ตอนที่ 79 ใครจะเรียกพ่อก่อน

มหาวิทยาลัยไห่ซือ

เมื่อเทียบกับโรงเรียนประถมและมัธยมแล้ว หลายคณะของที่นี่เปิดเทอมล่วงหน้าไปก่อนหนึ่งสัปดาห์แล้ว

"ฮ่าๆๆ ในที่สุดกูก็แย่งอั่งเปาได้สักทีโว้ย!"

ภายในห้องพักของหอพักมหาวิทยาลัย ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีน้ำเงินคนหนึ่งผุดลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างกะทันหัน

เก้าอี้ด้านหลังถูกเลื่อนจนส่งเสียงดังเอี๊ยด

"เชี่ย มือมึงไปเบิกเนตรมาหรือไงวะ!"

"รีบส่งของออกมาเดี๋ยวนี้เลย!"

รูมเมตคนอื่นๆ ที่ร่วมกดแย่งอั่งเปาด้วยกันพากันกรูเข้ามาล้อมเขาทันทีที่ได้ยินเสียง

คนหนึ่งช่วยยกท่อนบน อีกคนช่วยยกขา

ทั้งห้องมีอยู่หกคน แต่ผลปรากฏว่ามีไอ้หมอนี่คนเดียวที่แย่งอั่งเปามาได้

แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่ามือผ่านการเบิกเนตรมาแล้วจะเรียกว่าอะไร?

"ฮ่าๆๆ มาๆๆ เรียกพ่อสักคำสิ แล้วกูจะให้จับมือทีนึง!"

เซินเจี๋ยที่ถูกหามลอยอยู่กลางอากาศไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มร่าอย่างลำพองใจสุดขีด

เขายื่นสองมือออกไป "ใครจะยอมเรียกพ่อก่อนฮะ?"

"คืนนี้กูไม่ล้างมือแน่นอน ฮ่าๆๆ!"

มีสองคนยอมเดินเข้ามาลูบคลำมือเขาจริงๆ พร้อมทำหน้าตาเลื่อมใสศรัทธา

"หัตถ์เทวะช่วยโปรด ขอให้กูถูกหวยสักงวดเถอะ ขอแค่ครั้งเดียวก็พอ!"

"ขอให้วิทยานิพนธ์ของผมผ่านฉลุยในรอบเดียวด้วยเถอะ!"

ส่วนคนอื่นๆ ต่างพากันเร่งเร้าให้เขากดรับอั่งเปาออกมาดู

เพื่อจะได้ยลโฉมของจริงเป็นบุญตา

เซินเจี๋ยพูดว่า "งั้นพวกมึงก็รีบปล่อยกูลงสิ เดี๋ยวของจะกระแทกกระทั่งเสียหายหมด"

เพื่อนร่วมห้องรีบวางตัวเขาลง โดยระมัดระวังเป็นพิเศษไม่ให้โทรศัพท์มือถือตกกระแทกพื้น

"เร็วๆๆ ดูสิว่าเป็นของอะไร"

เซินเจี๋ยกางมือออก "ถอยไปหน่อยๆ อย่าเข้ามาใกล้เกิน กูจะโชว์ฝีมือแล้ว!"

เมื่อเปิดโทรศัพท์มือถือ ในหน้าศูนย์รวมข้อมูลส่วนตัว ก็มีช่องเก็บไอเทมช่องหนึ่งวางสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น

เซินเจี๋ยถูมือไปมา รู้สึกตื่นเต้นจนประหม่าเล็กน้อย

เขาชำเลืองดูข้อมูลของสิ่งของชิ้นนั้นก่อน จากนั้นจึงวางมือลงบนหน้าจอ

"ช่วงเวลาแห่งการเป็นประจักษ์พยานในปาฏิหาริย์มาถึงแล้ว!"

วินาทีถัดมา เครื่องประดับไม้แกะสลักรูปหัวสิงโตชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาบนมือกลางอากาศอย่างน่าอัศจรรย์

ไม้แกะสลักชิ้นนี้ประณีตและกะทัดรัดอย่างยิ่ง กลุ่มชายฉกรรจ์ต่างพากันมุงดูด้วยความประหลาดใจ

กะด้วยสายตาแล้ว ทั้งความยาวและความกว้างไม่เกินสองเซนติเมตรเลยด้วยซ้ำ

"มันโผล่มาได้ยังไงวะเนี่ย? มีปฏิกิริยาทางมิติหรือปฏิกิริยาเคมีอะไรบ้างไหม?"

"ของชิ้นนี้มีประโยชน์อะไรเหรอ?"

อั่งเปาจากภารกิจของยายเมิ่งคราวก่อน ในห้องพักของพวกเขาก็ไม่มีใครแย่งได้เลยสักคน

แม้จะเคยได้ยินคนอื่นเล่ามาบ้าง แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสิ่งของปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยตาตัวเอง

มันมหัศจรรย์เหลือเกิน

ราวกับว่าโลกทัศน์เดิมๆ กลายเป็นเรื่องแฟนตาซีเหนือจริงไปแล้ว

มุมปากของเซินเจี๋ยไม่หุบลงเลยแม้แต่น้อย "บอกว่าเอาไว้กันผีได้น่ะ พวกมึงไม่ต้องอิจฉาจนเกินไปหรอกนะ"

รูมเมตคนหนึ่งถามขึ้นมาว่า "ของชิ้นนี้ต้องมีราคาแพงมากแน่ๆ เลยใช่ไหม?"

"กูไม่ขายหรอกเว้ย! นี่มันของช่วยชีวิตเชียวนะ!"

เซินเจี๋ยเก็บไม้แกะสลักชิ้นเล็กอย่างทะนุถนอม ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปซื้อถุงใบเล็กๆ มาใส่เก็บไว้อย่างดี

ของสิ่งนี้เขาจะต้องพกติดตัวเอาไว้ตลอด

"ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงแล้ว คืนนี้กูเลี้ยงเอง!"

"ไปเลย ไปกันโลด!"

ทั้งหกคนพากันเดินออกไปด้วยความคึกคัก เดินกร่างอย่างไม่เกรงใจใคร

จนทำให้คนในห้องพักแถวนั้นต่างพากันเหลียวมองด้วยสีหน้าแปลกๆ

ทั้งกลุ่มเลือกร้านอาหารแห่งหนึ่ง ขณะที่กำลังนั่งกินกันอยู่นั้น ก็เปิดเบียร์มาหนึ่งลัง

จู่ๆ เซินเจี๋ยก็ได้รับข้อความเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ เขาผุดลุกขึ้นจากที่นั่งทันที

เพื่อนๆ ในกลุ่มหันมองมาด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นเซินเจี๋ยกำลังยิ้มอย่างกระหยิ่มใจพลางกล่าวว่า

"พวกมึงกินกันต่อเลยนะ กลับไปเดี๋ยวกูจ่ายคืนให้ กูขอตัวก่อนละน้า~"

พอกล่าวจบเซินเจี๋ยก็เดินจากไป ทิ้งให้เพื่อนๆ นั่งทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"มันจะไปไหนของมันวะ?"

"ดูเหมือนว่าสาวคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการที่มันตามจีบมาตั้งนานจะชวนไปดูหนังน่ะสิ"

"เชี่ย ดึกดื่นป่านนี้จะไปดูหนังอะไรกันวะ?"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนก็พลันเปลี่ยนไป

ต่างพากันทำสีหน้าเจ้าเล่ห์แบบที่เข้าใจกันทันที

เซินเจี๋ยลงจากรถตรงหน้าห้างสรรพสินค้า เพียงกวาดสายตาก็มองเห็นเงาร่างอันงดงามที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ในทันที

เธอยืนอยู่ตรงทางเข้าห้าง ดูเหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่

ผมยาวสลวยทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง ข้างหูติดกิ๊บรูปดอกเดซี่สีขาวอันเล็ก บนร่างสวมชุดกระโปรงเดรสสีอ่อน

หัวใจของเซินเจี๋ยพลันเต้นระรัวขึ้นมาทันที นี่มันชุดสำหรับมาเดตชัดๆ!

เขาวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา "ชิวเยวี่ย รอนานไหมครับ?"

ชิวเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างอ่อนหวาน "ไม่นานค่ะ"

"งั้นพวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ"

หนังที่ยังฉายอยู่ในตอนนี้ มีทั้งหนังบู๊ดวลปืน หนังสยองขวัญ และหนังรัก

"คุณอยากดูหนังเรื่องไหนเหรอครับ?"

"อืม... หนังสยองขวัญได้ไหมคะ?"

"ได้แน่นอนอยู่แล้วครับ!"

นี่ก็เป็นสิ่งที่เซินเจี๋ยคิดอยู่พอดี หนังสยองขวัญย่อมสร้างบรรยากาศตื่นเต้นเร้าใจได้มากกว่า

หลังซื้อตั๋วเสร็จ เขาก็ไปซื้อป๊อปคอร์นถังใหญ่มาอีกหนึ่งถัง ก่อนจะยื่นให้หญิงสาวอย่างสุภาพบุรุษ

ชิวเยวี่ยกำลังจะยื่นมือไปรับ แต่มือที่ยื่นมาถึงกลางคันกลับชะงักแล้วดึงกลับไป เธอยิ้มบาง ๆ "คุณถือไว้เถอะค่ะ"

เซินเจี๋ยพยักหน้า ในใจเริ่มเฝ้ารอหนังที่จะฉายในอีกสักครู่

สองทุ่มครึ่ง หนังเริ่มฉายตรงเวลา

ที่นั่งของทั้งสองอยู่ตรงกลางแถวรองสุดท้าย ตอนที่พวกเขาเดินเข้าไป ข้างในมีคนนั่งอยู่ประปรายสองสามคู่แล้ว

คนมาดูหนังรอบนี้ไม่เยอะ และแทบไม่มีใครนั่งแถวหน้าเลย

คงเข้าใจกันดีว่านั่งแถวหลังทำอะไรต่อมิอะไรได้สะดวกกว่า

ทันทีที่หนังเริ่มฉาย ไฟทั่วทั้งโรงก็ดับมืดลง

หนังเรื่องนี้เล่าถึงการตายกะทันหันของคนคนหนึ่งในหอพักหญิง และนับแต่นั้นเป็นต้นมา หอพักทั้งหลังก็เริ่มเกิดเรื่องประหลาดชวนขนลุก

เซินเจี๋ยแทบไม่ได้ดูหนังเลย สายตาเหลือบมองที่พักแขนตรงกลางระหว่างที่นั่งสองตัว มือขาวเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังวางทาบอยู่ตรงนั้น

หญิงสาวดูเหมือนจะตั้งใจดูหนังมาก จึงไม่ได้สังเกตเห็นทางนี้เลย

เขาแอบทำเป็นไม่ตั้งใจ ค่อย ๆ วางมือขวาลงบนที่พักแขน

ทว่าก่อนที่มือจะแตะโดนเพียงเสี้ยววินาที หญิงสาวก็เอื้อมมือไปหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบหนึ่งอึก

เซินเจี๋ยได้แต่อึ้ง

หลังจากนั้น เซินเจี๋ยก็ลองดูอีกหลายครั้ง แต่ละครั้งเห็นอยู่รอมร่อว่าจะสำเร็จ ทว่าวินาทีถัดมากลับคว้าน้ำเหลวทุกที

เขาถอนหายใจยาวในใจ ก่อนจะหันไปมองจอภาพยนตร์

หนังเรื่องนี้มันไม่น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมชิวเยวี่ยถึงไม่เห็นจะ...

"อ๊าก!"

ใบหน้าเนื้อตัวเละเป็นแผลเหวอะหวะที่มุมปากฉีกขาดไปจนถึงกกหูปรากฏขึ้นบนจอภาพยนตร์

สัตว์ประหลาดตนนั้นกางแขนขาเกาะผนังไว้ราวกับแมงมุม ลิ้นยาวเหยียดแลบยื่นออกมา

เซินเจี๋ยตกใจจนสะดุ้งโหยง สัญชาตญาณสั่งให้หันไปมองปฏิกิริยาของหญิงสาวข้างกายทันที

แต่พอหันไปมอง เขาก็เผลอร้องลั่นออกมาสุดเสียง

ตกใจจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น

"เป็นอะไรไปเหรอคะ?" น้ำเสียงอ่อนโยนดังมาจากด้านข้าง

เซินเจี๋ยค่อย ๆ ชำเลืองมองอย่างระมัดระวัง ก็ยังคงเป็นใบหน้าสวยหยาดเยิ้มที่คุ้นเคยใบเดิม

ที่กำลังมองเขาด้วยความกังวล

ไม่มีปากที่ฉีกขาด และไม่มีฟันอันน่าสยดสยอง

หรือว่าที่เขาเห็นเมื่อกี้จะเป็นภาพซ้อนจากหนังกันแน่?

พอคิดได้แบบนั้น เขาก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาทันที

มาดูหนังด้วยกันแท้ ๆ ฝ่ายหญิงยังไม่ทันร้องตกใจ แต่เขากลับเป็นฝ่ายแหกปากลั่นออกมาเสียเอง

พอมองไปทางคู่รักคู่อื่น ๆ ตอนนี้เกือบทุกคู่ต่างก็กอดกันกลมไปแล้ว

เวลาหลังจากนั้นเซินเจี๋ยเลยค่อนข้างใจลอย จนไม่ได้สังเกตสายตาจับผิดค้นหาของคนข้างกายเลยแม้แต่น้อย

หลังหนังจบ ทั้งสองก็เดินเล่นในห้างสรรพสินค้าต่ออีกสักพัก

ทันใดนั้น ชิวเยวี่ยก็อุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอก้มมองเวลาบนหน้าจอมือถือแล้วพูดอย่างร้อนรนว่า

"แย่แล้ว หอพักใกล้จะปิดประตูแล้วค่ะ"

เซินเจี๋ยพลอยร้อนใจตามไปด้วย "งั้นพวกเรารีบกลับกันเถอะครับ!"

"อาจจะกลับไปไม่ทันแล้ว..."

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเคาะประตูให้เอง! ให้คุณป้าคุมหอด่าผมคนเดียวพอ!"

ชิวเยวี่ยช้อนดวงตาคู่งามขึ้นมองเขา แววตาแฝงความรู้สึกลึกล้ำยากจะคาดเดา

เซินเจี๋ยรีบโบกแท็กซี่ทันที แล้วพาเธอไปส่งถึงใต้หอพัก

คุณป้าคุมหอที่โดนปลุกขึ้นมาต่อว่าไปสองสามประโยค เขาก็ทำได้แค่ยิ้มแหย ๆ กลบเกลื่อนไป

รอจนชิวเยวี่ยเดินขึ้นตึกไปแล้ว เขาถึงค่อยเดินมุ่งหน้ากลับหอพักชาย

ด้านหลังเขา หญิงสาวยืนอยู่ตรงหน้าต่างห้องพัก สายตาที่มองลงมาแปรเปลี่ยนไปมาอย่างดำมืด

ติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้น

เซินเจี๋ยปัดหน้าจอเปิดดูอย่างใจลอย

ข้อความใหม่ส่งมาจากชิวชิว

"ฉันจะเฝ้ามองคุณตลอดไป"

ชั่วพริบตานั้น

เซินเจี๋ยรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ความรู้สึกประหลาดพิลึกพิลั่นนั้นถาโถมกลับมาอีกครั้ง

หากเป็นก่อนคืนนี้ เมื่อได้รับข้อความประโยคนี้ เขาคงรู้สึกว่ามันช่างหวานซึ้งชวนหวั่นไหว

แต่ทว่าในตอนนี้ เขากลับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ราวกับกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างจ้องเขม็งอยู่

เขาหันหลังกลับไปมอง

บนถนนสายร่มรื่นมีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟส่องทาง เงาแมกไม้รอบด้านทอดยาวตะคุ่ม ๆ ชวนให้รู้สึกขนลุกพิกล