ตอนที่ 70 นายไม่ต้องกลัว ของพวกนี้ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น

ให้อยู่ต่อเนี่ยนะ?!

หยางซือหมิงเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา โพล่งออกมาว่า "ไม่ ผมไม่เอา!"

เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถึงจะยอมอยู่ที่นี่ต่อ!

สิ้นเสียงพูด ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

หยางซือหมิงพบว่าตัวเองถูกยกตัวลอยขึ้นอีกแล้ว และถูกกดลงไปนั่งบนเก้าอี้อีกตามเคย

ในมือถูกยัดพู่กันกับกระดาษใส่อีกรอบ

???

เขากลืนน้ำลายเอื๊อก พลางหันไปมองชายร่างบึกบึนข้างกายด้วยความสั่นเทา

"พี่ชาย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป มือผมได้พังพอดี"

"งั้นเหรอ นั่นก็เป็นปัญหาจริง ๆ แฮะ"

ชายร่างกำยำครุ่นคิด ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในห้องด้านในของร้านซูโม่ไจ

หยางซือหมิงเพิ่งจะลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

วินาทีถัดมา เขาก็เห็นชายร่างกำยำถือห่อผ้าขนาดใหญ่เดินออกมาจากห้องด้านใน

แล้วคลี่ห่อผ้านั้นออกตรงหน้าเขา

ท่อนแขนเปื้อนเลือดขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากันกองหนึ่งพลันกลิ้งหล่นออกมาคลุกคลัก

"อ๊ากกก ตัวบ้าอะไรเนี่ย!"

โครม!

หยางซือหมิงตกใจจนถอยกรูด สะดุดเก้าอี้คว่ำ ล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"นายไม่ต้องกลัว ของพวกนี้ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น!"

ชายร่างกำยำฉีกยิ้มกว้าง พลางหยิบท่อนแขนเปื้อนเลือดข้างหนึ่งขึ้นมาอย่างตามสบาย

"นายบอกว่ามือไม่ไหวไม่ใช่เหรอ? ดูสิว่าอันไหนเหมาะกับนาย เลือก

หยางซือหมิงมองชายฉกรรจ์สลับกับแขนคู่นั้น ฟันกระทบกันกึก ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

เสียงปึ๊ก ๆ ๆ ดังก้องเข้ามาในหัว

ในเวลานี้ เขาถึงเพิ่งตระหนักได้อย่างแท้จริงว่า

ชายฉกรรจ์พวกนี้ ล้วนเป็นผีกันทั้งนั้น

เรื่องเมื่อยแขนเมื่อยมืออะไรนั่น สำหรับพวกเขาแล้วไม่นับเป็นปัญหาเลยสักนิด

หยางซือหมิงชักสงสัยแล้วว่า หากวันไหนเขาเจอช่วงตีบตัน เขียนไม่ออกขึ้นมา

ผีพวกนี้คงจะไม่หยิบหัวมากองหนึ่งแล้วบอกจะเปลี่ยนหัวให้เขาหรอกนะ??!

ไม่สิ เขาไม่ยอมอยู่ที่นี่เด็ดขาด!

หยางซือหมิงนึกเสียใจภายหลังแล้ว

ถ้าให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง เขาจะตามท่านทูตไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!

ถ้าให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง เขาจะอัปโหลดอีกสองตอนที่เหลือให้หมด แถมจะอัปวันละหนึ่งหมื่นคำเลยด้วย

เมื่อเทียบกับผีพวกนี้แล้ว เหล่านักอ่านในโลกมนุษย์ช่างน่ารักเหลือเกิน!

หน้าประตูร้านซูโม่ไจ

สวีอาซานลุกขึ้นยืนเองโดยไม่ต้องรอให้พวกชายฉกรรจ์มาหาม

ดีจังเลยนะ

ถ้าหากเขายังมีทางให้เลือกบ้างก็คงจะดี

น่าเสียดาย

ทางด้านห้องไลฟ์สด

บรรดาผู้ชมได้ติดตามเจียงหลินมายังอีกสถานที่หนึ่ง

บนถนนสู่ลำน้ำมรณะ มีไอหยินตลบอบอวล

แถวขบวนดวงวิญญาณทอดยาวกำลังเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ มองไปสุดสายตาก็ยังไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ริมสองข้างทางคือทะเลดอกปี่อั้นสีแดงสด

ทั้งเย้ายวนและชวนหลงใหล

อีกทั้งยังเป็นทิวทัศน์และสีสันเพียงหนึ่งเดียวบนถนนสู่ลำน้ำมรณะอันยาวไกลสายนี้

พอกลับมาเห็นอีกครั้งก็ยังรู้สึกว่างดงามมากจริง ๆ

ก่อนหน้านี้มีเซียนวาดภาพเคยวาดภาพดอกปี่อั้นบนถนนสู่ลำน้ำมรณะเอาไว้ แต่รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปตลอดเลย

ขาดจิตวิญญาณเหรอ

เกรงว่าน่าจะขาดวิญญาณผีมากกว่ามั้ง

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างทยอยส่งกระสุนคอมเมนต์เข้ามาประปราย

หลังจากดูไลฟ์สดมาหลายวันนี้ ก็ไม่มีใครพูดว่าอยากได้ดอกปี่อั้นสักดอกอีกแล้ว

พวกเขายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปดี ๆ

เมื่อเห็นเจียงหลินเปิดถุงกักวิญญาณ บรรดาผู้ชมก็รับรู้ได้ถึงบางสิ่งและพากันเงียบลง

บนถนนสู่ลำน้ำมรณะ ร่างหนึ่งลอยออกมาจากถุงกักวิญญาณ

ใบหน้าเด็ดเดี่ยว สวมเครื่องแบบสีน้ำเงิน

"นี่น่ะเหรอถนนสู่ลำน้ำมรณะ..."

เหลียงเจิ้งกวาดสายตามองรอบกาย ท้ายที่สุดสายตาก็ถูกดึงดูดไปด้วยทะเลดอกปี่อั้นผืนนั้น

พอได้มาเห็นด้วยตาตัวเองจริง ๆ ความรู้สึกช่างต่างจากการมองผ่านหน้าจอมือถือเสียจริง

เมื่อได้เห็นดอกไม้เหล่านี้ ความทรงจำอันงดงามต่าง ๆ ในโลกมนุษย์...

ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาทีละฉากทีละตอน

เจียงหลินเอ่ยว่า "คุณเดินตามขบวนดวงวิญญาณข้างหน้าไปเรื่อย ๆ ก็พอครับ"

"ครับ"

เหลียงเจิ้งพยักหน้า ก่อนจะมองไปยังมุมหนึ่งกลางอากาศซึ่งเป็นตำแหน่งกล้องของห้องไลฟ์สดเป็นครั้งสุดท้าย

เขาระบายยิ้มออกมา

จากนั้นจึงก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังขบวนดวงวิญญาณเบื้องหน้า

สิ่งที่ควรทำ ล้วนทำไปหมดแล้ว

สิ่งที่ควรสั่งเสีย ก็สั่งเสียไปหมดแล้ว

โลกมนุษย์ ชาติหน้าค่อยพบกันใหม่

"ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ!"

"ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ!"

"พวกเราจะคอยปกป้องโลกมนุษย์ต่อไปเอง..."

"หวังว่ายามที่คุณกลับมาอีกครั้ง โลกมนุษย์จะไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป"

เมื่อได้เห็นฉากนี้ ข้อความในห้องไลฟ์สดก็หลั่งไหลขึ้นมาจนแน่นหน้าจอในพริบตา

ผู้ชมต่างเฝ้ามองส่งเขาเดินไปบนถนนสู่ลำน้ำมรณะอย่างเงียบงัน กระทั่งลับสายตาไป

ในใจต่างก็แอบคาดหวังอยู่เงียบ ๆ

หวังว่าเมื่อเขากลับมาอีกครั้ง โลกใบนี้จะกลายเป็นโลกที่ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม

ถ้าหากเป็นไปได้...

พวกเขาก็จะร่วมทำหน้าที่เพื่อโลกใบนี้เท่าที่แรงกำลังจะเอื้ออำนวย

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ณ โลกมนุษย์

ตอนที่เจ้าของห้องเช่าของหยางซือหมิงถูกตำรวจเรียกตัวมา เธอยังอยู่ในอาการงงงวย

ป้าเจ้าของห้องครุ่นคิด เด็กคนนั้นถึงจะไม่ค่อยชอบขยับตัวไปไหน แต่ดูก็ไม่น่าใช่คนก่อเรื่องอะไรนี่นา

ปกติเวลาคุยกับเธอก็ดูปกติดีทุกอย่าง

พอได้ยินตำรวจบอกว่าคนตายอยู่ในห้องพัก เธอก็ตกใจจนสะดุ้ง

ถูกโจรบุกปล้นแล้วฆ่า หรือว่าแก๊สพิษรั่วไหลกันแน่นะ?

ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง แต่คือหัวใจวายตายเฉียบพลัน

หัวใจวายตายเฉียบพลันเหรอ?

ทีแรกป้าเจ้าของห้องนึกว่าเป็นโรคหัวใจอะไรเสียอีก

ต่อมาพอลองค้นหาในเน็ตดู ก็ต้องตกตะลึง

พ่อหนุ่มคนนั้นยังอายุน้อยอยู่แท้ ๆ

ที่แท้คนเราอยู่บ้านดี ๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ก็สามารถจากไปกะทันหันได้เหมือนกัน

คนดี ๆ คนหนึ่ง นอนอยู่ในห้องพักจู่ ๆ ก็สิ้นลมไปเสียอย่างนั้น

ป้าเจ้าของห้องพลันรู้สึกใจหายขึ้นมา

วันรุ่งขึ้น

ข่าวเรื่องชายหนุ่มคนหนึ่งเสียชีวิตเฉียบพลันในบ้านพักถูกนำมารายงานเป็นข่าว

พร้อมทั้งเตือนให้ผู้คนใส่ใจเรื่องตารางการใช้ชีวิตและทะนุถนอมรักษาชีวิตตัวเอง

หากชาวเน็ตไม่ได้ดูไลฟ์สดเมื่อวาน ก็คงปัดข่าวนี้ทิ้งเหมือนทุกที

แต่พวกเขากลับพากันกดเข้าไปดู

เพียงแค่ไม่กี่นาทีสั้น ๆ ความคิดเห็นใต้ข่าวก็พุ่งขึ้นเป็นหลักพัน และยอดแชร์ก็ทะลุสามหลักไปแล้ว

ความจริงแล้ว

หลังจากดูไลฟ์สดจบเมื่อวาน บรรดาชาวเน็ตก็ไปค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการตายเฉียบพลันกันแล้ว

หน้าเว็บเด้งข่าวสารออกมามากมายทันที

นักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งเสียชีวิตเฉียบพลันตอนตีสอง ก่อนตายโต้รุ่งดูซีรีส์

ชายคนหนึ่งล้มฟุบเสียชีวิตเฉียบพลันบนรถไฟฟ้ารางเบา ก่อนตายทำงานล่วงเวลาติดต่อกันหนึ่งสัปดาห์

คนนั้นคนนี้...

พอกดเข้าไปดู

คนที่เสียชีวิตเฉียบพลันเหล่านี้ ส่วนใหญ่ล้วนมีสาเหตุมาจากการนอนดึก กินอาหารไม่เป็นเวลา และพฤติกรรมอื่น ๆ

เห็นแบบนี้แล้ว ชาวเน็ตหลายคนที่ชอบนอนดึกเป็นประจำต่างพากันกุมหัวใจดวงน้อย ๆ ของตัวเองทันที

พอนึกถึงว่าเมื่อคืนตัวเองนอนกี่โมง แล้วก็นึกถึงการกินอาหารไม่ตรงเวลาของตัวเอง

จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองชักจะเข้าขั้นอันตรายเสียแล้ว

พวกเขาเหลียวมองรอบตัว กลัวเหลือเกินว่าข้างหลังตัวเองจะมีผีเจ้าหน้าที่เดินตามอยู่ด้วย

น่ากลัวอยู่นะ... เดิมทีนึกว่าตัวเองยังหนุ่มยังแน่น ไม่นึกเลยว่าความตายจะอยู่ใกล้พวกเราขนาดนี้

เมื่อคืนฉันนอนตั้งตีสามครึ่งแน่ะ

แม่ฉันบอกทุกวันว่าให้กินข้าวสามมื้อให้ตรงเวลา ฉันไม่เคยใส่ใจเลย

พวกนายพูดแบบนี้ ถ้างั้นทุกวันนี้ฉันก็รนหาที่ตายอยู่ทุกวันเลยไม่ใช่เหรอ? (หวาดผวา)

เมื่อก่อนเวลาเห็นข่าวทำนองนี้ พวกเขาก็เหมือนหยางซือหมิง ปัดข่าวทิ้งไปตรง ๆ

ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เดิมทีนึกว่าเรื่องพวกนั้นอยู่ไกลตัวเหลือเกิน

จนกระทั่งเมื่อวานได้เห็นหยางซือหมิง ถึงเพิ่งพบว่าการตายเฉียบพลันมันเกิดขึ้นกะทันหันขนาดนี้

อาจมาเยือนได้ทุกเมื่อ

บรรดาชาวเน็ตพลันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาบ้างแล้ว

ในหัวเริ่มวางแผนการใช้ชีวิตประจำวันหลังจากนี้ไปโดยไม่รู้ตัว

เข้านอนแต่หัวค่ำ ตื่นแต่เช้า กินข้าวให้ตรงเวลา

ตอนเช้าตื่นสักหกเจ็ดโมงน่าจะดีที่สุด จากนั้นออกไปวิ่งสักหน่อย พอกลับมาก็ต้มข้าวต้มเปล่ากิน

หรือไม่ก็ซื้อน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋

ตื่นสักเจ็ดแปดโมงก็ดูท่าว่าจะได้เหมือนกัน ถ้าเป็นแบบนั้น เข้านอนตอนเที่ยงคืน อย่างน้อยก็นอนได้ตั้งเจ็ดแปดชั่วโมง

ทว่าพอคิดไปคิดมา พวกเขาก็ก้มมองโทรศัพท์มือถือตรงหน้า

พวกเขาจะทำได้จริงหรือ?

ในค่ำคืนนับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาต่างผลัดวันประกันพรุ่งหลอกตัวเองสำเร็จว่า 'พรุ่งนี้ค่อยนอนเร็ว'

ในการออกกำลังกายนับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาต่างปัดผ่านหลอกตัวเองสำเร็จว่า 'ไว้คราวหน้าค่อยไป'

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาจะมี 'วันพรุ่งนี้' มี 'คราวหน้า' จริง ๆ หรือ?

พวกเขาเคยทะนุถนอมดูแลชีวิตของตัวเองอย่างดีจริง ๆ หรือไม่?

บรรดาชาวเน็ตตกอยู่ในความเงียบงันครุ่นคิด