ตอนที่ 80 แดนซ์หน้าหลุมศพ

หลังจากกลับมาที่หอพักชาย เซินเจี๋ยก็ไม่ได้สนใจเสียงแซวของพวกเพื่อน ๆ

เขาจัดการล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ แล้วเตรียมตัวเข้านอน

ทันทีที่ล้มตัวลงนอน ก็มีอะไรบางอย่างกลิ้งหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

มันคือรูปสลักไม้สิงโตตัวเล็กที่ได้จากการเปิดซองอั่งเปานั่นเอง

ในเวลานี้ รูปสลักไม้ในมือกลับรู้สึกอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

ตอนแรกเซินเจี๋ยยังคิดว่าเป็นเพราะอากาศร้อน

แต่พอนึกถึงภาพที่เห็นในโรงหนังและข้อความเมื่อครู่นี้

ประกอบกับสรรพคุณของรูปสลักไม้นี้ เซินเจี๋ยก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจทันที

ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เขาคงไม่ได้เจอสิ่งชั่วร้ายเข้าให้แล้วใช่ไหมเนี่ย?

หลายวันต่อมา เซินเจี๋ยจึงคอยสังเกตเป็นพิเศษ

แล้วก็พบว่าทุกครั้งที่เจอชิวเยวี่ย ของในกระเป๋าจะร้อนขึ้นเสมอ

ส่วนสายตาที่ชิวเยวี่ยมองมาที่เขานั้น ก็ดูแปลกประหลาดพิลึกขึ้นเรื่อย ๆ

ในตอนที่เซินเจี๋ยแทบจะทนไม่ไหวอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็เห็นข่าวข่าวหนึ่ง

[ทายาทเศรษฐีรายหนึ่งแดนซ์หน้าหลุมศพกลางดึกยันสว่าง ลั่นสุดมันสะใจ]

เชี่ยเอ๊ย โคตรเทพเลยว่ะ!

หลังจากประหลาดใจ เซินเจี๋ยก็พลันนึกถึงตัวเองขึ้นมาได้

บางที เขาอาจจะไปขอคำชี้แนะหาความรู้จากหมอนี่ได้

กล้าไปแดนซ์หน้าหลุมศพแถมยังไม่ตายเนี่ย คงต้องมีของดีอยู่บ้างแหละ

"อะไรนะ?! ห้องไลฟ์สดแจกอั่งเปาอีกแล้วเหรอ?!"

ณ วิลลาหรูแห่งหนึ่ง

ถังเทียนเจ๋อเพิ่งจะขับรถสปอร์ตพาสาวสวยไปกินลมชมวิวกลับมา

พอเปิดโทรศัพท์มือถือ ก็เห็นข้อความและสายที่ไม่ได้รับรัวเข้ามาเป็นชุด

ถึงได้รู้ว่าในตอนที่เขาออกไปเที่ยวลั้นลานั้น ห้องไลฟ์สดปรโลกห้องนั้นได้แจกสิทธิประโยชน์ให้แฟนคลับ

พอดูในโมเมนต์วีแชต ก็มีคนอวดกันเต็มไปหมดจริง ๆ

บนโลกออนไลน์ยังมีคนออกมาอวดสภาพโทรศัพท์มือถือของตัวเองกันยกใหญ่

บ้างก็หน้าจอแตก บ้างก็ตกกระแทกพัง บ้างก็ตกน้ำ

แถมยังมีที่ตกส้วมอีกต่างหาก

ทั้งหมดล้วนบอกเป็นนัยให้คนอื่นรู้ว่า พวกเขาได้ร่วมศึกแย่งชิงอั่งเปามาด้วยเหมือนกัน

แย่งได้หรือไม่ได้ไม่สำคัญแล้ว ที่สำคัญคือได้มีส่วนร่วมโว้ย!

"อ๊ากกก เมื่อกี้ฉันจะออกไปขับรถเล่นทำไมวะเนี่ย! อยู่บ้านแย่งอั่งเปามันไม่ฟินกว่าเหรอ!"

ตอนนั้นฝนอั่งเปาปล่อยเวลาไว้แค่สิบนาทีเท่านั้น

ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ไม่รู้เรื่องเลย กว่าจะรู้ข่าวจากโซเชียลมีเดียต่าง ๆ

คนพวกนี้ก็เสียดายจนแทบกระอักเลือดแล้ว

ยกตัวอย่างเช่น ถังเทียนเจ๋อที่เพิ่งจีบสาวกลับมาคนนี้

เมื่อเห็นโมเมนต์ที่โพสต์อวดกันเหล่านั้น ถังเทียนเจ๋อก็รู้สึกหงุดหงิดใจจนอยู่ไม่สุข

แม้เขาจะไม่ได้ดูไลฟ์สดเป็นประจำ แต่ก็ได้ยินมาว่าอั่งเปาของห้องไลฟ์นั้นเจ๋งเป้งขนาดไหน

เรื่องคูล ๆ แบบนี้จะขาดเขาไปได้อย่างไร?

ทันใดนั้น

ถังเทียนเจ๋อก็กระตุกมุมปาก ยิ้มแล้วโพสต์โมเมนต์ลงไปข้อความหนึ่ง

"รับซื้ออั่งเปาจากห้องไลฟ์สด 'กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก' ให้ราคาสูง ใครสนใจทักแชตส่วนตัวมาได้เลย"

ถังเทียนเจ๋อเรียนไม่เอาไหน แต่เพื่อนฝูงกลับมีเพียบ

ไม่นานนัก ก็มีคนทักแชตส่วนตัวมาหาเขาจริง ๆ

สิทธิประโยชน์แฟนคลับของห้องไลฟ์สดนั้นแจกให้กับผู้ชมทุกคนที่ออนไลน์อยู่ในขณะนั้น

ทว่าไม่ใช่ผู้ชมทุกคนจะมีฐานะทางบ้านที่ดี

เมื่อเทียบกับผีที่ไม่รู้ว่าจะเจอเมื่อไหร่แล้ว พวกเขายอมแลกมันเป็นเงินก้อนโตในตอนนี้ดีกว่า

บางครั้งการไม่มีเงิน มันทรมานยิ่งกว่าไม่มีชีวิตเสียอีก

ไม่กี่วันต่อมา ถังเทียนเจ๋อก็พกของชิ้นเล็ก ๆ สองสามอย่างที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ชวนเพื่อนสนิทอีกสองสามคน ขับรถสปอร์ตออกไปซิ่งหาเรื่องสนุก

ขบวนรถนำโดยรถสปอร์ตสีแดงสะดุดตาของถังเทียนเจ๋อ มุ่งหน้าตรงไปยังชานเมืองตลอดทาง

พอมาถึงชานเมืองที่ไร้ผู้คน เครื่องเสียงในรถก็เริ่มเปิดเพลงกระหึ่ม

สาวสวยที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับต่างเริ่มโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะดนตรี

"พี่เทียนเจ๋อ พวกเรากำลังจะไปไหนกันเหรอคะ?"

ในขบวนรถ มีลูกเศรษฐีคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา

ตอนออกมา พวกเขานึกว่าจะมาเที่ยวเล่นสนุกเหมือนทุกที

แต่เมื่อเห็นว่ารอบข้างยิ่งขับก็ยิ่งเปลี่ยว กลางดึกสงัดแบบนี้ จึงชวนให้รู้สึกวังเวงอยู่บ้าง

ถังเทียนเจ๋อที่อยู่หน้าสุดของขบวนตอบกลับมาว่า "ไปทำเรื่องตื่นเต้นเร้าใจกันไงล่ะ! กล้าหรือเปล่า?"

มีเรื่องหนึ่งที่เขาอยากลองมานานแล้ว

"ทำไมจะไม่กล้าล่ะวะ!"

คนกลุ่มนี้เที่ยวเสเพลด้วยกันจนชินอยู่แล้ว ไม่มีอะไรที่พวกเขาไม่กล้าทำ

พอได้ยินว่าเร้าใจ ก็ยิ่งตื่นเต้นคึกคักกันเข้าไปใหญ่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถสปอร์ตสุดหรูสะดุดตาหลายคันจอดสนิทลง

เสียงเพลงถูกเร่งจนดังกระหึ่ม ไฟหน้ารถสาดส่องสว่างจ้า

ณ ชานเมืองรกร้างกลางดึกสงัด ที่มองอย่างไรก็ชวนขนหัวลุก มองอย่างไรก็วังเวงน่าขนพองสยองเกล้า แถมยังพอมองเห็นเนินดินนูนขึ้นมาหลายต่อหลายลูกแห่งนี้

กลุ่มลูกคนรวยก็เปิดไวน์แดง แล้วเริ่มโยกย้ายเริงร่ากันบนเวทีธรรมชาติแห่งนี้

"ทุกคน แดนซ์ให้สุดเหวี่ยงไปเลยโว้ย!"

เต้นตามจังหวะดนตรี ปล่อยเนื้อปล่อยตัววาดลวดลายไปตามฤทธิ์แอลกอฮอล์

ทุกคนต่างพกของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ถังเทียนเจ๋อซื้อกลับมาติดตัวไว้คนละอย่าง

ต่อให้ตอนแรกจะมีคนปอดแหกอยู่บ้าง แต่พอได้ของมาแถมยังได้ดื่มเหล้าเข้าไป เส้นประสาทก็ด้านชาใจกล้าขึ้นมาทันที

อีกอย่าง ที่นี่ก็ไม่ได้มีแค่ตัวเองคนเดียวเสียหน่อย

"วู้ว!"

ขณะที่คนกลุ่มนี้กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างบ้าคลั่ง ณ บริเวณนอกเหนือแสงไฟหน้ารถ สายตานับไม่ถ้วนก็พร้อมใจกันหันขวับมามอง

แดนซ์เหรอ?

เรื่องนี้พวกมันเข้าใจ!

พวกมันเองก็ชอบความครึกครื้นเหมือนกัน!

วันรุ่งขึ้น

ข่าวเรื่องกลุ่มลูกคนรวยไปแดนซ์หน้าหลุมศพก็ปรากฏขึ้นมา

ใครก็ตามที่เห็นต่างพากันประหลาดใจ ทว่าเรื่องพิเรนทร์พิลึกพิลั่นที่พวกลูกคนรวยเหล่านี้เคยก่อก็มีไม่ใช่น้อย

เรื่องแบบนี้ก็ดูสมกับเป็นสิ่งที่พวกนั้นจะทำอยู่แล้ว

ส่วนถังเทียนเจ๋อก็บันทึกเรื่องนี้ลงใน "ชีวประวัติเทียนเจ๋อ" ของตัวเอง

ในนี้จดบันทึกเรื่องที่เจ้าตัวรู้สึกว่าโคตรเจ๋ง โคตรคูลทั้งหลายเอาไว้

พอเขียนจนเต็ม เล่มนี้ก็จะเป็นสมบัติสืบทอดประจำตระกูลของเขาในอนาคต

ช่วงแรกเริ่ม ถังเทียนเจ๋อยังคงเที่ยวเล่นเสเพลเหมือนเช่นเคย

แต่ไม่นาน เขาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ

เวลาเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน มักจะมองเห็นบางสิ่งแวบผ่านกระจกไปเสมอ

ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็มักจะมีความรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครจ้องมองอยู่ตลอด ชวนให้เย็นวาบไปทั้งสันหลัง

ที่สำคัญที่สุดคือ ของตั้งโชว์ที่เขาซื้อมาชิ้นนั้นกลับร้อนผ่าวอยู่ตลอดเวลา

เขาไม่กล้าบอกพ่อแม่ จึงทำได้เพียงโทรหาเยี่ยโย่วสือผู้มีความรู้กว้างขวาง เพื่อดูว่าอีกฝ่ายพอจะมีวิธีแก้ปัญหาหรือไม่

ในบรรดาคนที่เขารู้จัก มีเพียงเยี่ยโย่วสือเท่านั้นที่พึ่งพาได้มากที่สุด

ทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งแต่ประถม บ้านของสองครอบครัวก็อยู่ใกล้กัน เทียบเท่ากับเป็นพี่น้องที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

แม้ภายหลังทั้งสองจะเดินไปคนละเส้นทาง แต่ความรู้สึกผูกพันในตอนนั้นก็ยังคงอยู่

ภายในห้องกว้างขวางแห่งหนึ่ง มีชั้นหนังสือตั้งเรียงรายอยู่มากมาย

บนชั้นหนังสืออัดแน่นไปด้วยหนังสือหลากชนิด แสงสว่างที่ส่องลอดผ่านเพดานโค้งสาดส่องจนสว่างทั่วทั้งห้อง

ในห้องเงียบสงบอย่างยิ่ง หากใครไม่รู้เข้าคงนึกว่าที่นี่เป็นห้องสมุด

เยี่ยโย่วสือก็คือคนที่ค้นหาบุคคลที่ยายเมิ่งตามหาพบจากท่ามกลางหนังสือกองพะเนินเหล่านี้นี่เอง

ตอนที่เจียงหลินแจกอั่งเปาเป็นค่าตอบแทนในห้องไลฟ์สด อั่งเปาที่เขาได้รับก็มีมูลค่ามหาศาลที่สุดด้วย

ตอนแรกเยี่ยโย่วสือไม่ได้เห็นข่าวของถังเทียนเจ๋อ กว่าเขาจะรู้เรื่องก็ผ่านไปหลายวันแล้ว

สาเหตุเริ่มมาจากถังเทียนเจ๋อโทรศัพท์มาหา ถามว่าพอจะมีวิธีแก้ปัญหาบ้างไหม

ตอนที่รับสาย เยี่ยโย่วสือยังคงงุนงง

จนกระทั่งเขาได้เห็นข่าวนั้น

พี่น้องของเขาคนนี้ บางครั้งก็ไม่รู้ว่าซื่อบื้อเกินไปหรือโง่เง่าเกินไปกันแน่

เรื่องพรรค์นี้ยังกล้าทำลงไปได้

ตอนที่เยี่ยโย่วสือรุดมาถึงบ้านของถังเทียนเจ๋อ อีกฝ่ายก็กำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟา ทั้งที่เป็นฤดูร้อนแท้ ๆ แต่กลับห่อตัวด้วยผ้านวมหนาเตอะ

โผล่พ้นผ้านวมออกมาแค่หัวพลางมองเขา "นายมาแล้วเหรอ"

เยี่ยโย่วสือไม่ได้พูดอะไร พลางกวาดสายตาสำรวจรอบด้านอย่างสุขุม

ทันทีที่ก้าวเข้ามา เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

ภายนอกแดดจ้าฟ้าสว่าง ทว่าภายในบ้านกลับราวกับฤดูหนาวมาเยือน

ทั้งที่ในบ้านมีแค่พวกเขาสองคน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกคนจำนวนมากจ้องมองอยู่

เยี่ยโย่วสือยกมือขึ้นถอดแว่นตาออก แล้วลูบที่ดวงตาข้างขวาเบา ๆ

ชั่วพริบตา

แสงสีแดงวาบผ่านดวงตา ในรูม่านตาราวกับมีเปลวเพลิงกำลังลุกโชน

อุปกรณ์วิญญาณ 'เนตรที่สาม' ที่ได้มาจากอั่งเปาในห้องไลฟ์สด

ในวินาทีที่แสงสีแดงปรากฏ กลิ่นอายพลังของเยี่ยโย่วสือก็เปลี่ยนไปทันที

และหลังจากมองเห็นภาพภายในบ้านชัดเจน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน