ตอนที่ 72 แข่งกับเวลา

โลกมนุษย์

รถดับเพลิงแล่นกลับเข้ามาในโรงจอดรถคันแล้วคันเล่า

ทุกคนเพิ่งกลับมาจากปฏิบัติภารกิจ ต่างเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

"เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เหนื่อยจะตายชัก"

"ไม่ไหวแล้ว ฉันขอไปนอนพักสักหน่อย"

"เธอจะไม่กินอะไรหน่อยเหรอ"

"ฉันหยิบหมั่นโถวมาสองลูกแล้ว"

เยี่ยอิ่งยกมือขึ้น เผยให้เห็นหมั่นโถวในมือ

เธอกัดกินไปพลางเดินกลับห้องพักไปพลาง

พอเห็นเตียงนอนก็ทิ้งตัวลงนอนทันที

หมั่นโถวในมือเพิ่งกัดไปได้สองคำ เธอก็ผล็อยหลับไปแล้ว

ขณะที่เธอพลิกตัว รูปถ่ายใบหนึ่งก็เลื่อนหลุดออกมาจากใต้หมอน

นั่นเป็นรูปถ่ายคู่

เด็กสาวร่างท้วมกับเด็กหนุ่มร่างสูง ทั้งสองกอดคอกัน ดูท่าทางสนิทสนมกันมาก

ใบหน้าของเด็กสาวร่างท้วมคนนั้น...

มีความละม้ายคล้ายกับเยี่ยอิ่งบนเตียงผู้มีเอวคอดบางและแขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออยู่หลายส่วน

รูมเมตคนอื่น ๆ ที่กินข้าวเสร็จตามกลับมาทีหลังเมื่อเห็นดังนั้น ต่างก็ค่อย ๆ ขึ้นเตียงเงียบ ๆ โดยไม่ส่งเสียงรบกวน

ในห้วงนิทรา เยี่ยอิ่งขมวดคิ้วแน่น ดวงตาใต้เปลือกตากลอกไปมาอย่างกระสับกระส่าย

ตูม!

เปลวเพลิงขนาดมหึมาปะทุระเบิดออกมาจากตัวอาคาร

เปลวไฟลุกลามจากชั้นสามไปยังชั้นอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว

ลิ้นเปลวเพลิงมุดเข้าไปในห้อง เผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ติดไฟได้

แค่ก! แค่ก!

เยี่ยอิ่งตื่นขึ้นมาจากเตียง สายตามองไปทางไหนก็เห็นแต่เปลวเพลิงที่ลุกโชนและควันหนาทึบ

เธอมองไปรอบ ๆ อย่างเคว้งคว้างทำอะไรไม่ถูก พยายามมองหาทางออก

ประตูห้องนอนทำจากไม้ ซึ่งตอนนี้ติดไฟลุกไหม้ไปแล้ว

เปลวไฟที่โหมกระหน่ำแทบจะปิดตายทางออก

การหายใจเริ่มยากลำบาก สายตาก็เริ่มพร่ามัว

หัวใจเต้นระรัวราวกับจะกระดอนออกมานอกอก

ปัง!

ปัง!

"เยี่ยอิ่ง!"

"เยี่ยอิ่ง!"

มีเสียงกระแทกดังมาจากหน้าประตูใหญ่ พร้อมกับเสียงคนแว่วมา

โครม!

ประตูใหญ่ดูเหมือนจะถูกพังเข้ามาแล้ว

"เยี่ยอิ่ง! เธออยู่ที่ไหน!"

"เธออยู่ที่ไหน!"

"ฉัน... แค่ก! แค่ก!"

เยี่ยอิ่งอ้าปากพูด ก็รู้สึกว่าควันหนาทึบพุ่งตรงเข้าไปในลำคอ

เธอพูดไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

วินาทีต่อมา ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ฝ่าเปลวเพลิงหน้าประตูห้องนอนเข้ามาปรากฏตัวตรงหน้าเธอ

จากนั้น ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำเปียกผืนหนึ่งก็ถูกนำมาปิดปากและจมูกของเธอ ทำให้เธอพอจะหายใจโล่งขึ้นชั่วคราว

บนใบหน้าของมู่สิงผูกผ้าขนหนูเปียกไว้ ร่างกายก็คลุมผ้าห่มเปียกชุ่มผืนหนึ่ง

พอเยี่ยอิ่งรับผ้าเช็ดหน้าไป เขาก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวทั้งสองคนไว้ แล้วกึ่งโอบกึ่งประคองเธอพุ่งตัวออกไปข้างนอก

"ไม่... อย่า..."

"รีบหนีไป..."

ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที เพลิงก็โหมรุนแรงขึ้นทวีคูณ

ทั่วทั้งบ้านเต็มไปด้วยลิ้นเปลวไฟแลบเลียไปทั่ว

ขณะที่ทั้งสองคนหนีมาถึงห้องนั่งเล่น เพดานด้านบนที่ติดไฟก็พังถล่มลงมาอย่างกะทันหัน

แทบจะในพริบตาเดียว เยี่ยอิ่งก็ถูกแรงกดทับมหาศาลกดกระแทกลงกับพื้น

แหมะ...

ของเหลวอุ่นร้อนหยดลงบนใบหน้าของเธอ

ภายใต้ผ้าห่มเปียกชื้น สายตาของเยี่ยอิ่งพร่าเลือนไปหมดแล้ว

ไอความร้อนแผดเผาพวยพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้

พื้นที่ที่เธออยู่นั้นคับแคบยิ่งนัก เป็นเพราะคนที่อยู่ด้านบนกางตัวค้ำจุนผืนฟ้าผืนเล็ก ๆ นี้ไว้ให้เธอ

"มู่สิง..."

เยี่ยอิ่งสะอื้นไห้ผ่านผ้าเปียกอุ่น น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

เธออยากจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แต่ก็กลัวว่าจะยิ่งทำร้ายเขาแทน

หัวเริ่มเวียนหนักขึ้นเรื่อย ๆ สติก็เลือนรางลงทุกที

เธอกัดริมฝีปากจนแตก แต่ก็ทนประคองสติได้เพียงครู่เดียว

"นายไม่ควรเข้ามาเลย..."

"ไม่ควรเข้ามาเลยจริง ๆ..."

"ขอโทษนะ..."

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ เสียงไซเรนก็ดังขึ้น

เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ

"เยี่ยอิ่ง รีบตื่นเร็ว มีภารกิจด่วน!"

ภายในห้องพัก เยี่ยอิ่งเบิกตากว้างสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที และประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

รูมเมตเรียกเธอเสร็จก็รีบวิ่งออกไปกันแล้ว

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังกึกก้องไปในอากาศ

แทบจะในเวลาเพียงสามวินาทีหลังจากลืมตา ร่างกายของเยี่ยอิ่งก็ตอบสนองไวกว่าสมอง

เธอดีดตัวลุกขึ้นแล้วพุ่งทะยานออกไป

ลมที่พัดปะทะหน้าเย็นเยียบ

เธอปาดหน้าลวก ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่ได้ฝันถึงเรื่องนั้นอีก

[คราวนี้เป็นพี่สาวสุดเท่แหละ!]

[เมื่อกี้ฉันเห็นแขนที่โผล่มาของเธอมีแต่กล้ามเนื้อแน่น ๆ สุดยอดเลย!]

[มีไฟไหม้ที่ไหนอีกแล้วเนี่ย? ปลอดภัยไว้ก่อนนะทุกคน!]

นับตั้งแต่เจียงหลินเปิดไลฟ์สดจนถึงตอนนี้ เพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น

ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็พุ่งทะลุหลักล้านไปแล้ว

ตอนที่ได้ยินเจียงหลินบอกว่า คราวนี้ไม่ได้มารับวิญญาณคนตาย

บรรดาผู้ชมก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วกดยกเลิกหน้ากดโทรศัพท์

หน้ากดเบอร์โทรมีตัวเลขเพียงแค่สามตัวเท่านั้น

ไม่ 120 ก็เป็น 110

ช่างพร้อมเพรียงกันจริง ๆ

[ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่แอบอู้ตอนทำงาน พวกเซียน ๆ ช่วยบันทึกเรื่องราวไว้ทีนะ]

[คนที่นั่งทำงานอย่างเบื่อ ๆ แบบผมรู้สึกละอายใจขึ้นมาเลย]

[ตั้งแต่ลืมตาตื่นจนออกมาเปลี่ยนชุด ผมดูเวลาแล้ว ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ]

[นักดับเพลิงตั้งหลายคนมีขอบตาดำคล้ำ ดูท่าจะเหนื่อยกันมากจริง ๆ]

ขณะที่เหล่าชาวเน็ตรัวกระสุนคอมเมนต์ ภาพในไลฟ์สดก็เปลี่ยนไป

พวกเยี่ยอิ่งขึ้นรถดับเพลิงเรียบร้อยแล้ว

เสียงไซเรนดังกึกก้อง รถดับเพลิงแล่นออกไปทีละคัน

ทุกคนสวมเครื่องแบบ สีหน้าเคร่งขรึม

พร้อมก้าวเข้าสู่สมรภูมิรบได้ทุกเมื่อ!

กลางเวหา เจียงหลินกอดอกพลางตามไปเงียบ ๆ

ตามข้อมูลภารกิจ คนที่ถูกเปลี่ยนดวงชะตาซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง ก็คือหญิงสาวคนนี้

หลังสังเกตการณ์ในระยะประชิด เจียงหลินก็สัมผัสได้เลือนราง

ผ่านการเปลี่ยนชะตามาหลายครั้ง ชะตาชีวิตบนตัวเธอก็ยิ่งซับซ้อนและเลวร้ายลงกว่าเดิม

แต่ที่น่าแปลกคือ จนถึงตอนนี้ เขายังไม่พบสิ่งใดบนตัวเธอที่พอจะเปลี่ยนดวงชะตาได้เลย

หรือว่า...

ผู้ลงมือจะไม่ใช่เธอ?

เจียงหลินตัดสินใจรอดูต่อไปอีกหน่อย

เปลวเพลิงสีส้มแดงปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของทุกคนแต่ไกล

รถดับเพลิงจอดลงหน้าอาคารโรงงานทีละคัน จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็รีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว

ส่วนหนึ่งเตรียมดับเพลิง ส่วนหนึ่งเตรียมช่วยชีวิตคน และยังมีอีกส่วนที่เริ่มสำรวจสถานการณ์เพลิงไหม้

ทุกคนแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน

ลิ้นเปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากอาคารโรงงานเป็นระยะ ควันดำทะมึนลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า

คนส่วนใหญ่ในโรงงานหนีรอดออกมาได้แล้ว และพากันมารวมตัวกันที่ลานโล่ง

ก่อนที่เหล่านักดับเพลิงจะมาถึง ก็ได้รับแจ้งว่าด้านในยังมีผู้ติดค้างอยู่

ดังนั้นหลังจากลงจากรถ บรรดานักดับเพลิงจึงพุ่งตัวเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเยี่ยอิ่งสวมอุปกรณ์ครบชุดวิ่งฝ่าเข้าไปด้วย ผู้ชมบางส่วนถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

เธอเป็นเจ้าหน้าที่แนวหน้าจริง ๆ ด้วย!

[เชี่ย! เจ้าหน้าที่กู้ภัยผู้หญิง!]

[ผู้หญิงแล้วมันทำไม?]

[สุดยอดเลย! เจ้าหน้าที่กู้ภัยผู้หญิงมีไม่เยอะหรอกนะ เพราะงานกู้ภัยแนวหน้าต้องอาศัยการตอบสนองและสมรรถภาพทางกายสูงมาก ส่วนใหญ่เลยเป็นผู้ชาย]

[ขอคารวะเหล่านักดับเพลิง! สู้ ๆ นะ!]

ขณะที่เยี่ยอิ่งฝ่ากองเพลิงเข้าไปช่วยเหลือ มุมกล้องของห้องไลฟ์สดก็ตามติดเข้าไป

รอบด้านเต็มไปด้วยเปลวไฟ ทัศนวิสัยถูกบดบังด้วยควันหนาทึบ

ทุกที่ที่ก้าวผ่าน มักจะมีลิ้นไฟแลบพุ่งออกมาเป็นระยะ

แม้จะมองผ่านหน้าจอ แต่ชาวเน็ตก็รับรู้ได้ว่าอุณหภูมิในที่เกิดเหตุนั้นสูงมากเพียงใด

"มีใครอยู่ไหม!"

"ยังมีใครอยู่ข้างในอีกไหม!"

หลังเข้ามาในอาคารโรงงาน เยี่ยอิ่งก็เริ่มค้นหาผู้ติดค้างอย่างรวดเร็ว

เธอกวาดสายตามองสำรวจไปทีละห้อง บรรยากาศในที่เกิดเหตุตึงเครียดและกดดันอย่างยิ่ง

เพราะเธอต้องประเมินสถานการณ์เพลิงไหม้รอบตัวและดูว่าในห้องมีคนอยู่หรือไม่โดยเร็วที่สุด

ทุกวินาทีคือการแข่งกับเวลา

ทันใดนั้น เยี่ยอิ่งก็ชะงักฝีเท้าลง

วินาทีถัดมา เธอก็พุ่งพรวดเข้าไปในห้องข้าง ๆ

"แค่ก ๆ! ฉันอยู่นี่..."

"ช่วยฉันด้วย..."

หญิงสาวคนหนึ่งถูกเครื่องจักรทับร่างเอาไว้ กำลังร้องขอความช่วยเหลือด้วยความยากลำบาก