ตอนที่ 78 อยากทุบคนข้างบนให้ตายชะมัด

ปรโลก

หลังจากเจียงหลินส่งดวงวิญญาณของคุณยายขึ้นสู่ถนนสู่ลำน้ำมรณะแล้ว เขาก็ไม่ได้ปิดห้องไลฟ์สดลง

แต่กลับเปลี่ยนทิศทาง แล้วเดินตรงไปยังตลาดผีแทน

ภายในห้องไลฟ์สด เหล่าผู้ชมยังคงพูดคุยถึงเรื่องเมื่อครู่นี้กันอยู่

บ้างก็ยังคงหัวเราะ 5555 กันไม่หยุด บ้างก็ถามว่าจะไปหาซื้อของจริงได้จากที่ไหน

และยังมีบางคนที่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเจียงหลิน

[สตรีมเมอร์จะพาพวกเราเดินเที่ยวตลาดผีเหรอ]

[ตลาดผีนี่ฉันชอบนะ ของข้างในฉันก็ชอบ ติดแค่อย่างเดียวคือเอาเงินซื้อไม่ได้]

[คนข้างบน นายอยากได้หัวสักหัวไหมล่ะ]

[งั้นไม่เอาดีกว่า]

เมื่อเห็นกระสุนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สด เจียงหลินจึงอธิบายว่า "ผมมาซื้อของนิดหน่อยครับ พวกคุณก็ดูเล่นไปเรื่อย ๆ ได้เลย"

เรื่องยันต์ปลอมเมื่อครู่ทำให้เขาได้เห็นถึงความต้องการของเหล่าผู้ชม

และนึกขึ้นมาได้ถึงเรื่องสวัสดิการแฟนคลับที่เคยพูดถึงไว้ก่อนหน้านี้

ถือโอกาสนี้จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยไปเลยก็แล้วกัน

เขาเหลือบมองยอดเงินคงเหลือหลังบ้านของห้องไลฟ์สด แล้วถอนเงินส่วนหนึ่งออกมาเพื่อใช้ซื้อของ

มุมกล้องของห้องไลฟ์สดเคลื่อนตามเจียงหลินไป เผยให้เห็นบรรยากาศโดยรอบของตลาดผี

บนถนนยังคงคึกคักเหมือนเช่นเคย

แม้ว่าเทศกาลผีจะผ่านพ้นไปแล้ว ทว่าเสียงร้องเร่ขายของก็ยังคงดังเซ็งแซ่

ซึ่งเสียงที่ร้องตะโกนดังที่สุด ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกผีมือใหม่หน้าละอ่อน

"ขายหัวจ้า~ ขายหัว ลดราคาครั้งใหญ่แล้วนะ!"

"พี่ชาย เอาเสื้อเปื้อนเลือดปี 82 สักตัวไหม ฉันดูแล้วนายหน่วยก้านดี คู่ควรที่จะมีไว้ครอบครองมากเลยนะ!"

[???]

ผีที่ถูกดึงตัวไว้ชี้ไปที่ใบหน้าเละเทะจนดูไม่ได้ของตัวเอง "นายไปเปลี่ยนลูกตาก่อนดีกว่าไหม"

ผีมือใหม่ถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก

สายตากวาดมองไปตามท้องถนนเพื่อหาเป้าหมายต่อไป ถ้าหากเจอพวกผีรุ่นพี่ได้ก็คงจะดีที่สุด

ทว่าพวกผีเขี้ยวลากดินมีหรือจะไม่รู้ความคิดของพวกมัน

บรรดาผีรุ่นพี่ไม่กบดานกินเสบียงที่ได้มาตอนเทศกาลผีอยู่บ้าน ก็พากันงดมาตลาดผีชั่วคราวไปเลย

พวกมันไม่ได้โง่สักหน่อย

ของที่อุตส่าห์ขายออกไปได้ยากเย็นแสนเข็ญ มีเหตุผลอะไรจะต้องซื้อกลับคืนมาด้วยล่ะ

อีกอย่างพวกมันก็ไม่ได้มีเงินเยอะแยะอะไร!

เมื่อได้ยินเสียงเหล่านี้ เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็อมยิ้มอย่างรู้กัน

ในหัวพลันผุดภาพความสนุกสนานสารพัดรูปแบบในช่วงเทศกาลผีขึ้นมา

[เสื้อเปื้อนเลือดปี 82 นี่ได้ฟีลจัดเลย 5555]

[ขอดูหน่อยซิว่ามีอันที่ร้องเรียกวิญญาณนั่นไหม]

[ปิดรอบนี้ต้องรออีกตั้งปีนึงถึงจะได้หยุด พอนึกแบบนี้แล้ว คนที่กำลังจะเปิดเทอมอย่างฉันก็ใจชื้นขึ้นมาทันทีเลย]

[โทษที มือลั่น 5555~]

ทางด้านนี้ เจียงหลินเดินวนเวียนไปตามถนน และได้เห็นสิ่งของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เหมาะกับพวกผู้ชมอยู่หลายอย่าง

มีทั้งของตั้งโชว์ชิ้นเล็กที่ทำจากวัสดุหลากหลายชนิด ทั้งกระดาษหน้าตาประหลาด ไปจนถึงเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ ที่ดูธรรมดาสามัญ

เขาคัดแล้วเลือกอีกจนได้มาถุงใหญ่

จากนั้นจึงกลับมายังบ้านไม้หลังเล็กของตัวเอง แล้วเริ่มเตรียมการอยู่หน้าจอไลฟ์สด

[เกิดอะไรขึ้นน่ะ]

[??? อีกสิบนาทีจะทำอะไรเหรอ]

[คงไม่ใช่หรอกนะ คงไม่ใช่ใช่ไหม]

ขณะที่พวกผู้ชมกำลังคุยเล่นกันอยู่ จู่ ๆ บนหน้าจอไลฟ์สดก็ปรากฏเวลานับถอยหลังสิบนาทีเพิ่มขึ้นมา

ดูคุ้นตาชอบกล

"อีกสิบนาทีจะแจกสวัสดิการแฟนคลับนะครับ พวกคุณเตรียมตัวกันได้เลย"

เจียงหลินเพิ่งจะอธิบายจบ ห้องไลฟ์สดที่เดิมทีค่อนข้างสงบก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที

[มีอั่งเปาอีกแล้วเหรอ?! เชี่ย! รอก่อนนะ ขอไปเปลี่ยนมือถือเครื่องใหม่แป๊บ!]

[อ๊ากกก ในที่สุดพวกเราก็มีสวัสดิการแฟนคลับแล้ว ดีใจจัง~]

[!!!]

[เดี๋ยวฉันรีบไปตามพวกป้า ๆ น้า ๆ อา ๆ มาเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลย!]

บรรดาผู้ชมตื่นเต้นดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

ครั้งก่อนที่แจกอั่งเปา ก็คือตอนที่เรื่องของยายเมิ่งจบลง

แต่ตอนนั้นมีแค่คนที่ช่วยออกแรงเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์แย่งอั่งเปา

ทว่าครั้งนี้กลับเป็นสวัสดิการแฟนคลับ!

นั่นหมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ

ก็หมายความว่าทุกคนมีโอกาสแย่งอั่งเปาได้น่ะสิ!

ทันใดนั้น แต่ละคนต่างก็รีบโทรศัพท์บ้าง ส่งข้อความบ้างกันจ้าละหวั่น

แม้กระทั่งสื่อหลายสำนักก็เริ่มแชร์ข่าวนี้กันต่อ ๆ ไป

พวกคนที่กำลังเล่นไพ่นกกระจอก กำลังทำงาน หรือกำลังแทะเมล็ดแตงโมอยู่ จู่ ๆ เมื่อได้รับข้อความหรือสายโทรศัพท์เข้า ต่างก็พากันงุนงงไปตาม ๆ กัน

"หา?"

"กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลกเหรอ"

บรรดาป้า ๆ น้า ๆ อา ๆ ต่างพากันแสดงความสงสัย

"อะไรนะ แย่งอั่งเปาเหรอ"

เรื่องนี้พวกเธอเข้าใจ! รีบเข้าห้องไลฟ์สดเดี๋ยวนี้แหละ!

หลายคนที่กำลังเล่นเกมอยู่ จู่ ๆ ก็ถูกเพื่อนซี้แท็กเรียกติด ๆ กันรัว ๆ แทบเอาชีวิต

พอตั้งท่าจะโมโห ก็ได้ยินเพื่อนบอกเรื่องสวัสดิการแฟนคลับขึ้นมาเสียก่อน

"ห้องไลฟ์สดกิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลกเหรอ"

อันนี้พวกเขารู้จัก!

ค่าตอบแทนภารกิจยายเมิ่งคราวก่อน หลายคนยังนึกเสียดายกันอยู่เลยที่ไม่ได้ช่วยออกแรงให้มากกว่านี้

คราวนี้พวกเขาจะต้องแย่งมาให้ได้!

หลังจากพิมพ์คำว่า "ขอตัวก่อน" ทิ้งไว้ในเกมอย่างเร่งรีบ คนพวกนี้ก็รีบออกจากห้องไลฟ์สดทันที

โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ทางฝั่งเพื่อนร่วมทีมก็ส่งคำว่า "ขอตัวก่อน" มาเหมือนกัน

ชั่วพริบตา จำนวนคนในห้องไลฟ์สดก็พุ่งพรวดพราดขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองดูยอดความนิยมในห้องไลฟ์สดที่พุ่งขึ้นมาอีกหลายแสน เจียงหลินก็ก้มมองสิ่งของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ตัวเองซื้อกลับมา

เดิมทีเขาคิดว่าเตรียมไว้เยอะพอแล้วเชียว

ช่างเถอะ ใครแย่งได้ก็เป็นของคนนั้น ให้ขึ้นอยู่กับดวงของพวกเขาเองก็แล้วกัน

ในวินาทีที่การนับถอยหลังสิบนาทีสิ้นสุดลง

ฝนอั่งเปาที่คุ้นเคยก็โปรยปรายลงมาในหน้าจอไลฟ์สด

เหล่าผู้ชมที่เฝ้าหน้าจอตาลุกวาวกันเป็นแถว

มือทั้งสองข้างทำความเร็วสูงสุดเป็นประวัติการณ์ในชีวิต

รัวนิ้วจิ้มลงบนหน้าจอดังเปาะแปะ

แม้จะมีบทเรียนเรื่องหน้าจอแตกมาก่อน แต่มันก็ไม่อาจหยุดยั้งความตื่นเต้นและมือไม้ของพวกเขาในตอนนี้ได้เลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน การทำหน้าจอแตกกลับกลายเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจจนต้องแคปไปโพสต์อวดในโซเชียลกันยกใหญ่เสียอีก

สิบ เก้า แปด...

สาม สอง หนึ่ง!

ฝนอั่งเปาหนึ่งนาทีสิ้นสุดลง!

ในห้องไลฟ์สดไม่มีใครพิมพ์ข้อความเลยอยู่ครู่ใหญ่

ไม่มีเหตุผลอื่น... เมื่อยมือจนล้าไปหมด

กว่าจะมีกระสุนคอมเมนต์โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง ก็ผ่านไปหลายนาทีแล้ว

[ 555 ในที่สุดกูก็แย่งอั่งเปาได้สักรอบแล้ว! ]

[ เร็วๆๆ! บอกหน่อยว่าแย่งอะไรกันได้บ้าง? ]

[ คนที่แย่งไม่ได้ขอแวบผ่านไปเงียบๆ~ ]

[ ของฉันเป็นกิ๊บติดผมรูปกระต่าย ดูเหมือนว่าจะช่วยให้พวกภูตผีปีศาจตัวอื่นหลีกเลี่ยงไปเองโดยอัตโนมัติ ]

[ ของประดับรูปม้าตัวเล็ก ป้องกันผีเข้าสิงกับไอหยินแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายได้ ]

[ อิจฉาจัง ฉันได้แค่ลูกแก้วมาลูกเดียว เอาไว้โจมตีผีได้สักทีสองที ]

[ เมนต์บนไม่ต้องมาถ่อมตัวอวดรวยเลย! ดูฉันนี่ ได้ของมาตั้งสองชิ้น ต้องหัวเราะออกมาอย่างเปิดเผยแบบนี้สิ 55555 ]

[ อยากทุบเมนต์บนให้ตายชะมัด! ]

เมื่อเห็นความคึกคักในห้องไลฟ์สด มุมปากของเจียงหลินก็ยกขึ้นเล็กน้อย

ของที่เขาแจกไปส่วนใหญ่เป็นของที่เกี่ยวข้องกับภูตผี และเป็นของที่มนุษย์พอจะได้ใช้งาน

หากดวงชะตาแต่เดิมต้องถูกภูตผีก่อกวน แล้วการใช้ของพวกนี้ช่วยให้หลบเลี่ยงภูตผีจนรอดชีวิตมาได้

นั่นก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแย่อะไร

"ท่านทูต ช่วยชีวิตด้วยยยยย!"

ณ ย่านที่พักอาศัยด้านหลังตลาดผี

หยางซือหมิงที่ถูกลากตัวกลับมาเขียนนิยายที่ซูโม่ไจอีกรอบถึงกับร้องไห้โฮ

เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่าเจ็ดวันมันจะยาวนานได้ถึงขนาดนี้

ที่ซวยคือเขาไม่กล้าหาข้ออ้างด้วย เพราะไม่แน่ว่าพวกชายฉกรรจ์เหล่านี้อาจจะไปหอบเอาชิ้นส่วนอวัยวะกองโตมาให้เขา

เพื่อเปลี่ยนร่างให้เขาใหม่

ด้านข้าง ชายร่างกำยำหยาบกร้านฉีกยิ้มกว้าง

งอแขนขึ้นทำท่าให้กำลังใจ

"สู้เขานะ!"

ทว่าสิ่งที่หยางซือหมิงเห็น กลับเป็นมัดกล้ามก้อนเบ้อเริ่มบนท่อนแขนนั้น ชนิดที่สามารถซ้อมเขาจนน่วมได้สบายๆ

ปีศาจ!

พวกเวรนี่มันปีศาจชัดๆ!

เขาจะไปเกิดใหม่แล้ว ฮือๆๆๆๆ