ตอนที่ 73 มีชีวิตต่อไป

"ช่วยด้วย... แค่กๆ!"

เด็กสาวคนหนึ่งถูกเครื่องจักรทับอยู่ใต้ร่าง เธอกำลังร้องขอความช่วยเหลืออย่างยากลำบาก

เสียงนั้นแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เปล่งออกมา

น้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่อาจควบคุม

ควันหนาทึบภายในห้องเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เปลวไฟแผดเผาจนผิวหนังแสบร้อน

ทำไมกัน...

เธอจะต้องมาตายตอนนี้จริง ๆ เหรอ

ทั้งที่ตอนออกจากบ้านเมื่อเช้า ทุกอย่างก็ยังปกติดีแท้ ๆ

เธอพยายามจะยกเครื่องจักรบนร่างออก แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย

ปัง!

"มีใครอยู่ข้างในไหม?!"

ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างหนึ่งในชุดอุปกรณ์ครบครันปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูพร้อมตะโกนเสียงดัง

"มีใครอยู่ไหม!"

เยี่ยอิ่งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใครเลย

ภายในห้องนี้มีอุปกรณ์และเครื่องมือมากมาย สูงต่ำไม่เท่ากันจนบดบังทัศนวิสัยไปเกือบหมด

เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่ เธอจึงไม่แน่ใจว่าดังมาจากห้องนี้หรือไม่

ขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปค้นหาอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้น

ก๊อง ก๊อง!

ก๊อง ก๊อง!

เยี่ยอิ่งรีบพุ่งไปตามทิศทางของเสียงทันที

ด้านหลังเครื่องมือสูงชิ้นหนึ่ง เธอเห็นเด็กสาวถูกทับอยู่ใต้เครื่องจักร

ยามนี้เด็กสาวนอนคว่ำหน้าหมดเรี่ยวแรงอยู่กับพื้น สติใกล้จะหลุดลอยเต็มที

การได้ยินเสียงของเยี่ยอิ่งช่วยจุดประกายความอยากมีชีวิตรอดขึ้นมาใหม่ เธอจึงใช้ชิ้นส่วนเล็ก ๆ เคาะกับแผ่นโลหะทีละครั้ง ทีละครั้ง

"ฉันมาแล้ว! เธอยังมีสติอยู่ไหม?!"

เยี่ยอิ่งวิ่งเข้าไปแล้วย่อตัวลง

พลางตะโกนเรียกเสียงดัง พลางนำอุปกรณ์ช่วยหายใจสำรองมาสวมให้บนใบหน้าของเด็กสาว

"อดทนไว้นะ! พวกเรามาช่วยแล้ว!"

เด็กสาวลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองดูเธอ รู้สึกเพียงว่าเสียงของเธอช่างแว่วมาจากที่อันไกลแสนไกล

[สู้เขานะ! อย่ายอมแพ้!]

[พกอุปกรณ์ช่วยหายใจสำรองมาด้วยนี่คิดถูกจริง ๆ!]

[เมื่อก่อนเคยมีนักดับเพลิงสละหน้ากากช่วยหายใจอันมีค่าให้ผู้ประสบภัยในกองเพลิง แล้วตัวเองต้องมาเสียชีวิต]

[เธอโดนทับอยู่ จะช่วยออกมาคงไม่ง่ายเลย]

สายตาของเหล่าเพื่อนชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดจับจ้องภาพนี้ตาไม่กะพริบ

จิตใจต่างพากันตึงเครียดตามบรรยากาศในที่เกิดเหตุ

เมื่อมีอุปกรณ์ช่วยหายใจ ชีวิตของผู้ประสบภัยก็ได้รับการคุ้มครองชั่วคราว

ทว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น

หากไม่สามารถเอาเครื่องจักรที่ทับร่างผู้ประสบภัยออกไปได้ อันตรายก็อาจมาเยือนได้ทุกเมื่อ

การติดอยู่ในกองเพลิง ย่อมเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่งในตัวมันเองอยู่แล้ว

เยี่ยอิ่งลองออกแรงยกเครื่องจักรเครื่องนั้นดู ก่อนจะล้มเลิกวิธีนี้ในทันที

เครื่องจักรหนักเกินไป ต่อให้เธอยกขึ้นมาได้นิดหน่อย

ผู้ประสบภัยในตอนนี้ก็ไม่มีแรงคลานออกมาเองอยู่ดี

ต้องย้ายเครื่องจักรออกไปให้พ้น และต้องไม่ทำให้ผู้ประสบภัยได้รับบาดเจ็บซ้ำสองด้วย

เธอรีบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาสิ่งที่พอจะนำมาใช้ประโยชน์ได้

ที่นี่มีอุปกรณ์ตั้งมากมาย ต้องมีทางออกสิ!

เปรี๊ยะๆ

เคร้ง

ภายใต้การแผดเผาของเปลวเพลิง ข้าวของต่าง ๆ ถูกเผาไหม้และร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย

"เจอแล้ว!"

เยี่ยอิ่งหยิบท่อนเหล็กท่อนหนึ่งขึ้นมาจากริมขอบเปลวไฟ แล้วลองทดสอบความแข็งแรงดู

"ใช้ได้!"

หลังจากนำอุปกรณ์ขนาดเล็กที่แข็งแรงพอมาวางข้างตัวผู้ประสบภัย เธอก็วางปลายท่อนเหล็กข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้เครื่องมือที่ทับร่างอยู่

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มออกแรงงัดโดยอาศัยหลักการของคานงัด

ภายใต้ชุดปฏิบัติงาน กล้ามเนื้อแขนของเธอปูดเกร็งขึ้นมา

ขา เอว แขน

พลังทั้งหมดรวมศูนย์อยู่ที่จุดเดียว

"ฮึบ!"

"ขยับขึ้นไปสิ!"

เยี่ยอิ่งเค้นเรี่ยวแรงทั่วทั้งร่างออกมา

เครื่องจักรค่อย ๆ ถูกงัดลอยขึ้นทีละน้อย

แต่หากคิดจะช่วยคนออกมา แค่นี้ยังไม่พอ!

ทันทีที่เครื่องจักรถูกงัดขึ้นมาได้ระยะหนึ่ง เยี่ยอิ่งก็ถีบอุปกรณ์ทรงสี่เหลี่ยมตรงแทบเท้าเข้าไปอย่างแรง

ตึง!

เยี่ยอิ่งผ่อนแรง เครื่องจักรตกลงมาและถูกอุปกรณ์สี่เหลี่ยมค้ำยันเอาไว้ได้พอดี

ยังไม่ทันได้พักหายใจ เธอก็ย่อตัวลงไปดึงตัวเด็กสาวข้างใต้ออกมาทันที

ในภาพการไลฟ์สด

ผู้ชมเห็นเยี่ยอิ่งพยายามดึงอยู่สองสามครั้ง กว่าจะออกแรงดึงได้สำเร็จ

เห็นได้ชัดว่าจากแรงงัดเมื่อครู่ แขนของเธอเริ่มล้าจนอ่อนแรงไปแล้ว

"อดทนไว้นะ! เธอจะได้ออกไปแล้ว!"

เยี่ยอิ่งตะโกนบอกไปพลาง ดึงตัวคนออกมาไปพลาง

ทว่าไม่ว่าเธอจะตะโกนเรียกเท่าไร เด็กสาวก็ยังคงอ่อนปวกเปียก

ไม่อาจตอบรับเธอได้

ต่อให้ยังมีสติ แต่ถูกทับมานานขนาดนี้ ในเวลาสั้น ๆ ก็คงขยับเขยื้อนเองไม่ได้ในทันที

เมื่อเห็นดังนั้น เยี่ยอิ่งจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

จัดให้เด็กสาวนอนหงายหน้าขึ้น แล้วตนเองก็นอนลงทางด้านซ้าย

วางขาขวาของเด็กสาวพาดไว้บนขาของตนก่อน จากนั้นก็ดึงแขนขวาของเด็กสาวขึ้นมา

พลิกตัวอย่างคล่องแคล่ว แล้วแบกคนขึ้นหลังอย่างรวดเร็ว

เพื่อความไม่ประมาท เธอยังใช้เชือกมัดท่อนบนของทั้งสองคนไว้ด้วยกันอีกด้วย

ท่วงท่าการเคลื่อนไหวทั้งหมดช่ำชองและรวดเร็วฉับไว

"พวกเราจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

เยี่ยอิ่งแบกคนไว้บนหลังแล้วสาวเท้าเดินออกไปนอกประตูอย่างรวดเร็ว

สายตาและหูคอยจับสังเกตสถานการณ์รอบด้านอยู่ตลอดเวลา

ตั้งแต่เธอเข้ามาจนกระทั่งกำลังจะออกไป ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีสั้น ๆ เท่านั้น

เยี่ยอิ่งได้ยินเสียงสายน้ำ

เสียงเปลวไฟ เสียงของหนักตกกระแทกพื้น...

ทว่าในตอนที่เธอกำลังจะวิ่งไปถึงสุดทางเดิน ก็พลันได้ยินเสียงประหลาดแว่วมา

สัญชาตญาณอันเฉียบไวทำให้เธอสัมผัสได้ถึงอันตราย

เธอเกือบจะหันหลังกลับไปตามสัญชาตญาณ

แต่ในวินาทีถัดมา ท่าทางจะหันหลังของเธอก็ชะงักงัน

กลับกลายเป็นถอยหลังไป และใช้มือทั้งสองข้างป้องกันศีรษะเอาไว้

ตูม!

ห้องห้องหนึ่งตรงสุดทางเดินเกิดระเบิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน มังกรเพลิงสายหนึ่งพวยพุ่งทะลักผ่านประตูไม้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เปลวไฟกลืนกินร่างของทั้งสองคนในพริบตา

"อ๊ากกกกกก!"

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมานดังก้องไปทั่วห้องไลฟ์สด

ตอนที่ได้ยินเสียงระเบิด เยี่ยอิ่งได้เตรียมใจเอาไว้แล้ว

ทว่าเมื่อเธอหลับตารออยู่หลายวินาที กลับยังคงไม่รู้สึกถึงความแสบร้อนจากการถูกเปลวไฟแผดเผา

สัมผัสได้เพียงแสงประกายไฟสว่างวาบ

ผู้คนในห้องไลฟ์สดต่างจ้องหน้าจอตาเขม็งแล้วตกตะลึงจนนิ่งงัน

ความรู้สึกชาเยียบแล่นพล่านขึ้นสู่สมองในทันใด

ในจังหวะที่มังกรเพลิงพุ่งทะลวงประตูไม้ออกมานั้นเอง กลุ่มหมอกดำกลุ่มหนึ่งก็ได้พุ่งถลันเข้าไป

แผ่ขยายออกอยู่ตรงหน้าเยี่ยอิ่ง

รูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่กลับไร้ซึ่งใบหน้าและสีสัน

มีเพียงสีดำสนิท

เยี่ยอิ่งใช้ร่างกายของตนเองปกป้องคนข้างหลัง ส่วนเงาดำกลุ่มนั้นก็ใช้ร่างของมันปกป้องพวกเธอไว้เบื้องหน้า

ขวางกั้นเปลวเพลิงเอาไว้

หลงเหลือไว้เพียงพื้นที่แคบ ๆ อันปลอดภัย

ในชั่วพริบตาที่เปลวไฟโถมซัดเข้าใส่ร่างของมัน กลุ่มหมอกดำนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน

"อ๊ากกกกกกกกก!"

หมอกดำถูกเปลวไฟร้อนแรงแผดเผาและโจมตีซัดกระหน่ำ

ยิ่งถูกเผานานขึ้นทุกหนึ่งวินาที สีของหมอกดำนั้นก็ยิ่งจางลงไปหนึ่งส่วน

"อ๊ากกกกกก!"

เสียงอันเจ็บปวดทรมานนั้นกระแทกเข้าไปถึงก้นบึ้งดวงวิญญาณของเหล่าผู้ชม

หยาดน้ำอุ่นร้อนไหลรินผ่านแก้มลงมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ไม่มีใครรู้ตัว หรืออาจพูดได้ว่าไม่มีใครสนใจมันเลย

พวกเขาได้แต่มองดูและรับฟังอยู่อย่างนั้น

ในชั่วพริบตาที่สัมผัสได้ว่าไร้อันตรายแล้ว เยี่ยอิ่งไม่มีเวลาให้คิด รีบหันหลังแล้ววิ่งลงบันไดไปทันที

ในใจของเธอเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

ออกไป!

หนีออกไป!

ช่วยคนออกไปให้ได้!

จะตายไม่ได้!

เพลิงใหญ่ยังคงลุกโหมกระหน่ำ

ภายนอกอาคารโรงงาน เหล่านักดับเพลิงต่างถือหัวฉีดน้ำช่วยกันดับไฟ

พนักงานจำนวนมากมองดูสถานการณ์ทางนี้ด้วยความกระวนกระวายใจ และยังมีบางส่วนที่กำลังโทรศัพท์บอกครอบครัวว่าตนเองปลอดภัยดี

รวมถึงมีคนที่สวมชุดสูทนั่งยอง ๆ กุมหน้าร้องไห้อยู่บนพื้นขณะมองดูอาคารโรงงานที่กำลังลุกไหม้

"ทางนี้!"

ตอนที่เยี่ยอิ่งพุ่งตัวออกมา ผู้คนมากมายต่างกรูเข้ามาช่วยรับคนที่อยู่บนหลังเธอ

ด้านข้างมีรถพยาบาลฉุกเฉิน 120 มาจอดรออยู่ก่อนแล้ว

เมื่อได้รู้ว่าคนอื่น ๆ ล้วนได้รับการช่วยเหลือออกมาหมดแล้ว เยี่ยอิ่งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลันหมดเรี่ยวแรงลงในทันที

เอนกายล้มตัวลงนอนในพื้นที่สวนหย่อมข้างทาง

หอบหายใจเข้าลึกอย่างเหนื่อยอ่อน

ความปวดเมื่อยระบมทั่วร่างค่อย ๆ ผุดขึ้นมาเป็นระลอก

เธอเหม่อมองท้องฟ้า ในหัวหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในวินาทีที่เสียงระเบิดดังขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงแสงเพลิงสว่างจ้า

แต่กลับน่าประหลาดใจนัก ที่เธอไม่รู้สึกถึงความแสบร้อนจากการถูกแผดเผาเลยแม้แต่น้อย

ความรู้สึกอันคุ้นเคยแบบนั้น...

นายใช่ไหม?