ตอนที่ 74 ละทิ้งตัวเอง

เปลวเพลิงในโรงงานถูกควบคุมไว้ได้ในเวลาไม่นานหลังจากนั้น

บนแนวต้นไม้ริมทางใกล้เคียง มีนักดับเพลิงหลายนายนอนพักผ่อนด้วยความเหนื่อยล้า

แม้ว่าครั้งนี้จะเกิดเหตุระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่เคราะห์ดีที่ไม่มีความสูญเสียร้ายแรงถึงชีวิต

หลังจากที่เยี่ยอิ่งจากไป กลุ่มหมอกดำกลุ่มนั้นก็ลอยจากไปเช่นกัน

ยามที่จากไป กลุ่มหมอกดำนั้นได้กลายเป็นหมอกสีเทากลุ่มเล็กจิ๋วไปแล้ว

ดูราวกับว่าเพียงแค่สายลมพัดผ่านเบา ๆ ก็พร้อมจะสลายตัวไปได้ทุกเมื่อ

มุมกล้องของห้องไลฟ์สดก็ลอยตามมันไป

เห็นเพียงมันลอยละล่องไปในอากาศอย่างช้า ๆ คล้ายกับกำลังมุ่งหน้าไปยังที่ใดสักแห่ง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้คนในห้องไลฟ์สดถึงเพิ่งได้สติกลับมา และพรูลมหายใจยาวออกมา

เมื่อครู่นี้พวกลุ้นระทึกจนแทบจะลืมหายใจกันเลยทีเดียว

พอลมพัดผ่าน รู้สึกได้ถึงความเหนอะหนะบนใบหน้า ถึงได้พบว่าดวงตาของตนแห้งผากและเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตาเสียแล้ว

[นี่มันตัวอะไรกันน่ะ?]

[ฮือๆๆ ท่านสตรีมเมอร์ไม่ได้มารับวิญญาณคนตายแท้ ๆ แล้วทำไมทิชชูของฉันยังไม่พอใช้อีกล่ะเนี่ย!]

[เธอแค่ปกป้องสิ่งที่อยากปกป้องก็พอ ส่วนฉันจะปกป้องเธอเอง]

[ขออย่าให้มีระเบิดอีกเลย! ขออย่าให้ต้องออกปฏิบัติหน้าที่แบบนี้อีกเลย!]

เหล่าผู้ชมเดิมทีคิดว่าครั้งนี้คงไม่ต้องใช้ทิชชูซับน้ำตาแล้ว ไม่นึกเลยว่าน้ำตามันจะไม่ยอมฟังคำสั่งเอาเสียเลย

มันพากันไหลรินออกมาเองไม่ยอมหยุด

ในวินาทีที่เกิดการระเบิดเมื่อครู่ พอจะมองออกได้จากร่องรอยการเคลื่อนไหวว่า เดิมทีเยี่ยอิ่งตั้งใจจะหันหลังกลับไป

ทว่าในวินาทีถัดมา เธอกลับชะงักหยุดลง

ไม่ใช่เพราะเหตุอื่นใด

แต่เป็นเพราะว่า ข้างหลังของเธอยังมีอีกคนหนึ่งอยู่

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนั้น ร่างกายและจิตสำนึกของเธอ เลือกที่จะปกป้อง

แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะไม่มีใครเสียชีวิต

แต่เหล่าผู้ชมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแสบจมูกด้วยความตื้นตันสะเทือนใจ

เพราะว่า...

ในกองเพลิงอันโหมกระหน่ำครั้งนี้ พวกเขาได้ประจักษ์ถึงผู้พิทักษ์อีกตนหนึ่ง

ได้เห็นเขาเปลี่ยนจากกลุ่มหมอกดำ ค่อย ๆ บางลงและจางลงทีละน้อย

ได้ยินเสียงอันเจ็บปวดทรมานยามที่ถูกเปลวเพลิงแผดเผา

เสียงกรีดร้องโหยหวนในแต่ละคราวนั้น ดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของพวกเขา

ทำให้พวกเขาไม่อาจเพิกเฉย และไม่อาจห้ามความโศกเศร้าไว้ได้

แม้ว่ามันจะไม่ใช่มนุษย์

แต่การกระทำของมัน ก็น่ายกย่องนับถือจากใจจริง!

มีค่าคู่ควรกับหยาดน้ำตาที่พวกเขาหลั่งรินให้!

ก้นบึ้งของหัวใจพวกเขาสั่นสะท้านและสะเทือนอารมณ์อย่างยิ่ง

ขณะเดียวกัน ในใจของพวกเขาก็เกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมา

[มันกำลังจะไปไหนน่ะ?]

[ลูกสาวฉันบอกว่า ให้เอาน้ำหมึกไปทาให้มันดำขึ้นหน่อย จะได้ไม่กลัวลมพัดปลิวหายไป]

[ทำไมมันถึงทำแบบนั้นกันนะ แล้วมันทำแบบนั้นได้ยังไงกัน?]

เจียงหลินลอยตามหลังหมอกสีเทากลุ่มนั้นไปโดยไม่ปรากฏตัว

ในเมื่อพบตัวผู้กระทำที่ทำให้ดวงชะตาเกิดความเปลี่ยนแปลงแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องตามหญิงสาวคนนั้นต่ออีก

ทันใดนั้น เจียงหลินที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เหลือบมองเมืองเบื้องล่างอย่างแนบเนียน

ณ มุมหนึ่งของเมือง

มีชายร่างสูงผอมไว้หนวดสองแฉกนั่งอยู่ที่ปากตรอกเล็ก ๆ

เขาสวมชุดคลุมยาวสีดำ ชายแขนเสื้อทั้งสองข้างมีลวดลายไท่เก๊กหยินหยาง

พอดูรวม ๆ แล้วก็มีมาดอยู่ไม่น้อย

"ขายยันต์จ้า ขายยันต์จ้า~ ยันต์ไล่ผี ยันต์คุ้มภัยมีหมดเลยนะ!"

ตรงหน้าแผงลอยของชายร่างสูงผอม มีเด็กหนุ่มวัยสิบสามสิบสี่ปีคนหนึ่งหยุดยืนดู

ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า "ที่นี่มีขายแผ่นยันต์ด้วยเหรอเนี่ย?!"

ชายร่างสูงผอมเอ่ยอย่างภาคภูมิใจว่า "เจ้าหนูอย่าทำเป็นไม่เชื่อไป ตอนนี้ผีน่ะมีเยอะแยะไปหมดเลยนะ เคยดูห้องไลฟ์สด 'กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก' หรือเปล่าล่ะ?"

เด็กหนุ่มพยักหน้า ห้องไลฟ์สดนั้นค่อนข้างโด่งดังทีเดียว

"ก็นั่นน่ะสิ! ของฉันน่ะเป็นยันต์ไล่ผีกับยันต์คุ้มภัยชั้นเลิศทั้งนั้น คนทั่วไปหาซื้อไม่ได้หรอกนะ!"

"โอ้โห~ สุดยอดเลยแฮะ!"

เจียงหลินมองดูเพียงแวบเดียวก็ละสายตากลับมา แล้วตามกลุ่มหมอกสีเทาข้างหน้าต่อไป

หมอกสีเทากลุ่มนั้นค่อย ๆ ลอยออกจากเขตเมือง จนกระทั่งมาถึงทุ่งรกร้างชานเมือง

บริเวณนี้แทบไม่มีผู้คนสัญจร ทั้งยังมีเนินดินที่ดูคล้ายเนินหลุมศพอยู่อีกหลายเนิน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพระอาทิตย์ไม่ส่องแสงหรืออย่างไร

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน บรรยากาศแลดูรกร้างว่างเปล่า

ทั้งยังวังเวงชวนขนลุกอยู่บ้าง

[แถวนี้ฉันเคยได้ยินแม่เล่าให้ฟังว่ามีของไม่ดีอยู่ สั่งห้ามไม่ให้ไปเล่นแถวนั้นเด็ดขาด]

[คราวก่อนฉันปั่นจักรยานกับพวกเพื่อน ๆ ผ่านแถวนั้น ก็ไม่เห็นรู้สึกอะไรนะ แถมยังเย็นสบายดีด้วย]

[ทำไมฉันรู้สึกแปลก ๆ ชอบกล เหมือนกับว่าถ้าเดินคนเดียวแถวนั้นคงมีแววหายสาบสูญไปเลยยังไงยังงั้น]

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดมองดูสถานที่แห่งนี้ แล้วก็ลูบขนแขนที่ลุกชันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

พลางปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศในห้องให้สูงขึ้นอีกนิด

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ดูท่าต่อไปเวลาดูไลฟ์สดคงช่วยประหยัดค่าไฟได้บ้างไม่มากก็น้อย

นั่งดูไปดูมา จู่ ๆ ก็เย็นวาบไปทั้งร่าง

ในภาพ หมอกสีเทานั้นลอยส่ายไปมาทางซ้ายทีขวาที คล้ายกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

วินาทีถัดมา มันก็บินตรงไปยังด้านหลังของเนินดินที่นูนขึ้นมาเนินหนึ่ง

มันหมอบนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างรู้สึกเหมือนผีน้อยกำลังเฝ้ารอเวลากลางคืนเพื่อออกไปหลอกคน

ปรมาจารย์นักวาดภาพหยิบปากกาแล้วจรดปลายลงไป

ไม่ถึงหนึ่งนาที ภาพวิญญาณน้อยฉบับจิบิก็น่ารักสมบูรณ์แบบออกมาแล้ว

อย่าว่าไป น่ารักไม่เบาเลยเชียว

หลังจากนั้น กลุ่มหมอกสีเทานั้นก็ราวกับผล็อยหลับไป นิ่งสนิทไม่ไหวติง

ผู้ชมหลายคนต่างแยกย้ายกันไป บ้างก็ไปกินข้าว บ้างก็ไปหาอะไรทำ

เปิดไลฟ์สดทิ้งไว้พลาง ทำธุระอย่างอื่นไปด้วยพลาง

ส่วนคนที่ว่างไม่มีอะไรทำ ก็ส่งของขวัญโดเนทไปเรื่อย ๆ

คนมีเงินก็เปย์ทีละลำเครื่องบิน คนงบน้อยก็โดเนททีละไม่กี่หยวน ถือเสียว่าทำแก้เบื่อฆ่าเวลา

ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงทีละน้อย

ภาพในห้องไลฟ์สดเริ่มมีความเปลี่ยนแปลง

สิ่งมีชีวิตสีดำตัวจิ๋วทยอยโผล่ออกมาจากที่ใดก็ไม่อาจทราบได้ พวกมันลอยวนเวียนไปมาอยู่กลางอากาศ

เมื่อราตรีคืบคลานเข้ามา สิ่งสีดำจิ๋วเหล่านั้นก็ยิ่งทวีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ลอยวนเวียนอยู่เหนือเนินดินแต่ละเนิน

พร้อมกับเสียงหวีดหวิวอื้ออึงที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในห้องไลฟ์สด

ติ๊ด

ผู้ชมหน้าจอกดปิดเครื่องปรับอากาศแทบจะทันที ซ้ำยังอยากจะหยิบผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาคลุมตัวเสียด้วยซ้ำ

รู้สึกว่าร่างกายเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ

และในตอนนั้นเอง กลุ่มหมอกสีเทาจิ๋วที่หมอบอยู่หลังเนินดินก็เริ่มเคลื่อนไหว

มันจับจ้องไปยังลูกบอลสีดำจิ๋วที่อยู่ตามลำพังลูกหนึ่ง แล้วพุ่งทะยานเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ง่ำ!

กลืนลงไปในคำเดียว

ร่างที่ประกอบขึ้นจากหมอกสีเทายังคงขยับกระเพื่อมอยู่สองสามที ราวกับกำลังเคี้ยวอยู่อย่างไรอย่างนั้น

พอกลืนเคี้ยวเสร็จเรียบร้อย กลุ่มหมอกสีเทาก็พุ่งตรงไปยังลูกบอลสีดำจิ๋วอีกลูกหนึ่ง

และเขมือบกลืนลงคอไปดัง "ง่ำ" เช่นเดียวกัน

ยิ่งกลืนกินลูกบอลสีดำจิ๋วเข้าไปมากเท่าไร ร่างกายของมันก็เริ่มเปลี่ยนจากสีเทากลายเป็นสีดำ

ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย

ขนาดรูปร่างก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นทีละนิด จากเดิมที่มีขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล ตอนนี้ขยายใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว

ขณะที่เหล่าผู้ชมคิดว่ามันคงจะก้มหน้าก้มตากลืนกินต่อไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ กลุ่มหมอกสีดำนั้นก็หยุดชะงักกลางอากาศ

มันเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง พลางเปลี่ยนรูปร่างเป็นสารพัดรูปแบบไม่หยุดหย่อน

ประเดี๋ยวก็เหมือนภูตผีร้ายกางกรงเล็บเขี้ยวคม ประเดี๋ยวก็เหมือนเด็กผีที่มีเขาแหลมงอกออกมา...

"ฆ่าเธอซะ! ฆ่าเธอ!"

"เผาผลาญตัวเองเพื่อมนุษย์ไปแล้วได้ประโยชน์อะไรกัน?"

"ทำลายที่นี่ให้สิ้นซาก ข้าอยากเห็นเลือดนองเป็นสายน้ำ..."

"ไม่... ไม่! ข้าจะปกป้องเธอ ห้ามทำร้ายเธอเด็ดขาด!"

"แปดปีแล้ว พอได้แล้ว! อย่าถูกสิ่งเหล่านั้นพันธนาการไว้อีกเลย ปล่อยวางตัวเองเสียทีเถอะ!"

ในกลุ่มหมอกสีดำ มีเสียงสารพัดดังแว่วออกมาไม่ขาดสาย

มีทั้งเสียงคนแก่ เสียงเด็ก เสียงผู้ชาย และเสียงหญิงสาว...

พวกมันต่างโต้เถียงกันไปมา ขณะที่กลุ่มหมอกสีดำก็แปรเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อย ๆ

"ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น ข้าจะปกป้องเธอตลอดไป!"

กลุ่มหมอกสีดำพุ่งทะยานเข้าหาลูกบอลสีดำจิ๋วเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง เขมือบกลืนไปทีละลูก

ร่างกายของมันพองขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

"เจ้าจะตายเอานะ! ละทิ้งตัวตนของเจ้าไปเสียสิ เจ้าถึงจะแข็งแกร่งขึ้น ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก!"

"ข้าแค่ต้องการแข็งแกร่งขึ้น... แค่อยากปกป้องเธอเท่านั้น!"

"ถ้าอย่างนั้นก็เปิดใจเจ้าออก แล้วปล่อยให้พวกเราเข้าไปสิ!"