ตอนที่ 81 บ้านอันแสนคึกคัก

ตอนที่ทำภารกิจยายเมิ่งในตอนนั้น เยี่ยโย่วสือเพียงรู้สึกว่ามันแปลกใหม่และท้าทายดี

ถึงได้รวมทีมสืบค้นข้อมูลกับคนอื่น

ต่อมา พอได้รับรางวัลจากห้องไลฟ์สด เยี่ยโย่วสือถึงกับยืนอึ้งไปนาน

วิธีที่ของชิ้นนี้ปรากฏออกมามันค่อนข้างขัดกับหลักเหตุผลสิ้นดี!

ในหัวของเขาผุดสูตรคำนวณต่าง ๆ ขึ้นมาตามสัญชาตญาณ เพื่อคำนวณว่าสิ่งนี้เป็นไปได้อย่างไร

สุดท้ายย่อมคำนวณไม่ออก

ส่วนลูกตาสีเย็นเฉียบในมือนั้น ตามข้อความแจ้งเตือนบนมือถือระบุว่าเรียกว่าเนตรที่สาม

อุปกรณ์วิญญาณชิ้นนี้มีสรรพคุณสามอย่าง

1. ได้ชื่อว่ามองทะลุปรุโปร่งทุกสรรพสิ่ง

2. มีฟังก์ชันป้องกันขั้นพื้นฐาน สวมใส่แล้วสามารถป้องกันวิญญาณเข้าสิงและไอวิญญาณแทรกซึมเข้าร่างกายได้

3. ข่มขวัญ

ตอนใช้งานต้องมองไปที่ดวงตาของเป้าหมาย หลังใช้งานจะทำให้เป้าหมายมึนงงเป็นเวลาห้าวินาที และไม่มีความตั้งใจจะโจมตีคุณภายในสามสิบวินาที

เงื่อนไขเบื้องต้น: อุปกรณ์วิญญาณนี้ใช้ได้กับภูตผีเท่านั้น ไม่สามารถใช้กับมนุษย์ได้

ตั้งแต่เด็ก เยี่ยโย่วสือมีความอยากรู้อยากเห็นอย่างแรงกล้าในการสำรวจโลกใบนี้

และวิธีในการสำรวจของเขาก็คือการอ่านหนังสือ

ในมุมมองของเขา หนังสือคือสื่อกลางในการส่งต่อความรู้ของมนุษยชาติ เป็นบทสรุปที่ผู้คนนับไม่ถ้วนบันทึกไว้หลังจากการสำรวจโลก

ดังนั้น หนังสือจึงเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดในการสำรวจโลกอย่างไม่ต้องสงสัย!

ตอนเขาอายุแปดขวบ ก็มีห้องสมุดขนาดย่อมเป็นของตัวเองแล้ว ด้านในรวบรวมหนังสือหลากหลายประเภทเอาไว้

ตอนนั้น ถังเทียนเจ๋อมักจะขนของเล่นสารพัดอย่างมาชวนเขาออกไปเล่นข้างนอกอยู่เสมอ

ต่อมา เมื่ออายุมากขึ้น หนังสือที่เยี่ยโย่วสือสะสมก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนค่อย ๆ ขยับขยายกลายมาเป็นห้องในปัจจุบันนี้

คลังหนังสือส่วนตัวหลังหนึ่ง!

หลังจากทำความเข้าใจสรรพคุณของลูกตานี้แล้ว เยี่ยโย่วสือก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด

ในสายตาของเขา สิ่งนี้ไม่เพียงเป็นแค่อุปกรณ์วิญญาณที่ใช้ป้องกันตัว แต่ยังเป็นกุญแจเปิดประตูสู่โลกใบใหม่อีกด้วย!

โลกของเหล่าภูตผีจะเป็นอย่างไรกันนะ

ปกติแล้วพวกผีทำอะไรกันบ้าง แล้วทำไมถึงชอบหลอกคน

ทำไมจากมนุษย์ถึงกลายร่างเป็นผีได้

แล้วไอวิญญาณเกิดขึ้นมาได้อย่างไร

ชั่วพริบตานั้น คำถามนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

โลกใบใหม่กำลังรอให้เขาไปสำรวจอยู่!

หลังจากค้นคว้าลูกตาในมือจนทั่วแล้วไม่ได้อะไร เยี่ยโย่วสือก็ไม่ลังเลที่จะใส่มันเข้าไปในตาขวา

มันให้ความรู้สึกเย็นเฉียบ ทว่านอกจากนั้นแล้วกลับไม่มีความรู้สึกเจ็บแสบใด ๆ เลย

และภาพที่ตาขวามองเห็นก็ทำให้เขาแทบจะหลงใหลคลั่งไคล้

กลุ่มหมอกควันสีเทาดำจาง ๆ นั่น คือไอวิญญาณงั้นหรือ

แล้วร่างโปร่งแสงที่ลอยอยู่บนถนนนั่น หรือว่าจะเป็นพวกผี

ตลอดเกือบหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เยี่ยโย่วสือไม่ได้ก้าวเท้าเข้าไปในคลังหนังสือของเขาอีกเลย

เขาไปมาหลายแห่ง ทั้งห้างสรรพสินค้าที่มีผู้คนพลุกพล่านที่สุด ตลาดกลางคืนที่คึกคักที่สุด พระราชวังที่หรูหราอลังการที่สุด รวมถึงพิพิธภัณฑ์โบราณที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุด

บนท้องฟ้า ในป่า ใต้น้ำ

เขาวิ่งรอกไปทดสอบการทำงานของลูกตานี้ในสถานที่ต่าง ๆ จนทั่ว

รวมถึงดูว่าสถานที่แห่งใดมีไอวิญญาณและภูตผีรวมตัวกันมากที่สุด สถานที่แห่งใดไม่มีสิ่งมีชีวิตจากปรโลกอยู่เลย

ส่วนปัจจัยที่ทำให้เกิดไอวิญญาณและการรวมตัวกันของภูตผีนั้น เป็นเพราะสภาพแวดล้อม หรือว่าเกี่ยวข้องกับผู้คนในบริเวณนั้นกันแน่...

เขาหยิบยกเรื่องเหล่านี้มาตั้งเป็นหัวข้องานวิจัยและดำเนินการศึกษาค้นคว้าอย่างจริงจัง

พอกลับถึงคลังหนังสือ ก็เริ่มเรียบเรียงบันทึกตลอดการเดินทางออกมา พร้อมทั้งค้นคว้าข้อมูลที่เกี่ยวข้อง

และในการสำรวจครั้งแล้วครั้งเล่า เยี่ยโย่วสือก็ค้นพบว่า

ยามที่เขาใช้พลังของลูกตานี้ เขาสามารถสัมผัสถูกตัวพวกภูตผีเหล่านี้ได้!

การได้สนทนาแลกเปลี่ยนอย่างเป็นมิตรกับเหล่าภูตผีด้วยตัวเอง ย่อมช่วยส่งเสริมงานวิจัยของเขาได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าเขาไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายง่าย ๆ แน่นอน ก่อนจะลงมือจึงมักจะสืบดูระดับความสามารถของอีกฝ่ายให้แน่ชัดเสียก่อน

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากถังเทียนเจ๋อ เยี่ยโย่วสือก็อดทึ่งกับพฤติกรรมสุดสะเพร่าและไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเพื่อนคนนี้ไม่ได้

ป่าเขารกร้าง หลุมฝังศพ ล้วนเป็นแหล่งรวมตัวของไอวิญญาณและภูตผี

ทว่าหมอนั่นกลับเหมาไปพร้อมกันทีเดียวสองอย่างเลย

พอมาถึงบ้านของถังเทียนเจ๋อ เยี่ยโย่วสือก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

เขาเปิดใช้งานเนตรที่สามแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้องนั่งเล่น

เยี่ยโย่วสือประหลาดใจกับความสามารถในการดึงดูดผีของถังเทียนเจ๋อขึ้นมาอีกคำรบ

บนพื้นมีผีนอนคว่ำนอนหงายอยู่สองสามตน บนเพดานก็มีห้อยหัวอยู่อีกสองสามตน กำลังทำหน้าผีล้อเลียนใส่กันไปมา

โต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่นถูกเปลี่ยนเป็นเวทีการแสดง มีผีสองตนกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกระโดดโลดเต้นอยู่ด้านบน

บนบันไดที่ทอดสู่ชั้นสอง มีผีสี่ห้าตนห้อยโหนอยู่ตรงราวบันได บ้างก็ใช้ราวบันไดต่างสไลเดอร์ ลื่นไถลลงมาตั้งแต่ข้างบนตลอดทาง

ตอนที่หนึ่งในนั้นลื่นลงมา ก็กระโดดพุ่งตัวลอยมาอยู่ตรงหน้าเยี่ยโย่วสือพอดี

เขาฟาดหลังมือปัดออกไป สัมผัสเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

ผีที่โดนตบคลำใบหน้าตัวเองด้วยความประหลาดใจ มันยังรู้สึกแสบร้อนอยู่นิดๆ เสียด้วย

มันมองไปยังมือของมนุษย์ผู้นี้ แล้วเห็นแหวนหยกขาววงหนึ่งสวมอยู่บนนิ้วของเขา

เยี่ยโย่วสือไม่ได้สนใจผีบนพื้น สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ถังเทียนเจ๋อ

โทรทัศน์เปิดทิ้งไว้ มีเสียงโฆษณาดังแว่วออกมา

บนโซฟา

ผีกลุ่มหนึ่งนั่งรุมล้อมอยู่ข้างกายถังเทียนเจ๋อ บ้างก็จ้องมองโทรทัศน์ตาไม่กะพริบ บ้างก็สำรวจถังเทียนเจ๋อด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

ถ้าไม่ใช่เพราะแตะต้องตัวไม่ได้ พวกมันคงอยากจะลองจิ้มมนุษย์คนนี้ดูสักทีสองทีแล้ว

ตอนที่เยี่ยโย่วสือมองไป ผีตนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ ด้วยความสงสัย พลางเงยหน้าจ้องมองรูจมูกของถังเทียนเจ๋อ

"ฮัดเช้ย!"

ถังเทียนเจ๋อจามออกมาโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แถมยังเอามือถูจมูกป้อยๆ

ผีที่จ้องรูจมูกตนนั้นรีบถอยฉากหลบไปทันที จากนั้นยังพยายามพ่นลมใส่เขากลับคืนบ้าง

"ถุยๆๆๆๆๆๆ~"

ถังเทียนเจ๋อไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด มองเขาด้วยสีหน้างุนงง "เยี่ยจื่อ นายมองอะไรอยู่น่ะ"

เยี่ยโย่วสือ "..."

พอกวาดตามองรอบหนึ่งแล้ว ในใจเขาก็พอจะรู้เรื่องคร่าวๆ

ร่างกายยิ่งโปร่งใส พลังฝีมือก็ยิ่งอ่อนแอ ยิ่งร่างทึบแน่นเท่าไร ก็ยิ่งเก่งกาจเท่านั้น

ส่วนพวกผีในบ้านตอนนี้ ส่วนใหญ่ค่อนข้างโปร่งใส มีเพียงไม่กี่ตนเท่านั้นที่ร่างดูแน่นทึบขึ้นมาหน่อย

เยี่ยโย่วสือเอ่ย "ฉันกำลังดูผีอยู่"

ขณะพูด เขาก็ชี้ไปที่ตาขวาของตน "ก่อนหน้านี้ฉันก็ได้อั่งเปามาจากห้องไลฟ์สดกิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลกเหมือนกัน เลยมองเห็นผีได้"

ถังเทียนเจ๋อหรี่ตามอง ถึงได้สังเกตเห็นว่าม่านตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงไปแล้ว

"ไม่ใช่คอนแทกต์เลนส์แฟชั่นเหรอ"

"ไม่ใช่"

"เชี่ย!"

ถังเทียนเจ๋อเพิ่งจะคิดกระโดดตัวลอย วินาทีต่อมาไอเย็นยะเยือกก็แทรกเข้ามาจนเขาต้องหดตัวกลับไปในทันที

การเดาว่าอาจจะมีผี กับการยืนยันว่ามีผีจริงๆ มันคนละเรื่องกันเลย

เขาถามเสียงกระซิบ "พวกมันอยู่ตรงไหนกันบ้าง"

เยี่ยโย่วสือชี้ไปที่โต๊ะกินข้าว "ตรงนั้นมีสองตนกำลังเต้นดิสโก้อยู่"

"ตรงบันไดมีสองสามตนกำลังเล่นสนุกกัน"

ยังไม่ทันที่ถังเทียนเจ๋อจะได้โล่งใจ เยี่ยโย่วสือก็หันมามองเขา "ข้างกายนายนี่แหละเยอะที่สุด มีสองตนห้อยหัวอยู่เหนือหัวนาย กำลังอ้าปากน้ำลายไหลยืดใส่นายอยู่"

"ว้ากกกกกกก!"

ขนทั่วร่างของถังเทียนเจ๋อลุกชันจนหนังหัวชาดิก

เขามุดหัวเข้าไปในผ้าห่ม กระโดดผลุงลงจากโซฟาแล้ววิ่งตรงมาทางประตูด้านนี้ทันที

"ไม่จริงน่า พวกมันจะมาเกาะติดฉันทำไมเนี่ย!"

"ฉันไม่ได้ไปขุดหลุมศพพวกมันสักหน่อย!"

เยี่ยโย่วสือ "คงอยากจะมาเต้นดิสโก้ตามนาย มาแจมความสนุกด้วยล่ะมั้ง"

"ขนาดหน้าหลุมศพนายยังกล้าไปเต้น บางทีพวกมันอาจจะชอบนายมากก็ได้"

ถังเทียนเจ๋อลูบขนแขนที่ลุกเกรียว "ฉันไม่ต้องการความชอบแบบนี้โว้ย"

"งั้นถ้าเป็นผีสาวสวยล่ะ"

"แบบนั้นก็ไม่เอาเหมือนกัน เป็นมนุษย์น่ะดีอยู่แล้ว"

เยี่ยโย่วสือเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ยังพอนับว่ามีทางเยียวยา วันหลังยังจะไปเต้นหน้าหลุมศพอีกไหม"

"ไม่แล้วๆ! ให้ตายก็ไม่ไปอีกแล้ว!"

ถังเทียนเจ๋อส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

เขาไม่อยากตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วเจอสิ่งที่ไม่ควรเห็นอีกต่อไป และไม่อยากต้องมาสัมผัสความหนาวเหน็บระดับฤดูหนาวทั้งที่อากาศร้อนตับแตกแบบนี้ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่อยาก...

อยู่ร่วมกับผีมากมายขนาดนี้

เขาหลบอยู่ข้างหลังเยี่ยโย่วสือ พลางมองสำรวจห้องนั่งเล่นนี้อย่างระแวดระวัง

แม้จะมองไม่เห็น แต่กลับสัมผัสได้ถึงความอึดอัดไม่สบายตัวนั้น

"เยี่ยจื่อ นายพอจะมีวิธีอะไรบ้างไหม"

ปฏิกิริยาของเยี่ยจื่อดูสงบนิ่งเกินไปแล้ว

"วิธีน่ะมี นายพามันกลับไปเต้นใหม่อีกสักรอบสิ"

"เต้นเหรอ ไปเต้นที่ไหน"

"หน้าหลุมศพ"