ตอนที่ 76 ตาแก่ ไปดูทะเลด้วยกันเถอะ

"ชัยชนะครั้งนี้เป็นของพวกเราแล้ว! พวกนายยอมแพ้ไปซะเถอะ!"

"ดูท่าไม้ตายของฉัน! พายุหมุนสายฟ้าฟาด!"

"ฮัลโหล? ตอนนี้ฉันอยู่บนรถแล้ว กำลังจะถึงแล้วเนี่ย อย่าเร่งสิ"

บนรถเมล์ที่โคลงเคลงไปมา ผู้โดยสารมีทั้งยืนและนั่ง

บางคนกำลังแทะเมล็ดแตงโม บางคนกำลังคุยโทรศัพท์ และยังมีคนใส่หูฟังฟังเพลงดูซีรีส์

บรรยากาศบนรถไม่ถึงกับเบียดเสียด มีคนขึ้นลงอยู่เรื่อย ๆ

เจียงหลินนั่งอยู่บนหลังคารถเมล์ ชันขาขวาขึ้นอย่างสบายอารมณ์ พลางทอดสายตามองไปข้างหน้าไกลลิบ

ยามที่รถโคลงเคลงแล่นไปข้างหน้า ทิวทัศน์ริมทางก็ผลัดเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ

ร่มเงาไม้เขียวขจี บ้านเรือน ผืนน้ำระยิบระยับล้อแสงแดด

ในอากาศเริ่มได้กลิ่นอายของทะเล

[สตรีมเมอร์จะออกทริปปุบปับแบบคิดจะไปก็ไปเลยเหรอ?]

[แถวนี้ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่ติดทะเลนะ ในแผนที่บอกไว้แบบนั้น 555]

[ทำไมสตรีมเมอร์ถึงนั่งอยู่บนรถล่ะ หรือว่าคนทั้งคันนี้จะ...?]

[เชี่ย เมนต์บนอย่ามาหลอนดิวะ!]

[ฉันขอเชื่อว่าสตรีมเมอร์แค่ออกมาเดินเล่นชิล ๆ ดีกว่า เช่น มาชมวิว~]

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันพูดคุยถกเถียง

เพิ่งเปิดเข้ามาในห้องไลฟ์ก็เห็นวิวสวยขนาดนี้ พวกเขาเกือบจะคิดว่าสตรีมเมอร์มาเที่ยวจริง ๆ แล้ว

ทว่าคำพูดนี้ แม้แต่ตัวพวกเขาเองก็ยังยากจะปักใจเชื่อ

เพราะทุกครั้งที่สตรีมเมอร์ปรากฏตัว มักจะมีเรื่องมีราวเกิดขึ้นแทบทั้งนั้น

เจียงหลินชมทัศนียภาพอยู่ครู่หนึ่ง พอสายตากวาดไปเห็นกระสุนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ ถึงนึกขึ้นได้ว่าตนยังไม่ได้อธิบายจุดประสงค์ของครั้งนี้

ไม่อยากปล่อยให้แตกตื่นกันไปเอง เขาจึงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ครั้งนี้ผมแค่มารับวิญญาณดวงหนึ่ง พวกคุณไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ชมต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าคราวนี้ ไม่มีใครรีบร้อนโทรศัพท์แจ้งเรื่องออกไปอีก

แม้กระทั่งทางเจ้าหน้าที่ตำรวจเองก็ไม่ได้ผลีผลามเคลื่อนไหว

คำพูดของสตรีมเมอร์ แม้ดูเหมือนแค่เอ่ยปากลอย ๆ บอกไม่ให้คิดมาก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คล้ายกับเป็นคำเตือน

เหมือนอย่างที่สตรีมเมอร์เคยพูดไว้ในเรื่องของเยี่ยอิ่ง

การใช้อำนาจของภูตผีฝืนเปลี่ยนชะตาชีวิตมนุษย์ ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

พวกเขาไม่รู้เลยว่า การพยายามช่วยชีวิตคนผ่านห้องไลฟ์ของสตรีมเมอร์ จะส่งผลกระทบอะไรตามมาบ้าง

และที่สำคัญที่สุดคือ...

พวกเขาไม่เคยช่วยชีวิตใครสำเร็จเลยสักครั้ง

อย่างคราวของนายตำรวจเหลียงเจิ้ง หรืออย่างคราวของนักเขียนหยางซือหมิง

หลังจากไลฟ์สดเคสของเยี่ยอิ่ง พวกเขาก็เริ่มตระหนักและทบทวนดูว่า เรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่พวกเขาจะเข้าไปก้าวก่ายได้จริงหรือ

"ติ๊งต่อง~ ถึงถนนสุ่ยเสียแล้วค่ะ ขอให้ผู้โดยสารที่จะลงสถานีนี้ลงทางประตูด้านหลังด้วยนะคะ~"

"สถานีต่อไป ถนนกวานไห่ ขอให้ผู้โดยสารที่จะลงเตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะคะ~"

รถเมล์โคลงเคลงหยุดเทียบท่า รอจนผู้โดยสารลงจากรถหมดแล้ว จึงค่อยแล่นเอื่อย ๆ ต่อไปข้างหน้า

ตัวรถที่เดี๋ยวหยุดเดี๋ยวโยก ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว

"อุแหวะ!"

นักเรียนมัธยมคนหนึ่งเริ่มโก่งคอจะอ้วก บนตัวยังสะพายกระเป๋าผ้าของสถาบันกวดวิชาแห่งหนึ่งอยู่

"อุแหวะ!"

"แม่หนู แม่หนูจ๊ะ"

ที่นั่งข้าง ๆ คุณยายคนหนึ่งเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของเด็กสาวเบา ๆ

"เมารถใช่ไหมล่ะ? มานั่งตรงยายนี้มา"

"มะ... ไม่เป็นไรค่ะคุณยาย คุณยาย... อุแหวะ!"

เด็กมัธยมยังคิดจะปฏิเสธ แต่คุณยายได้ลุกขึ้นยืนเสียแล้ว

"ไปนั่งเถอะลูก เมารถมันทรมาน ยายใกล้จะลงแล้วล่ะ"

"งะ... ขอบคุณนะคะ... อุแหวะ!"

เด็กมัธยมลังเลเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงไป เพราะเธอทรมานมากจริง ๆ

ยังดีที่พอถึงสถานีถัดไป คุณยายก็ลงจากรถจริง ๆ

เจียงหลินที่นั่งอยู่บนหลังคารถก็ลอยตัวขึ้น ผละออกจากรถเมล์คันนั้น

เมื่อมายืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ ทอดสายตามองท้องทะเลที่อยู่ไม่ไกล ริ้วรอยบนใบหน้าของคุณยายก็ย่นเข้าหากันตามรอยยิ้ม

ผมสีดอกเลาเต็มศีรษะถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยกลมไว้ข้างหลัง สวมเสื้อเชิ้ตพิมพ์ลายดอกไม้เล็ก ๆ สีฟ้า กางเกงสีดำด้านล่าง เข้าคู่กับรองเท้าพื้นบางระบายอากาศได้ดี

ย่างก้าวทีละก้าว เดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของทะเล

ย่างก้าวของเธอมั่นคง แข้งขาก็ยังดูคล่องแคล่วดี

[คุณยายมาดูทะเลคนเดียวเหรอ? ลูกหลานไปไหนหมดล่ะ?]

[คราวก่อนฉันโดนบีบให้ลุกสละที่นั่งให้คนแก่ อยากให้คนพรรค์นั้นมาดูไลฟ์นี้ชะมัด!]

[คุณยายใจดีจริง ๆ เมารถนี่ทรมานมากนะ ถึงนั่งลงไปจะไม่ได้หายสนิท แต่อย่างน้อยก็สบายตัวขึ้นหน่อย]

[คุณยายคงไม่ได้จะกระโดดทะเลใช่ไหม? หรือว่าจะมีสึนามิอะไรจู่ ๆ ซัดเข้ามาเหรอ?]

ผู้ชมในห้องไลฟ์ บางคนกำลังสูดเส้นก๋วยเตี๋ยว บางคนกำลังยืนรอคนอยู่ริมถนน และยังมีบางคนที่นอนเล่นมือถืออยู่ในห้องแอร์

แม้ว่าจะไม่อาจเปลี่ยนแปลงความตายของผู้อื่นได้ แต่การเข้ามารับชมห้องไลฟ์นี้ก็ได้กลายเป็นความเคยชินของพวกเขาไปเสียแล้ว

บางคนสุขุมเกินวัย บางคนอายุยี่สิบสามสิบปีแล้ว แต่จิตใจยังคงเหมือนเด็ก

เมื่อได้เห็นการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ในห้องไลฟ์นี้ พวกเขาจะรู้สึกทอดถอนใจ เสียใจ และร้อนรน

ทว่าก็เพราะเช่นนี้เอง หลังจากได้เห็นความเป็นไปอันหลากหลายของโลกใบนี้ จึงมักจะมีบางสิ่งหลงเหลือไว้ในก้นบึ้งหัวใจของพวกเขาเสมอ

ค่อย ๆ ตกตะกอนสะสมขึ้นมา และบางทีอาจจะได้นำมาใช้ในชั่วขณะใดขณะหนึ่งของชีวิต

ในภาพบนหน้าจอไลฟ์สด

คุณยายเดินมาถึงจุดชมวิวริมทะเล แล้วหาที่นั่งลง

จากนั้นก็หยิบร่มกันแดดกับกระติกน้ำออกมาจากกระเป๋าที่สะพายติดตัว

หลังจากกางร่มกันแดด เธอก็หยิบกรอบรูปขนาดเท่าฝ่ามือออกมาอีกชิ้นหนึ่ง

ในกรอบรูปคือภาพถ่ายเต็มตัวของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ริมถนนและกำลังยิ้มให้กล้อง

"ตาเฒ่า มาดูทะเลด้วยกันนะ"

คุณยายยิ้มออกมาบาง ๆ ประคองกรอบรูปด้วยสองมือวางไว้บนตัก แล้วทอดสายตามองไปยังท้องทะเลกว้าง

สายลมที่พัดปะทะใบหน้าหอบเอากลิ่นอายทะเลจาง ๆ มาด้วย ไกลออกไปคือเสียงหัวเราะหยอกล้อของเด็ก ๆ

เมฆบนท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มอบอุ่น สะท้อนเงาลงบนผืนทะเลสีคราม ระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามแรงลม

"ที่นี่ยังคงสวยเหมือนเดิมเลยนะ เธอว่าจริงไหม ตาเฒ่า?"

มุมปากของคุณยายยกยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง

หยดน้ำตาเม็ดหนึ่งไหลรินลงมาตามร่องแก้ม

"ฉันมาแล้วนะ ตาเฒ่า..."

เมื่อมองดูดวงวิญญาณที่ค่อย ๆ ลอยขึ้นมากลางอากาศ ทุกคนต่างคิดไม่ถึงว่า หญิงชราจะจากไปอย่างสงบเงียบเช่นนี้

ไม่มีอุบัติเหตุ และไม่มีเคราะห์ร้ายใด ๆ

เพียงแค่ก้าวเดินมาจนถึงปลายทางแห่งชีวิตอย่างเงียบสงบ

หลังจากที่ได้เห็นการตายจากอุบัติเหตุมาหลายต่อหลายครั้ง จู่ ๆ ผู้ชมกลับรู้สึกว่า...

การจากไปในรูปแบบนี้ ก็ถือเป็นความงดงามรูปแบบหนึ่งเช่นกัน

[ชีวิตคนเราไม่จำเป็นต้องโลดโผนหวือหวาเสมอไป]

[การมีชีวิตที่เรียบง่าย ก็เป็นวิธีใช้ชีวิตที่ดีมากแบบหนึ่งเหมือนกัน]

[ในอนาคตฉันเองก็คงจะเป็นแบบนี้ละมั้ง มาอย่างเงียบ ๆ จากไปเงียบ ๆ ไม่ต้องไปรบกวนใคร]

[เหมือนมองเห็นจุดจบของชีวิต ทั้งที่ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบแท้ ๆ]

[ปลาราดซอสเปรี้ยวหวานตกทั้งคืน] มอบเครื่องบิน*1 ให้สตรีมเมอร์

[เอ๊ะ? สตรีมเมอร์จะไปไหนน่ะ?]

เห็นเพียงเจียงหลินเก็บดวงวิญญาณไว้ในถุงกักวิญญาณชั่วคราว และยังไม่ได้จากไปจากที่นี่

แต่กลับลอยไปยังชายหาดอีกฝั่งหนึ่ง

"ขายยันต์จ้า! ขับไล่ผีได้ ตรึงวิญญาณผีได้ แถมยังมีสรรพคุณพิเศษด้วยนะจะบอกให้~"

"ชุดว่ายน้ำรุ่นใหม่ ห่วงยางว่ายน้ำ ใส่แล้วคุณจะโดดเด่นสะดุดตาที่สุดในหาด!"

ริมชายหาด เสียงร้องเร่ขายของและเสียงหัวเราะหยอกล้อดังผสมปนเปกันไปหมด