ตอนที่ 82 มา เข้าแถว

ถังเทียนเจ๋อมองเพื่อนซี้ของตน นี่เขาเอาจริงดิ?

ก่อนจะอ่านความจริงจังเต็มเปี่ยมออกมาได้จากสีหน้าของเพื่อน

"พวกมันตามนายมา ก็แค่มองว่าสนุกดีเท่านั้นแหละ"

เยี่ยโย่วสือกล่าว "นายก็พาพวกมันไปเล่นอีกสักรอบ แล้วถือโอกาสส่งพวกมันกลับไปด้วยเลย"

"จะไปหรือไม่ไป?"

ถังเทียนเจ๋ออยากจะส่ายหน้า อยากจะร้องไห้

เขาใช้ชีวิตเสเพลมาหลายปี มีแค่ตอนอายุสิบขวบที่เคยไปแอบในบ่อน้ำร้างครั้งหนึ่ง แล้วโดนพ่อลากตัวออกมาแขวนโบยไปสามวัน

ถูกถามว่าสำนึกผิดไหม ยังจะกล้าอีกไหม

เขาก็เคยป๊อดแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว

พอโตขึ้นมา หลังจากนั้นก็แทบไม่มีใครคุมเขาได้อีกเลย

เมื่อมองสายตาที่แน่วแน่คู่นั้นของเพื่อน ถังเทียนเจ๋อที่เพิ่งลั่นวาจาไปหยกๆ ว่าตายก็ไม่ไป ก็ป๊อดขึ้นมาอีกรอบ

"ไปก็ไปวะ"

จากนั้นภายใต้การส่งสัญญาณของเยี่ยโย่วสือ ถังเทียนเจ๋อก็ยอมตัดใจจากรถสปอร์ตสีแดงคันหรูสะดุดตา แล้วไปหารถบัสมาคันหนึ่ง

จู่ๆ เยี่ยโย่วสือก็ถามขึ้นมา "ขับรถบัสเป็นไหม"

"พอเป็นบ้าง"

"งั้นนายขับ"

???

ถังเทียนเจ๋ออึ้งไป "ฉันเนี่ยนะ???"

เขามองคนขับบนรถ "แล้วเขาล่ะ"

มีคนขับอยู่ตรงนี้แท้ๆ ไม่ใช้ ทำไมต้องให้เขาขับด้วย

"ทำไมฉันต้องไปแย่งงานเขาด้วยล่ะ"

เขาคิดอยู่ตั้งนานกว่าจะเค้นประโยคที่เป็นมิตรและเห็นอกเห็นใจผู้อื่นแบบนี้ออกมาได้

เยี่ยโย่วสือเพียงแค่มองเขาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งถังเทียนเจ๋อทนแรงกดดันไม่ไหวเสียเอง

จึงบอกให้คนขับกลับไป แล้วตัวเองขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัยแทน

ม่านราตรีโรยตัวลงมาอย่างรวดเร็ว

แสงไฟนีออนในตัวเมืองสว่างไสว ทั่วทั้งเมืองเริ่มคึกคักมีชีวิตชีวา

ผู้คนที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันจำนวนมากต่างได้ใช้เวลานี้ไปผ่อนคลาย

ในบาร์เปิดเพลงดังกึกก้องแสบแก้วหู บนฟลอร์เต้นรำ ผู้คนโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างสุดเหวี่ยง

ตามปกติแล้ว ถังเทียนเจ๋อก็คือหนึ่งในคนพวกนั้น

แต่ทว่าตอนนี้ เขากลับต้องมานั่งอยู่บนเบาะคนขับรถบัส

อากาศร้อนตับแตกแท้ๆ แต่บนตัวกลับสวมเสื้อขนเป็ดตัวหนา

ลำโพงและอุปกรณ์สำหรับเปิดเพลงแดนซ์ถูกยกขึ้นมาไว้บนรถเรียบร้อยแล้ว

เยี่ยโย่วสือยืนอยู่ข้างตัวรถ มองดูพวกผีในบ้านพากันทยอยเดินตามถังเทียนเจ๋อออกมา

แต่ละตนต่างก้าวขึ้นรถไป

"ดีจังเลย ได้ออกไปเที่ยวเล่นอีกแล้ว!"

"เอ๊ะ ไม่ใช่รถคันเดิมเมื่อคราวก่อนนี่นา!"

"ฉันเห็นกล่องใบใหญ่ใบนั้นแล้ว มีกล่องใบนั้นก็เต้นได้แล้ว!"

"ไปกันเถอะ~ ไปเล่นกัน~"

เงาร่างวิญญาณตัวเล็กตัวใหญ่ ผอมบ้างอ้วนบ้าง ต่างกระโดดขึ้นรถกันอย่างร่าเริงดีใจ

"ฉันไม่ชอบรถคันนี้!"

เงาร่างผีผอมกะหร่องตนหนึ่งเบะปาก ก่อนจะเดินแยกตัวออกจากกลุ่มใหญ่

ทว่าเพิ่งเดินไปได้สองก้าว ก็ถูกเยี่ยโย่วสือซัดจนสลบแล้วแบกขึ้นรถไป

"ออกเดินทาง!"

แกร๊ก

ประตูรถปิดลง

ถังเทียนเจ๋อขับรถไปพลาง ชำเลืองมองกระจกมองหลังด้านหน้าเป็นระยะไปพลาง

ถามด้วยความประหม่า "พะ...พวกมันทำอะไรกันอยู่น่ะ"

เบาะนั่งบนรถส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นเป็นพักๆ หน้าต่างก็ถูกเปิดแล้วปิด ปิดแล้วเปิดอยู่ไม่หยุด

ทั้งยังเป็นช่วงดึกดื่นค่ำมืด

ภาพที่เห็นจึงดูวังเวงพิลึกพิลั่นเป็นพิเศษ

เยี่ยโย่วสือนั่งกอดอกอยู่บนที่นั่ง "นายตั้งใจขับรถไป อย่ามองซ้ายมองขวาสิ"

เปลวเพลิงในดวงตาข้างขวาของเขาหมุนวนอยู่อย่างต่อเนื่อง สะท้อนภาพผีแต่ละตนที่กำลังคึกคักกระฉับกระเฉง

ตั้งแต่พวกผีขึ้นรถมา ก็เอาแต่กระโดดโลดเต้นไม่หยุด ดูตื่นเต้นกันสุดขีด

หลายครั้งถึงกับกระโดดโขกเพดานรถเลยทีเดียว

ถังเทียนเจ๋อไม่กล้ามองไปข้างหลังอีก เขาตั้งใจขับรถและพยายามนึกทบทวนเส้นทางในตอนนั้น

ขับไปได้นานเท่าใดไม่อาจทราบได้ ถังเทียนเจ๋อก็เห็นแสงไฟสว่างวาบอยู่ด้านหน้า

พอดูใกล้ๆ ปรากฏว่าเป็นรถบัสเหมือนกัน แถมผู้โดยสารบนรถดูท่าจะเยอะมากเสียด้วย

ยามที่รถทั้งสองคันขับสวนกัน คนขับรถฝั่งตรงข้ามยังส่งยิ้มพร้อมผงกศีรษะให้เขา

"เดินทางปลอดภัยนะ"

ถังเทียนเจ๋อตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ "แน่นอนอยู่แล้ว ขับรถไม่ถูกระเบียบ คนข้างหลังก็ต้องหลั่งน้ำตาสิครับ"

พอนั่งมองรถบัสคันนั้นแล่นห่างออกไป เขาก็เอ่ยถามอย่างแปลกใจ "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังจัดทริปเที่ยวกันอีกเหรอ"

สิ้นเสียงลง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของเยี่ยจื่อลอยมาจากด้านหลัง

"นั่นไม่ใช่รถที่คนขับหรอก"

!!!

ถังเทียนเจ๋อเหยียบเบรกมิดในทันที

ใบหน้าซีดเผือด หัวใจแทบจะหลุดออกมานอกอก

เชี่ยเอ๊ย นั่นมันผีทั้งคันรถเลยเหรอวะ?!

รถผีเรอะ!?

ทันทีที่เบรก ผีหลายตนที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่จึงถูกแรงเฉื่อยเหวี่ยงมากระจุกอยู่หน้ารถ

สัมผัสแนบชิดกับถังเทียนเจ๋อและกระจกหน้ารถแบบเต็มๆ

เยี่ยโย่วสือ "พรูด~"

หลังจากนั้นตลอดทาง ถังเทียนเจ๋อก็มองตรงแน่ว

จ้องมองถนนข้างหน้าตาไม่กะพริบ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีกแม้แต่ครึ่งคำ

เที่ยงคืนตรง

รถบัสจอดลงตรงแถบชานเมืองแห่งเดิม

ภายใต้แสงไฟหน้ารถ ส่องให้เห็นเนินดินนูนขึ้นมาเป็นหย่อมๆ อยู่รำไร

ถังเทียนเจ๋อสะดุ้งตัวสั่นเทิ้ม ก่อนจะกดเปิดเครื่องเสียง

ชั่วพริบตาเดียว เสียงดนตรีดังกระหึ่มเปี่ยมด้วยจังหวะจะโคนก็ก้องกังวานไปทั่วแถบชานเมืองแห่งนี้

"โอ้เย้! เต้นกันเว้ย!"

"มันส์กันต่อ มันส์กันต่อ!"

"ถ้าเธอแฮปปี้ก็ปรบมือกันหน่อย! ถ้าเธอมีความสุขก็กระทืบเท้ากันเลย!"

ฝูงผีกระโดดผล็อยออกจากรถ แล้วเริ่มแดนซ์กันสุดเหวี่ยงใต้แสงไฟหน้ารถ

ถังเทียนเจ๋อรู้สึกได้ทันทีว่าอากาศรอบตัวอุ่นขึ้นไม่น้อย ทว่าก็ยังคงเย็นยะเยือกอยู่นิดๆ

เขาเอ่ยถามเยี่ยจื่อว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เยี่ยโย่วสือยื่นขวดเหล้าให้เขาหนึ่งขวด "พวกมันอยากให้แกไปร่วมมันส์ด้วย"

"?!"

ถังเทียนเจ๋ออ้าปากค้าง ชี้มาที่ตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"กูเนี่ยนะไปแดนซ์กับผี?!"

ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่ามีผีจริงๆ จะไปโยกเต้นต่อได้ยังไงกันเล่า?!

เยี่ยโย่วสือ "ไม่งั้นแกอยากให้พวกมันตามแกกลับไปด้วยล่ะ?"

ถังเทียนเจ๋อกัดฟันกรอด คว้าเหล้ามาแล้วกระดกอั้กๆ เข้าปาก

เมื่อก่อนตอนโดนพ่อจับแขวนตีสามวันสามคืน เขายังไม่เคยป๊อดขนาดนี้มาก่อนเลย!

ต่อไปจะไม่หาทำเรื่องโง่ๆ พรรค์นี้อีกเด็ดขาด!

โคตรไม่คุ้มเลยฉิบหาย หัวใจแทบจะวายอยู่แล้ว!

เหล้าหมดไปหนึ่งขวด ถังเทียนเจ๋อก็เปิดต่ออีกสองขวดติด

กระดกลงคอดังอั้กๆ ถึงค่อยรู้สึกว่าเส้นประสาทเริ่มด้านชาและใจกล้าขึ้นมาบ้าง

ริ้วแดงสองปื้นปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เอิ๊ก~

เขาพูดลิ้นพันกัน พลางเดินโซซัดโซเซตรงไปยังลานโล่งใต้แสงไฟ

"ก็แค่แด้นซ์ม่ายช่ายเหรอ กรูไปก็ด้าย!"

"พวกผีตัวน่อย! เหล่าจื่อมาแหล่ว!"

ถังเทียนเจ๋อเดินดุ่มๆ ไปยืนกลางแสงไฟ แล้วสะบัดเสื้อขนเป็ดทิ้ง

"เข้ามาเลยเซ่! มันส์ให้ยับบบ!"

"ว้าววว!"

"สะใจเว้ย! ส่ายต่อเลย!"

ฝูงผีพลันตื่นเต้นคึกคักขึ้นมาทันที

พากันกระโดดโลดเต้นอย่างบ้าคลั่งตามเสียงดนตรี

เยี่ยโย่วสือยืนอยู่ข้างรถบัส ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

กดเปิดโหมดถ่ายวิดีโอ

ถ้าหลังจากคราวนี้แล้วถังเทียนเจ๋อกลับคำ ยังคงใช้ชีวิตโลดโผนแผลงๆ เหมือนเคย...

บนหน้าจอโทรศัพท์ ถังเทียนเจ๋อกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกพลางถอดเสื้อเหวี่ยงไปมา

แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ สะบัดหัวไปมา ปากก็ร้องโห่ฮิ้วอย่างเมามัน

"ย่าฮู้ว! โดดกานนน!"

วันรุ่งขึ้น

ขณะที่ถังเทียนเจ๋อกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง

เยี่ยโย่วสือก็หอบถุงอาหารมายังลานโล่งแห่งเดิมของเมื่อวาน

ลำพังแค่เต้นแดนซ์ ย่อมไม่สามารถปลอบประโลมพวกภูตผีเหล่านั้นได้อย่างสมบูรณ์แน่นอน

ที่เขาให้ถังเทียนเจ๋อทำแบบนั้น อย่างแรกคือเพื่อให้พากลุ่มผีกลับมาส่งได้สะดวก

อย่างที่สองคืออยากสั่งสอนให้ถังเทียนเจ๋อจำใส่กะโหลกไว้บ้าง

ถ้าขืนยังทำตัวแผลงๆ ท้าทายแบบนี้ต่อไป มีหวังได้ตายเข้าจริงๆ แน่

ก่อนหน้านี้ตอนที่ใช้เนตรที่สามทดสอบฟังก์ชันและสำรวจตามสถานที่ต่างๆ เยี่ยโย่วสือก็ได้ค้นพบว่า

ในชีวิตประจำวัน มีสิ่งของบางอย่างที่พวกภูตผีไม่กล้าเฉียดกรายเข้าใกล้โดยง่าย

อย่างเช่น พวงกุญแจที่ตำรวจผู้รับราชการมาทั้งชีวิตพกติดตัว

พู่กันที่ครูผู้เปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรมและสอนหนังสือมาหลายสิบปีใช้เป็นประจำ

ของเหล่านี้มีหลากหลายรูปแบบ และไม่ได้พบเห็นได้ทั่วไปนัก

เยี่ยโย่วสือจึงคัดเลือกและเก็บสะสมมาบ้างบางส่วนเพื่อเอาไว้ใช้ศึกษา

เมื่อยืนอยู่บนลานโล่ง ขั้นแรกเขาเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมพวกผีจากเมื่อคืน

หลังจากทำให้พวกมันยอมจำนนและเชื่อฟังแล้ว เขาจึงค่อยหยิบกล่องอาหารออกมาจากกระเป๋า

จากนั้นก็หยิบสมุดบันทึกกับปากกาออกมาหนึ่งด้าม

"อยากกินไหม"

"มา เข้าแถวแล้วบอกมาทีละตนว่าชื่อแซ่อะไร อายุเท่าไหร่ มาจากไหน..."