ตอนที่ 71 ความทรงจำยามมีชีวิต

หลังจากทำภารกิจที่ปรากฏขึ้นบนสมุดงานเล่มเล็กเสร็จสิ้น เจียงหลินก็ปิดห้องไลฟ์สดแล้วกลับมายังปรโลก

เขาหยิบบัตรบำเพ็ญที่ได้จากการทำภารกิจก่อนหน้านี้ แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องบำเพ็ญ

พลางกลืนโอสถไอหยิน พลางอาศัยไอหยินในห้องบำเพ็ญช่วยเร่งความเร็วในการฝึกฝน

พลังไอผีในร่างกายของเขาในยามนี้ เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่ระดับทหารวิญญาณแล้ว นับว่าเพิ่มพูนขึ้นจนถึงขั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

หากจะเปรียบว่าเมื่อก่อนเป็นเพียงลำธารสายเล็ก ๆ เช่นนั้นในตอนนี้ พลังไอผีในกายเขาก็แทบจะเทียบชั้นได้กับแม่น้ำสายใหญ่แล้ว

ไม่ว่าเขาจะใช้มันไปมากเพียงใด พลังไอผีในร่างก็ยังคงพวยพุ่งออกมาอย่างไม่ขาดสาย

เจียงหลินรู้สึกคาดหวังอยู่บ้างว่าหากก้าวไปถึงระดับราชาผีแล้ว ตนจะสามารถทำได้ถึงขั้นไหนกัน

นับตั้งแต่ยายเมิ่งคนก่อนช่วยยกระดับพลังของเขาขึ้นสู่มหาขุนพลผีขั้นสูงสุด หลังจากนั้นไม่ว่าเขาจะบำเพ็ญเพียรอย่างไร พลังไอผีเหล่านั้นก็ราวกับตกลงสู่หลุมไร้ก้น

ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ เขากลับสัมผัสได้ว่าระดับพลังที่นิ่งสนิทมาเนิ่นนานเริ่มมีสัญญาณของการคลายตัวแล้ว

ฟู่~

หลังจากหลอมรวมโอสถไอหยินทั้งหมดเป็นของตัวเองเรียบร้อย เจียงหลินก็ลุกขึ้นยืน

บางทีเขาอาจจะต้องกระตือรือร้นให้มากขึ้นอีกหน่อย เพื่อหาแต้มสะสมเพิ่ม

ไม่แน่ว่าอีกไม่นาน ก็คงทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับราชาผีได้สำเร็จ

เมื่อคิดว่าตนเองอายุเพียงไม่กี่ร้อยปีก็สามารถเลื่อนขั้นเป็นราชาผีได้ เจียงหลินก็อดตื่นเต้นเล็ก ๆ ขึ้นมาไม่ได้

นับเป็นความคาดหวังเล็ก ๆ ที่มอบให้แก่ตนเองในห้วงเวลาอันยาวนาน

หลังจากออกมาจากห้องบำเพ็ญ เจียงหลินก็เปิดหน้าต่างภารกิจของระบบขึ้นมา

ภารกิจประจำวันที่ระบบมอบให้ในตอนนี้มีสามอย่าง สองอย่างในนั้นเกี่ยวกับแต้มสะสม ส่วนอีกอย่างหนึ่งเกี่ยวกับแต้มกุศล

แต้มกุศลต้องอาศัยดวงใจแห่งศรัทธาที่มนุษย์มีต่อยมโลก

ส่วนภารกิจแต้มสะสม อย่างแรกคือการไลฟ์สดประจำวันเกี่ยวกับยมโลก ทุก ๆ สองชั่วโมงจะได้รับ 200 แต้ม

หนึ่งวันสามารถทำได้สามครั้ง นั่นก็คือหกร้อยแต้ม

และอีกอย่างคือการเผยแพร่วัฒนธรรมยมโลก ซึ่งสามารถทำได้วันละสามครั้งเช่นกัน

เจียงหลินกวาดสายตามองความคืบหน้าของภารกิจประจำวันในวันนี้ เวลาในการไลฟ์สดเพิ่งทำไปได้เพียงครึ่งเดียว ส่วนการเผยแพร่วัฒนธรรมยมโลกก็เพิ่งทำไปแค่ครั้งเดียว

บนสมุดงานยังไม่มีข้อมูลวิญญาณใหม่ปรากฏขึ้นมาชั่วคราว เช่นนั้นก็ไปทำภารกิจอื่นดูบ้างดีกว่า

เจียงหลินครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังศูนย์ภารกิจยมโลก

ช่วงก่อนหน้านี้เนื่องจากเทศกาลผีเวียนมาถึง ผีเจ้าหน้าที่ทุกคนต่างยุ่งวุ่นวาย จึงไม่ค่อยมีใครมารับภารกิจเท่าไรนัก

ศูนย์ภารกิจจึงมีภารกิจคั่งค้างสะสมอยู่ไม่น้อย

บัดนี้เทศกาลผีสิ้นสุดลงแล้ว งานของเหล่าผีเจ้าหน้าที่ลดน้อยลง ผู้ที่แวะเวียนมาดูภารกิจอย่างเจียงหลินจึงมีจำนวนไม่น้อยเลย

"ช่วงนี้ดูเหมือนท่านพญายมจะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอ"

"เห็นว่าทางตำหนักประจิมมาก่อเรื่องน่ะสิ พริบตาที่ท่านพญายมรู้เรื่องก็พุ่งพรวดออกไปอย่างเกรี้ยวกราดทันที"

"เฮ้อ หวังว่าจะไม่ถึงขั้นมีคนตายนะ ไม่อย่างนั้นภาระงานพวกเราคงเพิ่มขึ้นอีกแน่"

"ช่วงนี้ไม่ใช่ว่าจะมีผีเจ้าหน้าที่ฝึกหัดกลุ่มใหม่ได้บรรจุเป็นตัวจริงหรอกเหรอ นายจะกังวลอะไรกัน"

"จริงหรือเปล่าเนี่ย"

พอได้ยินเช่นนั้น ผีเจ้าหน้าที่ฝั่งตรงข้ามกลับเริ่มกลัดกลุ้มขึ้นมาแทน

"อ๊า... หวังว่าพวกผีเจ้าหน้าที่หน้าใหม่พวกนี้จะไม่ไปก่อเรื่องใหญ่เข้าก็แล้วกัน"

ทุกครั้งที่ผีเจ้าหน้าที่ฝึกหัดเหล่านี้เข้าสู่ช่วงบรรจุเป็นตัวจริง มักจะมีเรื่องวุ่นวายโผล่มาเสมอ

อย่างเช่น ลืมไปนำทางวิญญาณตนใดตนหนึ่ง จนส่งผลให้วิญญาณดวงนั้นแปดเปื้อนไอมนุษย์และเกิดความเปลี่ยนแปลงผิดปกติขึ้น

หรือไม่ก็แอบเปลี่ยนชะตาชีวิตของมนุษย์โดยพลการ จนนำไปสู่เรื่องราววุ่นวายตามมาเป็นพรวน

ซ้ำยังมีบางพวกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไปหาเรื่องผีร้ายที่มีระดับพลังสูงกว่าตนเองตั้งหลายขั้น...

นอกจากจะทำวิญญาณหายแล้ว ยังเกือบเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเสียอีก

นอกเหนือจากเรื่องเหล่านี้แล้ว เรื่องที่ผีเจ้าหน้าที่หน้าใหม่ก่อไว้ยังมีอีกสารพัด บางเรื่องก็ชวนให้หัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออกจริง ๆ

สรุปสั้น ๆ คือมีแต่น่าปวดหัว

แต่ทว่า งานของผีเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่มันก็ไม่ได้ปลอดภัยเต็มร้อยอยู่แล้ว

หากไม่มีผีเจ้าหน้าที่หน้าใหม่เข้ามา งานของยมโลกก็คงกองสุมเป็นภูเขาเลากาแน่

"เอาเถอะ อย่าไปคิดมากเลย"

ผีเจ้าหน้าที่อีกตนเอ่ยปลอบ "ถึงตอนนี้นายคิดไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดนั่นแหละ"

"ทำไมฉันรู้สึกว่าฟังแล้วยิ่งเจ็บจี๊ดกว่าเดิมล่ะเนี่ย"

ได้ยินถึงตรงนี้ เจียงหลินก็เม้มปาก อดที่จะขำไม่ได้

หลังจากก้าวเข้ามาในศูนย์ภารกิจ เขาก็ไม่ได้รีบร้อนรับภารกิจในทันที

หากแต่กวาดตามองดูกระดานภารกิจ พลางเงี่ยหูฟังบทสนทนาเรื่อยเปื่อยของผีเจ้าหน้าที่รอบข้างไปด้วย

ยามว่างปกติที่ไม่มีอะไรทำ เขาก็มักจะแวะไปนั่งเล่นที่ตลาดผีเพื่อรวบรวมข้อมูลข่าวสารอยู่บ้าง

เรื่องวุ่นวายที่ผีเจ้าหน้าที่ฝึกหัดก่อขึ้นหลังจากได้บรรจุเป็นตัวจริง เขาก็เคยได้ยินมาบ้างเช่นกัน

หากเหล่าวิญญาณผีต้องการที่จะเป็นผีเจ้าหน้าที่ โดยทั่วไปจะต้องผ่านการคัดกรองด้านความสามารถและคุณสมบัติต่าง ๆ เสียก่อน

ผู้ที่ผ่านการคัดกรองจนเหลือรอดมาได้ ถึงจะเริ่มฝึกงาน

เหมือนอย่างเช่นฉีเหยาเหยา

ในช่วงฝึกงานโดยทั่วไปจะได้รับมอบหมายงานพื้นฐาน ซึ่งสามารถฝึกฝนความสามารถในการจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ของผีเจ้าหน้าที่ฝึกหัดได้

อีกทั้งยังช่วยให้พวกมันค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับสถานะผีเจ้าหน้าที่ และมองสิ่งต่าง ๆ จากมุมมองของผีเจ้าหน้าที่

รอจนกระทั่งสะสมประสบการณ์และความสามารถได้มากพอ จึงจะพิจารณาบรรจุเป็นตัวจริง

และในช่วงที่เพิ่งได้รับการบรรจุเป็นตัวจริงใหม่ ๆ ส่วนใหญ่จะจัดให้มีรุ่นพี่ผู้มีประสบการณ์คอยพาทำภารกิจอยู่ช่วงหนึ่ง

เจียงหลินนึกย้อนไปถึงช่วงที่ตนเองเพิ่งได้รับการบรรจุเป็นตัวจริงใหม่ ๆ ตอนนั้นก็มีทูตขาวรุ่นพี่คอยนำทางเขาเช่นกัน

แต่หลังจากทำงานไปได้เพียงไม่กี่ครั้ง รุ่นพี่ท่านนั้นก็ปล่อยให้เขาจบการฝึกไปเลย

โดยบอกว่าเขาปรับตัวเข้ากับสถานะผีเจ้าหน้าที่ได้แล้ว ไม่วู่วามทำตามอารมณ์ และไม่หยิ่งผยองพองขนเพียงเพราะได้รับพลังกับสิทธิ์มาอย่างกะทันหัน

สามารถทำงานด้วยตัวคนเดียวได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

ในเรื่องนี้

เจียงหลินคิดว่าคงเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ของแต่ละคนตอนยังมีชีวิตอยู่

แม้จะเลือนรางไปบ้าง ทว่าเขาก็ยังพอมีความทรงจำอยู่รำไร

ยุคสมัยที่เขาเคยอยู่นั้น ภัยพิบัติเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งยังมีศึกสงครามวุ่นวายโกลาหล

แทบทุกวันมีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก

เจียงหลินเห็นความตายจนชินชาเสียแล้ว

มีเพียงตอนที่ตาเฒ่าผู้เคยรับเลี้ยงเขาอยู่ช่วงหนึ่งเสียชีวิตเท่านั้น ที่เขาเคยวู่วามไปครั้งหนึ่ง

แต่เรื่องราวที่มากกว่านั้น เขากลับจำได้ไม่ชัดเจนแล้ว

เกี่ยวกับความทรงจำก่อนตาย เจียงหลินเคยเอ่ยถามผีเจ้าหน้าที่บางตนมาบ้างเหมือนกัน

สถานการณ์เช่นนี้ไม่ได้พบเห็นได้ยากนัก

อาจเป็นการเลือกที่จะลืมเลือน แล้วผนึกมันเอาไว้ด้วยตัวเอง

หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นก่อนตายหรือหลังตาย จนส่งผลกระทบต่อความทรงจำ

หรือบางที อาจเป็นเพราะร่างวิญญาณมีขีดจำกัด จึงไม่อาจแบกรับความทรงจำมากมายขนาดนั้นได้

สรุปคือ มีเหตุผลหลากหลายประการ

เรื่องนี้เจียงหลินเองก็ไม่ได้ไปคิดมากจนติดหล่ม

เพราะอย่างไรเสีย เรื่องพวกนั้นก็ล่วงเลยผ่านมาเนิ่นนานแล้ว

ชีวิตในตอนนี้ก็ดีมาก งานก็มั่นคง พลังฝีมือก็ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นทีละขั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงหลายปีมานี้ โลกมนุษย์เปลี่ยนแปลงไปมากเหลือเกิน

แม้จะยังมีปัญหาใหม่ ๆ ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย แต่ก็ดีกว่ายุคสมัยของเขามากโขแล้ว

"ฉันเลือกภารกิจได้แล้ว ขอตัวก่อนนะ"

"ฉันก็ใกล้จะเลือกได้แล้วเหมือนกัน"

ผีเจ้าหน้าที่สองตนที่คุยกันเมื่อครู่ต่างทยอยรับภารกิจเสร็จแล้วเดินจากไป

เจียงหลินยืนดูกระดานภารกิจต่ออีกครู่หนึ่ง แล้วรับภารกิจที่ตนสนใจมาสองอย่าง

ภารกิจแรกคือผีสาวสู่ขอเจ้าบ่าว มีรายงานว่าตอนที่ผีเจ้าหน้าที่ไปทำภารกิจในเมืองแห่งหนึ่ง ได้พบกับผีเด็กที่กำลังเดินสายส่งเทียบหมั้น

ตามที่ผีเด็กตนนี้บอก ผีสาวตนนั้นแต่งสามีไปสิบกว่าคนแล้ว และช่วงนี้ก็กำลังจะสู่ขอใครอีกคนเข้ามาเพิ่ม

ที่แต่งเข้ามายังเป็นมนุษย์อีกด้วย

ในอดีตส่วนใหญ่จะมีแต่ผู้ชายที่แต่งภรรยาหลายคน

ทว่าผู้หญิงที่แต่งสามีถึงเลขสองหลัก ช่างหาดูได้ยากจริง ๆ

เจียงหลินเองก็เคยเห็นเพียงคนเดียวเมื่อหลายร้อยปีก่อน และผู้นั้นยังเป็นถึงองค์หญิง

ส่วนอีกภารกิจหนึ่งนั้น กลับค่อนข้างแปลกประหลาด

มีรายงานว่าดวงชะตาของมนุษย์คนหนึ่งถูกเปลี่ยนแปลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจียงหลินเตรียมจะเดินทางไปดูที่โลกมนุษย์ตอนนี้เลย

ส่วนภารกิจแรกนั้น ยังพอมีเวลาอยู่บ้าง จึงไม่รีบร้อน

ภารกิจในศูนย์ภารกิจนี้นอกจากที่ยมโลกเป็นผู้ออกให้ ซึ่งผีเจ้าหน้าที่ทำกันไม่หวาดไม่ไหวแล้ว

ก็ยังมีบางส่วนที่ผีเจ้าหน้าที่พบความผิดปกติขณะไปปฏิบัติภารกิจ จึงแจ้งเข้ามายังศูนย์ภารกิจ

ภารกิจแรกจัดอยู่ในประเภทที่ผีเจ้าหน้าที่พบเจอแล้วแจ้งเข้ามา

ค่าตอบแทนของภารกิจประเภทนี้ โดยทั่วไปศูนย์ภารกิจจะเป็นผู้จ่ายให้

หลังจากเดินออกจากศูนย์ภารกิจ เจียงหลินก็เปิดห้องไลฟ์สดไปพลาง เปิดช่องทางปรโลกไปพลาง

"ภารกิจนำทางดวงวิญญาณคนตายเสร็จสิ้นชั่วคราวแล้วครับ ตอนนี้ผมกำลังจะไปทำภารกิจอื่นต่อ"

ในวินาทีที่ห้องไลฟ์สดเปิดขึ้น บรรดาชาวเน็ตทั่วทุกมุมโลกต่างก็ได้รับข้อความแจ้งเตือน

[ห้องไลฟ์สด 'กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก' ที่คุณติดตามเริ่มสตรีมแล้ว รีบเข้ามาดูกันเถอะ~]