ตอนที่ 75 แบบนั้นมันไม่เท่หรอกเหรอ

"ให้พวกเราเข้าไป!"

"ยอมทิ้งตัวเองซะ ถึงจะแข็งแกร่งขึ้นได้!"

"อ๊ากกกก——"

ท่ามกลางเสียงทะเลาะแย่งชิงนับไม่ถ้วน กลุ่มหมอกดำก็กรีดร้องออกมาพลางอ้าปากกว้าง

ก้อนกลมสีดำขนาดเล็กนับไม่ถ้วนพากันพุ่งเข้าไปในร่างของหมอกดำโดยตรง

หมอกดำขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ สีก็เข้มข้นจนเหมือนน้ำหมึกดำสนิท

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งเริ่มพุ่งทะยานขึ้นช้า ๆ

ทว่าสิ่งที่ตามมาพร้อมกับพลังชนิดนี้ กลับเป็นความเจ็บปวดเกินจะจินตนาการ

"อ๊ากกก——พ่อ! พ่อ!"

ในตอนนั้นเอง ไม้สะกดวิญญาณท่อนหนึ่งก็ฟาดตรงลงมาที่หมอกดำ

เงาร่างสีขาวสายหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังหมอกดำตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

"อย่านะ อ๊ากกก——"

"ทำไมกัน?! มันยอมแล้วแท้ ๆ! ให้ข้าเข้าไป!"

"ทำไมต้องมาขวางพวกเราด้วย?!"

วินาทีที่ไม้สะกดวิญญาณฟาดลงไป ก้อนกลมสีดำขนาดเล็กนับไม่ถ้วนถูกบีบให้กระเด็นหลุดออกจากหมอกดำ ก่อให้เกิดสายลมหยินหวีดหวิวอย่างบ้าคลั่ง

เจียงหลินยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

ไอผีรอบกายลุกโชน ราวกับเปลวเพลิงสีดำที่แผดเผาอย่างเกรี้ยวกราด

ชั่วพริบตา ก้อนกลมสีดำที่เหลือเพียงสัญชาตญาณภูตผีเหล่านั้นก็เงียบเสียงลงทั้งหมด

สลายหายไปจนสิ้น

ทุ่งรกร้างแห่งนี้พลันเงียบสงัดลงในทันใด หลงเหลือเพียงสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านเป็นระลอก

หลังจากสำรอกก้อนกลมสีดำขนาดเล็กออกมาจนหมด

หมอกดำก็หดตัวกลับมามีขนาดเท่าเดิม และสีก็เปลี่ยนกลับเป็นหมอกสีเทา

กลุ่มหมอกสีเทาขนาดเท่าลูกฟุตบอลลอยเคว้งอยู่กลางอากาศอย่างเลื่อนลอย "ทำไมล่ะ... เธอยังต้องการฉันอยู่นะ..."

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อย่าว่าแต่ปกป้องเธอเลย พอแกเสียสติไป คนแรกที่แกจะฆ่าก็คือเธอ"

เจียงหลินหิ้วกลุ่มหมอกสีเทาขึ้นมาด้วยมือข้างเดียวแล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า

"ทุกครั้งที่แกแทรกแซงชะตาชีวิตของเธอ แกจะถูกสะท้อนกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้ผมไม่ห้าม แกก็ทนไปไม่ถึงครั้งหน้าหรอก"

หากเป็นมนุษย์ที่สร้างเงื่อนไขช่วยชีวิตตัวเอง หรือช่วยผู้อื่นในยามวิกฤต

แบบนั้นก็ยังพอว่า

แต่ถ้าเป็นพลังประหลาดที่มิใช่มนุษย์เข้ามาแทรกแซงชะตาชีวิตของมนุษย์ นั่นก็ต้องอยู่ในความดูแลของยมโลก

[สตรีมเมอร์โคตรเท่!]

[ต่อให้จะปกป้องคนอื่น ก็ต้องปกป้องตัวเองให้ดีก่อนสิ]

[จู่ ๆ ฉันก็สงสัยว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน แฟนเหรอ หรือว่าเพื่อนซี้ปึ้ก? ดีต่อกันเกินไปแล้วนะ]

[สงสัยเหมือนกันเลย!]

[มีฉันคนเดียวเหรอที่ได้ยินคำว่าพ่อน่ะ?]

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันส่งคอมเมนต์

แม้ว่าพวกเขาจะเข้าใจความคิดของหมอกสีเทา แต่ทว่า——

ตอนที่หมอกสีเทากลืนกินก้อนกลมสีดำอื่น ๆ เมื่อครู่นี้ ภาพมันช่างน่ากลัวเกินไป

ราวกับว่าในวินาทีถัดไปจะมีผีร้ายถือกำเนิดขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น

พวกเขาพากันกอดผ้าห่มผืนน้อยแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

กระทั่งเห็นสตรีมเมอร์ปรากฏตัวและฟาดไม้ลงไป ความน่ากลัวนั้นจึงถูกทำลายลง

[ขอบคุณสตรีมเมอร์นะ ไม่งั้นพรุ่งนี้แม่ต้องถามฉันอีกแน่ว่าทำไมต้องซักกางเกงอีกแล้ว]

[(หัวหมา) นายเป็นผู้ชมที่โตแล้วนะ ต้องหัดเตรียมกางเกงสำรองไว้หลาย ๆ ตัวสิ]

เมื่อเห็นเจียงหลินเปิดช่องทางปรโลก กลุ่มหมอกสีเทาก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

"เธอ... เธอจะเป็นยังไงต่อไป?"

เจียงหลินเลิกคิ้ว "ตอนที่แกเปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอ ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ไว้หรือไง?"

หมอกสีเทาพลันเงียบกริบ

ในตอนนั้น มันไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้นจริง ๆ

เจียงหลินหิ้วมันเดินมุ่งหน้าไปยังช่องทางปรโลก "ตัวตนของภูตผีก็คือตัวแปรอยู่แล้ว ชะตาชีวิตที่ถูกภูตผีบังคับเปลี่ยน ย่อมมีแต่จะยิ่งคาดเดาไม่ได้มากขึ้น

บางทีเธออาจจะตายอนาถกว่าเดิม หรือบางทีอาจจะอายุยืนยาวเป็นร้อยปี..."

การที่ชื่อหายไปจากสมุดนำทางดวงวิญญาณของเหล่าผีเจ้าหน้าที่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ชะตาชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

ส่วนเจียงหลิน ดูแลแค่เรื่องผี

แค่พาวิญญาณ 'ผู้แทรกแซงชะตา' รายนี้กลับไปก็พอ

ส่วนอีกคนหนึ่ง ตอนนี้ยังอยู่ในขอบเขตของมนุษย์ ไม่ใช่หน้าที่ของเขา

หลังจากกลับยมโลกเพื่อส่งภารกิจ เจียงหลินก็เหลือบมองเวลาไลฟ์สด

อืม ไลฟ์สดครบสามครั้งของวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว

ได้รับ 600 แต้มมาครอบครอง

ยังมีศิลาวิญญาณกับการ์ดบำเพ็ญที่ได้จากการทำภารกิจอีก

ทำหนึ่งภารกิจ ได้รับรางวัลสองต่อ รูปแบบนี้ใช้ได้เลย!

วันรุ่งขึ้น

เยี่ยอิ่งที่กำลังพักผ่อนอยู่ในหอพักถูกเรียกตัวไปที่ห้องทำงาน

จากนั้น ผู้บังคับบัญชาก็ยื่นภาพวาดภาพหนึ่งให้เธอ

เมื่อเห็นเนื้อหาบนภาพวาด เยี่ยอิ่งก็ชะงักไป

บนทางเดินที่เต็มไปด้วยเปลวไฟและกลุ่มควัน มังกรเพลิงตัวหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากห้องตรงสุดทางเดิน

เปลวไฟโหมกระหน่ำรุนแรง กลืนกินเงาร่างคนบนทางเดินไปในพริบตา

นี่มัน...

นี่คือสิ่งที่เธอเพิ่งเผชิญมาเมื่อวาน เธอจำได้แม่นยำแน่นอน

เพราะบนหลังมีคนอยู่ วินาทีนั้นเธอจึงเลือกที่จะหันหน้ารับแรงระเบิดครั้งใหญ่

แต่ทว่า——

แต่หมอกสีดำที่ขวางอยู่หน้ามังกรเพลิง คอยปกคลุมตัวเธอกับอีกคนเอาไว้นั้น เธอกลับเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

ในภาพวาดนี้ หากจะบอกว่าหมอกสีดำกั้นเปลวไฟไว้ สู้บอกว่าหมอกสีดำกำลังลุกไหม้อย่างโชติช่วงจะดีกว่า!

ลมหายใจของเยี่ยอิ่งเริ่มถี่กระชั้นขึ้นมา

ภาพนี้ ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

ความรู้สึกในตอนนั้น ก็คุ้นเคยเหลือเกินเช่นกัน

พื้นที่อันปลอดภัยและคับแคบแห่งนั้น...

เธอมองไปยังผู้บังคับบัญชาแล้วเอ่ยถามอย่างร้อนรน "นี่เอามาจากไหนคะ?!"

แล้วทำไมถึงต้องเอาภาพนี้มาให้เธอดูด้วย?

ภาพที่วาดอยู่นี้ เป็นเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ?!

ผู้บังคับบัญชามองเธอพลางเม้มปาก ภายใต้สีหน้าเคร่งขรึมนั้นแฝงความโศกเศร้าอยู่จาง ๆ

เรื่องของเยี่ยอิ่ง เขาก็เคยได้ยินมาบ้าง

จากคนอ้วนกลายมาเป็นคนผอม ไม่ใช่เรื่องยาก

แต่จากฝ่ายพลาธิการก้าวมาสู่แนวหน้า แม้เขาจะไม่ได้เห็นกระบวนการนี้กับตาตัวเอง แต่ก็รู้ดีว่าต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อและความพยายามมากเพียงใดถึงจะมาถึงจุดนี้ได้

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เขาก็เอ่ยปากว่า

"นี่คือเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องไลฟ์สด 'กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก' เมื่อวานนี้น่ะ มีคนจำลองฉากตอนนั้นออกมา"

หลังจากเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เขาก็เอ่ยถึงความกังวลของเบื้องบนออกมา

"เธออยากจะย้ายกลับไปฝ่ายพลาธิการ หรือทำงานอย่างอื่นดูไหม?"

ที่มีคำถามนี้ขึ้นมา ข้อแรกเป็นเพราะกลุ่มหมอกสีเทานั้น พวกเขาพอจะเดาออกแล้วว่าเป็นใคร

ข้อสองก็เพราะประโยคที่เจียงหลินพูดไว้ก่อนจากไป

ชะตากรรมที่ไม่อาจหยั่งรู้... อาจจะตายอนาถยิ่งกว่าเดิม...

พวกเขาจึงคิดอยากจะลองลดระดับความเสี่ยงในงานของเธอดูก่อน

"ไม่ค่ะ! หนายังทำต่อได้!"

หลังจากเยี่ยอิ่งฟังจบก็ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

"ถ้าหากต้องตายจริง ๆ หนายอมตายในกองเพลิงเพื่อช่วยชีวิตคนดีกว่าค่ะ!"

ผู้บังคับบัญชากล่าว "เธอไม่ต้องรีบ ลองกลับไปคิดดูอีกทีก่อนก็ได้"

"รับทราบค่ะ!"

หลังจากเดินออกมาจากห้องทำงาน

เยี่ยอิ่งมองภาพวาดในมือ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงมาอย่างไร้เสียง

ที่แท้ก็เป็นนายจริง ๆ ด้วย...

ขอบคุณสำหรับการเฝ้าปกป้องตลอดแปดปีที่ผ่านมานะ พอแล้วล่ะ พอจริง ๆ แล้ว

นายไปทำเรื่องที่นายต้องทำเถอะนะ

ฉันเองก็จะก้าวเดินต่อไป จะแบกรับชีวิตในส่วนของนายแล้วก้าวเดินต่อไปด้วยกัน

ตอนที่เพื่อนร่วมห้องพักกลับมา ก็พบว่าเยี่ยอิ่งนอนอยู่บนเตียงแล้ว ทั้งที่ไม่ได้ขอลางานแท้ ๆ

เรื่องเมื่อวานพวกเธอก็ได้ยินมาเหมือนกัน

นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่คิดว่าจากไปแล้ว แท้จริงกลับคอยปกป้องอยู่ข้างกายมาโดยตลอด

ราวกับพล็อตเรื่องในละครซีรีส์ ทั้งซาบซึ้งใจและน่าเศร้าเหลือเกิน

ทั้งที่อยู่ข้าง ๆ มาตลอดแท้ ๆ แต่ตนเองกลับมองไม่เห็นอีกฝ่าย และไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียว

เมื่อเห็นว่าเยี่ยอิ่งหลับไปแล้ว สิ่งเดียวที่พวกเธอทำได้ก็คือการรักษาความเงียบไว้

บางที...

เมื่อเวลาผ่านไป ทุกสิ่งทุกอย่างคงจะค่อย ๆ ดีขึ้นเอง

เยี่ยอิ่งฝันอีกแล้ว

ทุกสิ่งในความฝันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

มันคือช่วงปิดเทอมฤดูร้อนตอนมัธยมสาม หลังจากที่เธอได้ยินข่าวก็วิ่งไปหาเขา

"มู่สิง! ฉันได้ยินว่าโตขึ้นนายอยากเป็นนักดับเพลิง จริงเหรอ?"

เด็กหนุ่มที่กำลังเล่นบาสเกตบอลอยู่กอดลูกบาสไว้แล้วหันกลับมา ใบหน้าดูเกลี้ยงเกลาและอ่อนเยาว์

เด็กหนุ่มยิ้มอย่างมั่นใจ "จริงสิ!"

เด็กหญิงรูปร่างท้วมเดินเข้าไปหาอย่างลังเล "แต่ว่า ฉันได้ยินมาว่ามันอันตรายมากเลยนะ"

"แต่วิ่งเข้าไปในกองไฟเพื่อช่วยชีวิตคนจากอันตราย แบบนั้นมันเท่มากไม่ใช่เหรอ?"

"งะ...งั้นโตขึ้นฉันก็จะทำบ้าง! ฉันจะเริ่มลดความอ้วนตั้งแต่วันนี้เลย!"

เด็กหญิงกำหมัดแน่นราวกับตัดสินใจได้อย่างเด็ดเดี่ยว

เด็กหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้หัวเธอ "เธอจะมาเห่อตามทำไมเนี่ย นี่มันความฝันของฉัน เธอแค่ทำในสิ่งที่เป็นตัวของตัวเองก็พอแล้ว"

"แต่ว่า..."

"เอาน่า ลดความอ้วนมันทรมานจะตาย เธอไม่อยากกินไก่ทอด เฟรนช์ฟรายส์ โค้กพวกนั้นแล้วเหรอ..."

"อ๊ายยย! นายอย่าพูดนะ!"

บนลานบาสเกตบอล แสงแดดแผดจ้า ร่มเงาไม้ไหวเอน

เด็กหญิงรูปร่างท้วมยกมืออุดหู โดยมีเด็กหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดี

วี้หว่อ วี้หว่อ วี้หว่อ...

เสียงสัญญาณไซเรนดังขึ้นอีกครั้ง เยี่ยอิ่งรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวด

สวมอุปกรณ์ครบครันพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม แล้วขึ้นรถมุ่งหน้าออกไปทันที!

เธอจะแบกรับส่วนของเขาเอาไว้ แล้วบุกเข้าไปในกองเพลิงด้วยกัน!