ตอนที่ 69 นายอยากลองพิจารณาอยู่ต่อไหม

ไวเท่าความคิด ปรากฏร่างของเซียวเทียนจิ่งพุ่งสังหารออกมาจากด้านหลังของเผ่ามาร เล่นงานจนเผ่ามารตั้งตัวไม่ทัน...

ภายใต้สายตาจับจ้องของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ไม่กี่คนข้างกาย หยางซือหมิงจำต้องเค้นสมองนึกถึงพล็อตเรื่องก่อนหน้านี้

แม้จะไม่ค่อยชินกับการใช้ปากกาเขียนหนังสือ แต่ยังดีที่เขาเคยทำโครงเรื่องเอาไว้ จึงนึกออกอย่างรวดเร็วว่าจะเขียนต่ออย่างไร

ยิ่งเขียนไป ความมั่นใจก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นมา

ฟังจากความหมายของพวกชายร่างยักษ์แล้ว เขียนจบสามตอนก็พักผ่อนได้

ตัวอักษรเรียงรายปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษทีละตัว

ภายใต้แผนการของเผ่ามาร เผ่าเทพได้รับความเสียหายอย่างหนัก เทพธิดามองดูภาพอันน่าสลดใจที่โลหิตไหลรินเป็นสายธาร จึงตัดสินใจเสียสละตนเองเป็นเครื่องสังเวยเพื่อคืนความสงบสุขให้แก่สามภพ

เซียวเทียนจิ่งสัมผัสได้ถึงเรื่องนี้ จึงปลดปล่อยท่าไม้ตายออกมา ซัดเผ่ามารรอบกายกระเด็นลอยไป แล้วพุ่งตรงไปหาเทพธิดา...

โอเค! สามตอนเขียนเสร็จแล้ว!

หยางซือหมิงวางมือ พลางหมุนข้อมือคลายความเมื่อยล้า

แม้การเขียนรวดเดียวเยอะขนาดนี้จะทำให้เมื่อยมืออยู่บ้าง

แต่การได้เขียนพล็อตเรื่องจนจบอย่างลื่นไหลในรวดเดียว ก็ทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นมาก

จนลืมสภาพแวดล้อมรอบตัวไปชั่วคราว

"เขียนเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเรอะ สุดยอดจริง ๆ! เหนื่อยหน่อยนะ!"

ชายร่างยักษ์ด้านข้างพลิกตรวจดู แม้ลายมือจะดูไม่ค่อยสวยเท่าไร แต่จำนวนหน้าถือว่าถูกต้องครบถ้วน

พอเห็นชายร่างยักษ์ หยางซือหมิงถึงเพิ่งนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองขึ้นมาได้ ร่างกายพลันเกร็งขึ้นมาทันที

เขาเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "คือว่า... ผมเขียนครบสามตอนแล้ว พักผ่อนได้แล้วใช่ไหมครับ"

"แน่นอนอยู่แล้ว ฮ่า ๆๆๆๆ"

ชายร่างยักษ์ตบไหล่เขาอย่างเปิดเผย "มื้อหน้ามีน่องไก่เพิ่มให้เป็นพิเศษด้วยนะ ตอนนี้เจ้าไปเดินเล่นยืดเส้นยืดสายแถวนี้ได้ตามสบาย"

เมื่อเห็นเช่นนั้น หยางซือหมิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูท่าขอแค่เขียนส่วนที่ต้องเขียนให้เสร็จก็ไม่มีอะไรแล้ว

เขาเหลือบมองผีตนอื่น ๆ ที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนอยู่ แล้วรู้สึกโล่งใจในอก

ยังดีที่ปกติเขาเป็นคนเขียนไว และแทบจะไม่ค่อยเจอช่วงตันเลย

เขาเดินไปมาในห้อง ก่อนจะเปิดประตูออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์

ด้านหลังของเขา

หลังจากหยางซือหมิงเขียนเสร็จ พวกชายร่างยักษ์ก็จับกลุ่มสองสามคนมามุงดูด้วยความเอร็ดอร่อย

"เทพธิดางั้นรึ..."

"ยังไม่เคยอ่านเรื่องแนวนี้มาก่อนเลยแฮะ"

แม้จะไม่เคยอ่านเนื้อเรื่องก่อนหน้านี้มาก่อน แต่ในฐานะหนอนหนังสือเก่าแก่หลายสิบปี แถมยังอยู่ในปรโลกที่ขาดแคลนเรื่องเล่าแบบนี้...

พวกเขาจึงไม่เรื่องมากเลยสักนิด

พลางอ่านต่อไปทีละหน้า ๆ

"ศึกเทพมาร เชี่ย ท่านี้โครตเจ๋งเลยว่ะ!"

"เซียวจิ่งเทียนแม่งเจ๋งจริง! ลอบแทรกซึมเข้าไปในแดนศัตรูได้อย่างเงียบเชียบเลยเรอะ!"

"เอ๊ะ เทพธิดาถึงกับจะยอมสละชีพเป็นเครื่องสังเวยเพื่อสามภพเลยเหรอ?!"

พวกชายร่างยักษ์พลิกหน้าต่อไปโดยสัญชาตญาณ ทว่ากลับพบว่าข้างหลังไม่มีต่อแล้ว

เนื้อเรื่องมันตัดจบแบบค้างคาไว้ตรงนี้พอดี

ชั่วพริบตานั้น พวกเขารู้สึกคันยุบยิบในหัวใจเหมือนโดนแมวข่วน

ตกลงแล้วเทพธิดาสละชีพสำเร็จไหม ตายหรือยังไม่ตายกันแน่?

ถ้าสละชีพ จะโดนเผ่ามารบุกมาป่วนกะทันหันหรือเปล่า?

แล้วตอนนั้น สามภพจะเป็นอย่างไรต่อไป?

คิดแล้วก็ต้องลงมือทำ

พวกเขารีบปรี่ไปหาหยางซือหมิงที่กำลังยืนมองสำรวจอยู่ตรงประตูทันที

"ท่านนักเขียน เซียวเทียนจิ่งคนนี้เป็นพระเอกใช่ไหม"

หยางซือหมิงที่กำลังบิดขี้เกียจอยู่พลันชะงักแข็งทื่อ พยักหน้าตอบรับอย่างเกร็ง ๆ

พวกชายร่างยักษ์เดินวนรอบตัวหยางซือหมิงอยู่สองสามรอบ

อยากจะถามว่าตกลงเทพธิดาเป็นอย่างไรกันแน่ แต่ก็ต้องรักษากฎห้ามสปอยล์เนื้อหา

เพราะว่า...

การรู้เนื้อเรื่องล่วงหน้าแม้จะสะใจดี ทว่าพอกลับมาอ่านตอนถัดไปจริง ๆ รสชาติความสนุกกลับจะจืดชืดไร้อรรถรสไปเลย

สำหรับพวกเขาที่ขาดแคลนเรื่องเล่าอ่าน นี่ถือเป็นข้อห้ามร้ายแรงอย่างยิ่ง

หยางซือหมิงมองดูพวกชายร่างยักษ์รอบตัวอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก

ทำไมต้องมาเดินวนรอบตัวเขาตลอดเวลาด้วยเนี่ย?

มือที่ยกค้างไว้เพราะบิดขี้เกียจจึงจำต้องชูค้างอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเดินวนไปอีกสองรอบ พวกชายร่างยักษ์ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นมา

"ท่านนักเขียน เขียนหนังสือเหนื่อยมากเลยใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวพวกเรานวดให้นะ"

"ผม..."

หยางซือหมิงยังไม่ทันได้ปฏิเสธ

พวกชายร่างยักษ์ก็ขยับเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับยื่นมือใหญ่อันหยาบกร้านออกมา

ในขณะที่หยางซือหมิงนึกว่าตนเองกำลังจะโดนหักคอตาย มือแต่ละคู่ก็วางลงบนบ่า บนเอว และบนขาของเขา

แล้วเริ่มลงมือนวดขึ้นมาจริง ๆ

?!

หยางซือหมิงเบิกตากว้าง รู้สึกเหลือเชื่อเป็นที่สุด

ที่นี่ดูเหมือนจะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นนี่นา

ขอแค่เขียนนิยายออกมาได้ดี ก็มีของอร่อยให้กิน แถมยังมีบริการนวดให้อีก

บางทีพวกชายร่างยักษ์เหล่านี้อาจจะแค่หน้าตาดูดุร้าย แต่จริง ๆ แล้วก็ใจดีอยู่ไม่น้อยเลยล่ะมั้ง?

เฮะ ๆๆ

"ท่านนักเขียน สบายตัวไหมครับ?"

"อื้อ ๆ!"

"สบายตัวแล้วงั้นพวกเรามาเริ่มเขียนต่อกันเลยไหมครับ?!"

"อื้อ ๆ เอ๊ะ???"

หลังจากหยางซือหมิงพยักหน้าเสร็จ ถึงเพิ่งคิดตามทันว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายพูดอะไรออกมา

วินาทีถัดมา เขาก็ถูกเหล่าชายฉกรรจ์ยกร่างลอยขึ้น

แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังซูโม่ไจ

???

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

เขาเพิ่งจะเขียนเสร็จไปสามตอนไม่ใช่เหรอ?

นี่มันเพิ่งผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีเองนะ?

ต้องเริ่มเขียนใหม่อีกแล้วเหรอ?

เมื่อมองปากกากับกระดาษที่ถูกยัดใส่มือ หยางซือหมิงก็อึ้งกิมกี่

เขามองไปยังชายร่างยักษ์ข้างกายด้วยสีหน้ามึนงงทำตัวไม่ถูก

ชายร่างยักษ์ส่งยิ้มกว้างขวางกลับมาให้

จากนั้น ก็ถือกระบองหนามแล้วมองดูเขาด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตาเหมือนเมื่อสิบนาทีก่อนไม่มีผิด

"สู้ ๆ นะครับท่านนักเขียน! พวกเรารอตอนใหม่อยู่นะ~"

หยางซือหมิง :

น...นี่มันปีศาจชัด ๆ ใช่ไหมเนี่ย?

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป มือเขาจะไม่พังไปจริง ๆ เหรอ?

ในปรโลกเขาทวงนิยายกันแบบนี้เหรอ?

เขาหยิบปากกาลูกลื่นขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา พลางสูดน้ำมูกฟุดฟิด

พลันหวนคิดถึงช่วงเวลาที่ถูกเหล่านักอ่านทวงนิยายตอนเขียนอยู่ในโลกมนุษย์

ตอนนั้น แม้ว่าเหล่านักอ่านจะมีทั้งขู่เข็ญล่อลวง ทั้งทำตัวน่ารัก หรือไม่ก็แท็กหาเขารัว ๆ เป็นชุด

แต่...นั่นมันเป็นการทวงนิยายผ่านหน้าจอนี่นา!

ไม่ใช่เหมือนอย่างตอนนี้

ที่ยกตัวเขาเข้ามาในห้องโดยตรง กดให้นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วถือกระบองหนามเฝ้าดูเขาปั่นนิยายแบบนี้

ปากกาในมือจรดลงบนแผ่นกระดาษ ตัวอักษรเรียงร้อยประกอบกันเป็นฉากแฟนตาซีอัศจรรย์ภาพแล้วภาพเล่า

ผ่านการเค้นสมองอย่างดุเดือดไปพักใหญ่ นิยายสามตอนหกพันคำก็คลอดออกมาอีกครั้ง

คราวนี้ ไม่รอให้เขาเอ่ยปาก ชายร่างยักษ์ด้านข้างก็ยื่นมือมารับกระดาษที่เขียนเต็มไปด้วยตัวหนังสือพวกนั้นไป

"ท่านนักเขียนลำบากแย่เลยครับ!"

"ม...ไม่ลำบากหรอกครับ"

รอบนี้ หยางซือหมิงจงใจเขียนเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย

ไม่ตัดจบช่วงค้างคา และไม่ได้ทิ้งปมลุ้นระทึกไว้ท้ายตอน

ขณะที่เหล่าชายร่างยักษ์กำลังอ่านอย่างเอร็ดอร่อย หยางซือหมิงก็สังเกตเห็นว่ามีคนอื่นในห้องเขียนเสร็จแล้วเหมือนกัน

และกำลังเดินตรงไปทางประตู

เขารีบเดินตามออกไป แต่พอก้าวพ้นประตู กลับพบว่าไร้เงาคน

หัวใจของหยางซือหมิงเริ่มเต้นเร็วขึ้น

น...นี่

หรือว่าเขาจะสามารถ...

"อย่าคิดเลย ไม่มีประโยชน์หรอก" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง

หยางซือหมิงถึงได้พบว่า คนคนนั้นไม่ได้หนีไปไหน หากแต่นั่งยอง ๆ อยู่ทางขวาของประตูใหญ่

เขาจึงนั่งยอง ๆ ลงไปด้วย แล้วกระซิบถามเสียงเบาว่า

"ทำไมล่ะครับ? คุณรู้เหรอว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่?"

พอดูใกล้ ๆ เขาถึงพบว่าคนตรงหน้าแก้มตอบซูบผอม

เปลือกตาตก หน้านิ่งเฉยชาไร้ความรู้สึก

คล้ายกับสีหน้าและสภาพของคนที่ด้านชาต่อความยากลำบากของชีวิตในเมืองใหญ่

"ฉันชื่อสวีอาซาน แล้วนายล่ะ?" อีกฝ่ายเอ่ยถาม

"ผมชื่อหยางซือหมิงครับ"

สวีอาซานมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะมองไปข้างหน้า "ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่"

"ฉันเขียนอยู่ที่นี่มาหลายสิบปีแล้ว สิ่งที่นายคิด เพื่อนร่วมอาชีพแถวนี้คิดกันมาหมดแล้วทั้งนั้น หนีไม่พ้นหรอก"

"ทุกครั้งที่หนีออกไป ก็จะถูกพวกชายร่างยักษ์กับพวกนักอ่านหามกลับมาตลอด"

เขาชี้ไปยังซูโม่ไจข้างหลังตน ข้างในยังมีนักเขียนอีกหลายคนเขียนไม่เสร็จ

"นายคิดว่าพวกเราเขียนช้าเกินไปงั้นเหรอ? เปล่าเลย"

สวีอาซานถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง "เป็นเพราะพวกเราไม่มีเรื่องราวใหม่ ๆ จะเขียนแล้วต่างหาก"

"ในปรโลก การเขียนหนังสือก็มีรายได้เหมือนกัน"

"ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ไอเทม หรือเงินกงเต๊ก"

"ขอแค่เป็นของที่มีประโยชน์ ก็เอามาแลกเปลี่ยนกันได้ทั้งนั้น"

"ดังนั้น ถึงแม้ตอนแรกทุกคนจะต่อต้านที่นี่มาก"

"แต่พอถึงช่วงหลัง เพื่อที่จะอัปเดตนิยายได้อย่างสม่ำเสมอ และมีรายได้ที่มั่นคง"

"พวกเขาก็ค่อย ๆ ยอมรับกันได้เอง"

"เพียงแต่ว่า พวกเขาเขียนเรื่องเล่ามานานเกินไปแล้ว"

"พวกภูตผีที่นี่ก็อ่านเรื่องซ้ำซากจำเจมามากเกินไปแล้วเช่นกัน"

"แต่ที่นี่ เรื่องเล่ายังคงตกอยู่ในสภาพที่ของมีไม่พอกับความต้องการอยู่ดี"

"เพราะว่าพอกลายเป็นผีแล้ว"

"การนอนหลับก็ไม่ใช่สิ่งจำเป็นอีกต่อไป นักอ่านจึงอ่านตอนใหม่จบได้อย่างรวดเร็ว"

"และท่ามกลางช่วงเวลาอันยาวนานและแสนโดดเดี่ยวนี้ ทุกคนต่างก็ต้องการสารปรุงแต่งรสชาติชีวิตสิ่งนี้"

"เรื่องของนายน่าจะแปลกใหม่ไม่น้อย พวกเขาชอบมากเลยล่ะ นายลองคิดดูไหมว่าจะอยู่ที่นี่ต่อน่ะ?" สวีอาซานกล่าว