

ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้าเหลือบมองหยางซือหมิงที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก แล้วตบหน้าอกรับประกันอย่างหนักแน่น

"ท่านยมทูตโปรดวางใจ ยกให้พวกข้าจัดการได้เลยขอรับ!"

"อืม"

เจียงหลินพยักหน้ารับ หันไปมองหยางซือหมิงแล้วพูดว่า "จำไว้ มีเวลาแค่เจ็ดวันเท่านั้น"

"ทะ... ทะ... ท่านยมทูต ผะ... ผม..."

หยางซือหมิงตัวสั่นพั่บๆ คิดจะเดินตามเจียงหลินออกไป

"น้องชาย เจ้ามาทางนี้เลย"

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าก้าวเข้ามา โอบไหล่หยางซือหมิงแล้วพากึ่งลากกึ่งจูงเดินเข้าไปข้างใน

"มาๆ ข้าจะแนะนำให้รู้จัก ตรงนี้จะเป็นโต๊ะทำงานเขียนนิยายของเจ้าต่อไปนะ"

เจียงหลินไม่ได้คิดจะอยู่นาน ในชั่วพริบตาที่เขาหมุนตัวเดินจากไป

เหล่าผีที่กำลังเขียนหนังสืออยู่บนโต๊ะในห้องต่างก็เผยสีหน้าหวาดผวาสุดขีดออกมาพร้อมกัน

ขณะที่กลุ่มชายฉกรรจ์ซึ่งยืนล้อมโต๊ะอยู่ บ้างก็โน้มตัวลงมา บ้างก็ลอยขึ้นไปเกาะอยู่บนขื่อหลังคา

ทุกคนต่างหยิบอาวุธคู่กายของตัวเองออกมา

บ้างก็ถือท่อนไม้ บ้างก็ถือขวานเล่มโต และบ้างก็ถือเชือกเส้นหนา

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์มองดูเหล่านักเขียนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ พร้อมกับเผยรอยยิ้มอันแสนเป็นมิตรออกมา

แอด...

ประตูใหญ่ของซูโม่ไจปิดสนิทลง

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นเหล่านักเขียนเหล่านั้นแสดงสีหน้าหวาดกลัวก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ แล้ว

และพอเห็นพวกพี่ยักษ์ควักอาวุธออกมาทีละคน ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงทันที

[เชี่ยเอ๊ย! ที่แท้ก็รอจังหวะนี้อยู่นี่เอง!]

[เชี่ย! นี่คิดจะทำอะไรกันวะเนี่ย?]

[กูรู้ละ พวกเขาจะเขียนจดหมายเลือดกันใช่ปะ?]

[ให้ตายเถอะวะ ที่มาของคำว่านิยายเขียนด้วยเลือดมันเป็นแบบนี้เองเหรอ????]

เมื่อเห็นความสงสัยของเหล่าผู้ชม เจียงหลินจึงอธิบายว่า

"ไม่เกิดเรื่องหรอกครับ ที่นี่คือทีมทวงตอนต่อมืออาชีพ"

"ในปรโลกก็มีผีจำนวนไม่น้อยที่ชอบอ่านเรื่องเล่า เนื่องจากพวกภูตผีไม่ค่อยจำเป็นต้องนอนหลับพักผ่อนเท่าไร ดังนั้น..."

"พออ่านเรื่องค้างอยู่ครึ่งๆ กลางๆ แล้วนอนไม่หลับ ผีบางตนก็เลยไปนั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้านนักเขียนตรงๆ เลย"

"เดิมทีทำแบบนั้นก็แค่เพราะอยากอ่านเนื้อหาใหม่ๆ ให้เร็วที่สุด แต่นานวันเข้า จำนวนคนที่ไปนั่งเฝ้าหน้าประตูก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ"

"จนกระทั่งต่อมา ไม่ว่านักเขียนจะก้าวเท้าออกจากบ้าน หรือไปเดินเล่นตามถนน ก็จะมีคนคอยตามประกบเพื่อเร่งให้รีบอัปเดตนิยายไวๆ"

"และพอนานไป คนกลุ่มนี้ก็รวมตัวกันกลายเป็นทีมทวงนิยายขึ้นมาเองโดยปริยาย"

"พอพวกภูตผีในปรโลกรู้เรื่องเข้า ก็เลยเชิญนักเขียนที่ตัวเองตามอ่านมารวมกันไว้ที่นี่ซะเลย"

"จนถึงตอนนี้ คนกลุ่มนี้จึงนับว่าเป็นทีมทวงนิยายที่ค่อนข้างมืออาชีพแล้วครับ"

และราวกับจะขานรับคำพูดของเจียงหลิน

วินาทีถัดมา เสียงตึงตังโครมครามก็ดังแว่วออกมาจากซูโม่ไจที่อยู่ด้านหลัง

"รีบๆ เขียนเข้า! อย่ามัวแต่นั่งแคะเล็บอยู่ เล็บมันมีอะไรน่าลูบนักหนาห๊ะ?!"

"เจ้าจะหันไปมองหน้ามันทำไม บนหน้ามันมีเนื้อเรื่องให้อ่านรึไง?"

เคร้ง!

"พวกเจ้าทุกคนล้วนเป็นคนมีความสามารถแห่งปรโลกเรา ทั้งเขียนหนังสือเป็นทั้งเล่าเรื่องเก่ง! ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเราฝากไว้กับพวกเจ้าแล้วนะ สู้ๆ!"

"ยกพู่กันขึ้นมาแล้วรีบเขียนซะ! ถ้าไม่สู้ตอนนี้แล้วจะไปสู้ตอนไหน?!"

"ใครเขียนครบสามบทภายในหนึ่งชั่วยาม มื้อต่อไปเพิ่มน่องไก่ให้อีกหนึ่งน่อง!"

เมื่อได้ยินเสียงที่แว่วดังออกมาจากข้างใน ประกอบกับนึกถึงรูปร่างกำยำและอาวุธในมือของพวกพี่ยักษ์เหล่านั้น

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อก มโนภาพตามได้เป็นฉากๆ ทันที

ช่างเป็นทีมมืออาชีพจริงๆ มีทั้งไม้นวมไม้แข็ง เขียนดีก็ยังมีน่องไก่ให้กินอีกด้วย

โคตรกลั้นขำไม่ไหวแล้วโว้ย 55555555

ตั้งแต่มีทีมทวงงานเขียนมืออาชีพแห่งปรโลก ก็ไม่ต้องกังวลว่านักเขียนจะดองอีกต่อไป~

ท่านเทพนักเขียนสู้ๆ นะครับ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณเต็มเปี่ยมเลย (หัวหมา)

บรรดาชาวเน็ตไม่คิดเลยว่าในปรโลกจะมีทีมแบบนี้อยู่ด้วย ต่างพากันรู้สึกว่าได้เปิดโลกความรู้ใหม่ทันที

ขณะเดียวกัน คนบางส่วนที่ชอบตามดูซีรีส์ ตามอ่านนิยาย ตามอ่านการ์ตูน ก็เริ่มรู้สึกอิจฉาขึ้นมาลึกๆ ในใจ

อยากให้มีทีมทวงงานมืออาชีพแบบนี้ไปประกบท่านเทพที่ตัวเองตามอ่านอยู่บ้าง จะได้อัปวันละแปดตอนสิบตอนไปเลย

ภายในหอซูโม่ไจ

หยางซือหมิงเพิ่งนั่งลงด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ก็ถูกชายฉกรรจ์ยัดกระดาษขาวปึกหนึ่งใส่มือ

"มา ดูซิว่านายถนัดใช้ปากกาแบบไหน?"

หยางซือหมิงหันกลับไปมอง ก็เห็นปากกานานาชนิดวางเรียงรายอยู่เป็นแถว

มีครบครันทุกประเภท ทั้งพู่กัน ดินสอ ปากกาลูกลื่น และปากกาสี

เขาเลือกปากกาลูกลื่นด้ามหนึ่ง

ชายฉกรรจ์รีบเก็บปากกาที่เหลือทันที ก่อนจะตบไหล่เขาแล้วยิ้มพูดว่า

"สู้ๆ นะ หมึกหมดเมื่อไหร่บอกพวกเราได้ตลอด หิวหรือหนาวก็บอกได้ พวกเราทุกคนเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น"

เมื่อหยางซือหมิงได้ยินเช่นนั้น ในใจก็พลันเกิดความหวังขึ้นมา "ผ... ผมขอพักก่อนสักครู่ได้ไหมครับ? ผม..."

ทว่ายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นชายฉกรรจ์หรี่ตาลง แววตาดูเหี้ยมเกรียมขึ้นมาเล็กน้อย

"น้องชาย พวกเราเป็นผีกันแล้ว จะได้พักหรือไม่ได้พักมันก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นจริงไหม?"

หยางซือหมิงกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วพยักหน้า

ชายฉกรรจ์ยังคงพูดด้วยท่าทางเป็นมิตรต่อไป "ถ้านายอยากพัก หรืออยากนวดแขนยืดขาล่ะก็ ได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้เป็นเวลาเขียนงาน นายดูสิ ทุกคนเขาก็เขียนกันอยู่ ใช่ไหมล่ะ?"

หยางซือหมิงทำได้เพียงพยักหน้าต่อไป

"งั้นพวกเราก็มาเริ่มลงมือเขียนกันเถอะ ฉันยังอยากจะอ่านดูอยู่เลยว่านายเขียนเรื่องราวอะไร"

หยางซือหมิงหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา พลางมองกระดาษขาวตรงหน้า สมองว่างเปล่าไปหมด

กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้เขียนด้วยมือ?

จำไม่ได้แล้ว

เนื้อเรื่องมันเป็นยังไงแล้วนะ?

ก่อนหน้านี้เขาเขียนถึงตรงไหนแล้ว?

ท่านยมทูตจะกลับมาเมื่อไหร่กัน?

ปัง!

เสียงดังสนั่นดึงสติที่ล่องลอยไปไกลของหยางซือหมิงให้กลับคืนมา

พอเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นชายฉกรรจ์ข้างกายหยิบกระบองเขี้ยวหนามออกมา

พลางส่งยิ้ม มองเขาด้วยสายตาเปี่ยมเมตตา "สู้ๆ น้า~"

หยางซือหมิงกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง หางตาเหลือบไปมองนักเขียนคนอื่นๆ

นักเขียนเหล่านั้นล้วนถูกชายฉกรรจ์ถืออาวุธหลายคนยืนล้อมไว้ไม่มีเว้น

เขาจ้องมองกระดาษขาวตรงหน้า แล้วค่อยๆ เค้นตัวอักษรออกมาได้ไม่กี่คำ

ตอนที่ 103