ตอนที่ 77 นายมีตาทิพย์เรอะ

"กันผีขับไล่ผีได้หมดเลยนะคร้าบ พลาดเจ้านี้ไปไม่มีอีกแล้วน้า~"

ณ มุมหนึ่งของชายหาด

ชายร่างผอมสูงคนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีดำ ชายเสื้อสกรีนลายหยินหยาง กำลังปาดเหงื่อไปพลางร้องตะโกนเรียกลูกค้าไปพลาง

"ใส่เยอะขนาดนั้นไม่ร้อนเหรอพี่" คนขายห่วงยางกับชุดว่ายน้ำข้าง ๆ เอ่ยถาม

การแต่งตัวของเขานั้นเรียกได้ว่าเย็นสบายสุดขั้ว เปลือยอกโชว์ขา บนหัวยังสวมแว่นกันแดด ได้ฟีลริมทะเลแบบสุด ๆ

ตัดกับภาพชายร่างผอมสูงข้าง ๆ อย่างชัดเจน

"ร้อนสิ!" ชายผอมสูงตอบอย่างไม่ใส่ใจ "แต่นี่มันคือมาดไง! มาดน่ะ! เข้าใจไหม?"

ชายแว่นกันแดดหัวเราะร่า "ผมว่านะ แผ่นยันต์พี่มันได้ผลจริงเหรอ ยุคนี้ยังมีคนเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่อีกเรอะ"

"ได้ผลสิโว้ย!"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ชายผอมสูงก็ทำหน้าภาคภูมิใจ "พูดงี้แสดงว่านายไม่เคยเห็นภูตผีปีศาจเลยสินะ?"

"หรือว่าพี่เคยเห็น?"

"ฉันมีตาทิพย์ ย่อมต้องเคยเห็นอยู่แล้ว"

คนแบบนี้ ชายผอมสูงเคยเจอมานักต่อนักแล้ว

เมื่อก่อนเขาคงพูดสาธยายต่ออีกสองสามคำ แต่ว่าตอนนี้...

เขาถามออกไปตรง ๆ ว่า "ห้องไลฟ์ 'กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก' เคยได้ยินไหม?"

"นั่นมันอะไรอ่ะ" ชายแว่นกันแดดทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

มันเกี่ยวกับเรื่องที่กำลังคุยกันอยู่ตรงไหนเนี่ย?

ชายผอมสูงทำหน้าทำตาเหมือนจะบอกว่า 'พวกเอ็งนี่มันโลกแคบจริง ๆ แม้แต่เรื่องนี้ยังไม่เคยได้ยิน'

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาพลางพูดว่า "งั้นฉันต้องแนะนำให้นายดูหน่อยแล้ว"

พอกดเปิดห้องไลฟ์สดเสร็จ เขาก็ยื่นโทรศัพท์ไปให้ตรง ๆ

"พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ นายดูอันนี้เดี๋ยวก็รู้เองว่าในโลกนี้มีผีจริงไหม"

"จริงดิ..."

ชายแว่นกันแดดรับโทรศัพท์มาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

เมื่อมองดูสีหน้าของชายแว่นกันแดดที่เปลี่ยนจากงุนงงเป็นประหลาดใจ

แล้วเปลี่ยนจากประหลาดใจกลายเป็นหวาดกลัวจนตาค้าง

สีหน้าของชายผอมสูงก็ยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่อง

ห้องไลฟ์นี้มันดีจริง ๆ กระชับ ชัดเจน

ไม่ต้องให้เขาเค้นสมองสรรหาคำมากล่อมให้เหนื่อยเลยสักนิด

เขากำลังรอให้ชายแว่นกันแดดเอ่ยปากถามราคาแผ่นยันต์อยู่นั้น วินาทีถัดมา กลับเห็นอีกฝ่ายโยนโทรศัพท์คืนให้เขาลนลาน

ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว รีบเก็บแผงของตัวเองอย่างไว แล้วโกยอ้าวหนีออกจากตรงนั้นราวกับหนีเอาชีวิตรอด

ชายผอมสูงยื่นมือออกไปไขว่คว้าตามสไตล์เอ่อร์คังพลางร้องลนลาน "อย่าเพิ่งกลัวสิ! ทางนี้มียันต์นะ!"

ชายแว่นกันแดดไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้นแล้ววิ่งแน่บไปทันที

???

เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?

ชายผอมสูงเกาหัวแกรก ๆ อย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก นี่มันไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้เลยนี่หว่า

ตามปกติแล้ว

คนที่ได้ดูไลฟ์สดนี้ ถ้าไม่ดื้อรั้นหัวชนฝาปฏิเสธไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ ก็ต้องแตกตื่นลนลานเข้ามาขอซื้อแผ่นยันต์จากเขาสิ

อาการแบบนี้เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

เขาหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ ก็ยังคงเป็นห้องไลฟ์ 'กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก' สตรีมเมอร์ก็ยังแต่งตัวชุดเดิม

สวมหมวกทรงสูง สวมชุดขาวทั้งตัว

เขาพึมพำอย่างแปลกใจ "มันเกิดอะไรขึ้นกัน..."

พอมองภาพในห้องไลฟ์สดให้ชัด ๆ ชายผอมสูงก็ชะงักไป

เดี๋ยวนะ นี่มันอยู่ริมทะเลเหรอ?

แล้วคนตั้งแผงข้าง ๆ สตรีมเมอร์ ทำไมถึงหน้าตาเหมือนเขานักล่ะ?

ใส่ชุดคลุมดำเหมือนกัน ตั้งแผงแล้วก้มดูโทรศัพท์เหมือนกัน...

เขารีบเงยหน้าขึ้นมองซ้ายมองขวาอย่างร้อนรน

ห่างออกไปไม่ไกล มีเด็กสองคนกำลังก่อปราสาททรายอยู่ โดยมีผู้ปกครองยืนถ่ายรูปอยู่ข้าง ๆ

พอกลับมามองดูในห้องไลฟ์สดอีกที ในนั้นก็มีเด็กสองคนเหมือนกัน...

เขากลืนน้ำลายเอื้อมมืออันสั่นเทาขึ้นไปจับหัวตัวเอง

ชายคนนั้นในจอไลฟ์สดก็ยกมือจับหัวเช่นกัน

และข้างกายชายคนนั้น สตรีมเมอร์ในชุดขาวล้วนกำลังยืนกอดอก ก้มมองลงมาที่เขาจากมุมสูง

!!!

ชายผอมสูงตาเบิกโพลง เขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งทันควัน

สีหน้าถอดแบบมาจากชายแว่นกันแดดเมื่อครู่เป๊ะ ๆ หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

หนำซ้ำยังกลัวยิ่งกว่าชายแว่นกันแดดเป็นร้อยเท่า!

ชายแว่นกันแดดไม่รู้ แต่เขารู้ดีว่าท่านทูตมรณะผู้นี้มีของจริงแท้แน่นอน!

แล้วเขายังริอาจไปพล่ามเรื่องพรรค์นั้นต่อหน้าท่านเข้าให้...

ชายผอมสูงตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

บริเวณเป้ากางเกง มีกลิ่นฉุนของน้ำปัสสาวะลอยโชยขึ้นมา

[เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ตะลึงไปเลยล่ะสิ?]

[พรืดดด 5555 สถานการณ์ขายของเก๊แล้วโป๊ะแตก!]

[นึกไม่ถึงล่ะสิ? สตรีมเมอร์ยืนดูแกโม้เหม็นอย่างเป็นวรรคเป็นเวรอยู่ข้าง ๆ เลยเนี่ย 5555]

[แม้แต่สตรีมเมอร์ยังมองไม่เห็น ยังกล้าบอกว่ามีตาทิพย์ ขำจะตายชัก!]

ตั้งแต่ตอนที่ชายผอมสูงกับชายแว่นกันแดดเริ่มเปิดปากคุยกัน เหล่าชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็มุงดูกันอยู่ตลอดแล้ว

พอได้ยินเขาโม้ว่าตัวเองมีตาทิพย์ มองเห็นผีได้ พวกเขาก็กลั้นขำจนปวดแก้มไปหมด

[นายมีตาทิพย์เหรอ?]

[นายมองเห็นผีได้เหรอ? ยังกล้าขายแผ่นยันต์อีก?]

[ถ้างั้นนายเห็นสตรีมเมอร์ที่อยู่ตรงหน้านายไหมล่ะ?]

[ผีเจ้าหน้าที่ตัวเบ้อเริ่มยืนอยู่ตรงนั้น นายมองไม่เห็นเลยเรอะ?!]

ในตอนนั้น เมื่อเห็นว่าชายผอมสูงสังเกตเห็นสตรีมเมอร์ในที่สุด เหล่าผู้ชมก็พากันหัวเราะจนพ่นพรวดออกมา

[ฮ่าๆๆๆๆๆ แค่อยากถามว่า หน้าชาไหมนั่น? เสียงตบหน้าดังฉาดเชียว!]

[ชายแว่นกันแดด: นายนึกว่ามีตาทิพย์เรอะ? ตาทิพย์นั่นบอดไปแล้วมั้ง?!]

[ชายผอมสูง: สตรีมเมอร์ ฟังฉันแถก่อน!]

บนชายหาด

เจียงหลินก้าวขึ้นไปข้างหน้าแล้วเอ่ยเรียบๆ "แผ่นยันต์ของนายอันนี้ ใช้ได้ผลจริงเหรอ?"

พอเขายกมือขึ้น แผ่นยันต์บนแผงใบหนึ่งก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าเขา

"ผะ...ผม...นี่...เอ่อ..."

ชายผอมสูงพูดจาไม่เป็นภาษา สมองช็อตไปอย่างสมบูรณ์

ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว เขาจบเห่แล้ว เขาจบเห่แล้ว...

เขาไปยั่วโมโหคนที่ไม่ควรยั่วเข้าแล้ว...

"ท่านยมทูตโปรดไว้ชีวิต! ท่านยมทูตโปรดไว้ชีวิต!"

ความรู้สึกสั่นสะท้านแห่งความตายชนิดนั้น ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองเจียงหลินอีก

เขาคุกเข่าหมอบลงกับพื้น โขกหัวไม่หยุด

"ต่อไปนี้ผมไม่กล้าแล้วครับ! ท่านยมทูตโปรดไว้ชีวิต! ท่านยมทูตโปรดไว้ชีวิต!"

เจียงหลินไม่ได้มองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เขาหยิบแผ่นยันต์แผ่นนั้นขึ้นมาแล้วโบกไปมาต่อหน้ากล้องไลฟ์สด

"การรู้จักป้องกันตัวเองเป็นเรื่องดี แต่แผ่นยันต์ปลอมแบบนี้ ทุกคนอย่าซื้ออีกเลยครับ"

[รับทราบ!]

[เข้าใจแล้ว!]

เหล่าผู้ชมตอบกลับทันควัน

[สตรีมเมอร์การันตีเอง ไม่มีพลาดแน่นอน!]

มีทั้งคนหัวเราะและคนที่ร้องไห้

[!!! สองวันก่อนฉันเพิ่งซื้อแผ่นยันต์มาแผ่นหนึ่ง เงินเก็บก้อนเล็กของฉันปลิวไปแล้ว!]

[จบเห่แล้ว แล้วหยกขับไล่สิ่งชั่วร้ายของฉันนี่จะไม่ใช่ของปลอมไปด้วยหรอกเหรอ?]

[จริงดิ มีคนซื้อแผ่นยันต์นั่นจริงๆ เหรอเนี่ย?!]

นับตั้งแต่ห้องไลฟ์สดกิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลกโด่งดังขึ้นมา หลายคนก็เริ่มมองหาสิ่งของที่ช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ายและป้องกันผี

ไม่ว่าจะมีเงินหรือไม่ ของช่วยชีวิตแบบนี้ก็ต้องซื้อไว้ก่อน!

ตอนแรกที่เห็นสตรีมเมอร์เดินมา คนพวกนี้ยังคิดอยู่เลยว่าตัวเองควรจะไปซื้อแผ่นยันต์มาสักสองแผ่นดีไหม

นึกไม่ถึงเลยว่าการแฉของปลอมจะมาเร็วขนาดนี้!

"ต่อไปอย่าอ้างชื่อผมไปขายของปลอมอีก"

เจียงหลินสะบัดมือ แผ่นยันต์ในมือและบนแผงก็ลุกไหม้ขึ้นมาทั้งหมด

เพียงชั่วครู่ก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

เรื่องหาเงินเขาก็เข้าใจได้ การขายของปลอมก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขาเท่าไร

แต่ทว่า จะใช้ห้องไลฟ์สดของเขามาล่อลวงให้คนอื่นซื้อของปลอมไม่ได้

"ครับๆๆ! ครับๆๆ!"

ชายผอมสูงรีบตอบรับ หน้าผากโขกลงกับผืนทรายทีละครั้งๆ

"ต่อไปผมไม่กล้าแล้วครับ! ไม่กล้าอีกแล้ว!"

เจียงหลินไม่ได้สนใจ

พอมองดูกระสุนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เขาหันหลังเปิดช่องทางปรโลกแล้วเดินเข้าไป

ทันทีที่เจียงหลินจากไป ความผิดปกติ ณ ที่แห่งนี้ก็ปรากฏแก่สายตาผู้คนบนชายหาด ดึงดูดสายตาของนักท่องเที่ยวไม่น้อย

พวกเขามองดูแผงขายของนั่น แล้วก็มองดูคนที่สวมชุดคลุมยาวคุกเข่าอยู่บนพื้นท่ามกลางอากาศร้อนจัดด้วยสีหน้าพิลึก

"แม่ครับ คุณลุงคนนั้นเขากำลังทำอะไรเหรอ?"

เด็กที่เดินผ่านไปจูงมือแม่ไว้แล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ชู่ว์! เด็กดีอย่ามอง เรารีบไปกันเถอะ!"

คุณแม่คนนั้นรีบพาลูกเดินหนีไปทันที ด้วยกลัวว่าลูกจะเลียนแบบพฤติกรรมไม่ดี

เมื่อได้ยินเสียงของคนเหล่านี้ ชายผอมสูงถึงค่อยๆ ได้สติกลับมา

ความรู้สึกสั่นสะท้านที่มองไม่เห็นนั้นได้หายไปแล้ว

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วมองดูโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นทรายข้างๆ

ห้องไลฟ์สดยังคงเปิดอยู่

เมื่อแน่ใจว่าท่านยมทูตกลับปรโลกไปแล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เกือบจะตกใจตายแล้วไหมล่ะ!

รอจนกระทั่งขาไม่แข้งอ่อนขนาดนั้นแล้ว เขาก็รีบลุกขึ้น

แผงขายของก็ไม่เอาแล้ว รีบหนีเตลิดไปจากที่นี่ทันที

ไม่อย่างนั้น...

หากท่านยมทูตเกิดวกกลับมาอีกรอบล่ะก็ เขาคงได้วิญญาณหลุดออกจากร่างจริงๆ แน่