ตอนที่ 83 นี่กูตาบอดไปแล้วเหรอวะ ทำไมมองไม่เห็นอะไรเลย

ณ ปรโลก

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งหลังจากตระเวนสอบถามข้อมูลไปทั่ว ก็ตามหาจนมาถึงหน้ากระท่อมไม้หลังน้อยของเจียงหลิน

ชายวัยกลางคนมีรูปร่างกำยำล่ำสัน หน้าตาดูซื่อตรงจริงใจ

เขามองดูกระท่อมไม้ตรงหน้า ยื่นมือออกไปหวังจะเคาะประตู

แต่คิดดูอีกทีก็ชักมือกลับ แล้วสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในแขนเสื้อ

หากท่านยมทูตกำลังยุ่งอยู่ ไปรบกวนคงจะไม่ดี

ชายวัยกลางคนเดินวนเวียนอยู่หน้ากระท่อมไม้ พลางเหลือบมองกระท่อมอยู่เป็นระยะ

สองชั่วยามผ่านไป

เขาจึงหาเก้าอี้หินนั่งลง แล้วรอนิ่งๆ ในท่าสอดมือเข้าแขนเสื้อแบบชาวบ้าน

ตอนที่เจียงหลินกลับมา ก็ได้เห็นภาพนี้เข้าพอดี

กระท่อมไม้ของพวกเขาไม่เหมือนกับโลกมนุษย์ ที่นี่ไม่จำเป็นต้องมีแม่กุญแจหรือลูกกุญแจ

ไอผีในตัวของพวกเขานั่นแหละคือแม่กุญแจและลูกกุญแจที่ดีที่สุด

หากไอผีที่ใช้เปิดประตูไม่ตรงกับไอผีของเจ้าของบ้าน ก็จะไม่สามารถเปิดออกได้

แน่นอนว่าถ้าเป็นผู้ที่มีพลังแข็งแกร่ง ก็มีความเป็นไปได้ที่จะพังประตูเข้าไปด้วยกำลัง

แต่ถ้าทำแบบนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็จะดังระงมไปทั่วบริเวณที่พักอาศัยแถบนี้ทันที

มีข่าวลือว่าเมื่อก่อนเคยมีผีเจ้าหน้าที่สองตนขัดแย้งกัน จนพังยับไปหลายโซนที่พัก

ทว่ายังไม่ทันที่ผีเจ้าหน้าที่ทั้งสองตนจะได้ตั้งตัว ก็ถูกฝูงผีเจ้าหน้าที่ที่แห่กันมาล้อมกรอบไว้จนมิด

ผีเจ้าหน้าที่กลุ่มใหญ่จ้องมองพวกมัน สายตาราวกับจะบอกว่า ตีกันสิ เอาอีกสิ!

ทำเอาผีเจ้าหน้าที่ทั้งสองตนขนลุกซู่ เกือบจะโดนรุมสหบาทาเข้าให้แล้ว

หลังจากนั้น ได้ยินว่าถูกท่านพญายมที่บังเอิญเดินผ่านมาหิ้วคอไปใช้แรงงานหนัก

ไม่รู้ว่าป่านนี้ยังต้องใช้แรงงานอยู่ไหม และความขัดแย้งของทั้งสองตนนั้นเคลียร์กันจบหรือยัง

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หินย่อมไม่รู้เรื่องพวกนี้ เมื่อเห็นว่ากระท่อมไม้หลังที่ตนตามหาถูกเปิดออก

เขาก็รีบลุกขึ้นยืน ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ประตูกระท่อมไม้ก็ปิดลงเสียแล้ว

เขาเกาหัวแกรกๆ พลางเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตู

สุดท้ายเป็นเจียงหลินที่สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวหน้าประตู จึงเปิดประตูออกมา

"คุณมาหาผมเหรอครับ"

ชายวัยกลางคนสะดุ้งตกใจ จากนั้นจึงถูมือไปมาด้วยความเกรงใจ

"ใช่ครับ ใช่ครับ ผมได้ยินมาว่าท่านทูตเจียงสามารถช่วยเข้าฝันได้ ผมก็เลยอยากจะรบกวนให้ท่านช่วยหน่อยน่ะครับ"

เจียงหลินเพียงแค่กวาดตามองปราดเดียว ก็มองเห็นสภาพดวงวิญญาณของเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะมาถึงปรโลกได้ไม่นาน

หลายวันก่อนเขาได้ยินมาว่ามีคนหลุดออกจากถนนสู่ลำน้ำมรณะเพราะความยึดติดอีกแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร

เรื่องราวในโลกมนุษย์ล้วนผ่านพ้นไปแล้ว คนตายแล้วจะยังต้องไปใส่ใจถามไถ่อะไรอีก?

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เจียงหลินที่เดินทางไปมาระหว่างโลกมนุษย์กับปรโลกอยู่เป็นประจำ และเคยรับจ๊อบเข้าฝันเป็นอาชีพเสริม ย่อมรู้ดีว่าเพราะเหตุใด

ในโลกมนุษย์นี้ สิ่งที่ทำให้ดวงวิญญาณเหล่านี้ยึดติดฝังใจ

จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าซับซ้อนแต่ความจริงก็แสนเรียบง่าย

สิ่งที่ทำให้พวกเขายังคงอาลัยอาวรณ์ได้ ก็มีอยู่เพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น

แต่ก็เพียงแค่คน สิ่งของ หรือเรื่องราวไม่กี่อย่างนั้น ตลอดเวลาหลายร้อยปีที่เขาทำหน้าที่เป็นผีเจ้าหน้าที่มา ได้เห็นผู้คนมากมายต้องติดหล่มอยู่กับมัน

จนหลุดพ้นจากวัฏสงสาร ไม่สามารถก้าวเข้าสู่ภพชาติต่อไปได้

ทว่าเจียงหลินกลับไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกเช่นนี้นัก

แม้จะรู้ว่าตัวเองอาจจะจนตาย แต่ความปรารถนาในเงินทองของเขาก็ไม่เคยพุ่งสูงถึงขั้นคลุ้มคลั่งขนาดนั้น

กระทั่งเป้าหมายหรือทิศทางชีวิตในปัจจุบันของเขา ก็เป็นเพียงการเติมสีสันให้ชีวิตมีอะไรให้รอคอยมากขึ้นเท่านั้น

บางที สักวันหนึ่งเขาอาจจะเข้าใจความรู้สึกนี้ หรือบางทีอาจจะไม่มีวันเข้าใจเลยตลอดกาล

เจียงหลินมองชายวัยกลางคนตรงหน้า แล้วเหลือบดูเวลาการไลฟ์สดในวันนี้ของห้องไลฟ์

"ตกลง ไปกันเถอะครับ"

ตอนนี้เขาทำอาชีพเสริมนี้น้อยลงแล้ว แต่ถ้ามีเวลาว่าง เขาก็ยังคงรับทำอยู่บ้าง

มันเป็นเรื่องที่ทำได้สบายๆ อยู่แล้ว

อีกประการหนึ่ง ยังช่วยให้ทำภารกิจประจำวันของห้องไลฟ์สดสำเร็จได้มากขึ้นด้วย

ช่วงนี้ไม่มีภารกิจใหม่เข้ามาเลย เจียงหลินจึงคาดเดาว่าตัวเขายังมีอะไรที่ไม่ผ่านเกณฑ์หรือเปล่า

แต้มสะสม? พลังฝีมือ?

หรือว่าทำภารกิจประจำวันยังไม่มากพอ?

เขาทำได้เพียงสะสมทุกอย่างให้มากขึ้น

เมื่อถึงเวลานั้น ก็คงจะรู้สาเหตุเอง

"ขอบคุณท่านยมทูตมากครับ! ขอบคุณท่านยมทูตมากครับ!" ชายวัยกลางคนถูมือไปมาด้วยความประหม่า กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

[ที่นี่ที่ไหนเนี่ย]

[ห้องไลฟ์เปิดหรือยังไม่เปิดกันแน่]

ในหน้าจอไลฟ์สดไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย ผู้ชมที่เพิ่งเข้ามาแวบแรกยังนึกว่าห้องไลฟ์ยังไม่ได้เริ่มสตรีม

ทว่าผู้ชมที่เข้ามาได้สักพักและส่องแว่นขยายดูอยู่ก็เริ่มเอ่ยขึ้นมา

[คนดูที่เพิ่งมาอย่าเพิ่งแตกตื่น เริ่มไลฟ์แล้วจ้า]

[ดูดีๆ บนเตียงมีคนนอนอยู่คนหนึ่ง]

[คนเหรอ บนเตียง ไหนอ่ะ]

[นี่กูตาบอดไปแล้วเหรอวะ ทำไมมองไม่เห็นอะไรเลย!]

ในห้องไลฟ์มืดสนิทไปหมด ชาวเน็ตเพ่งมองอยู่นานสองนาน ถึงพอมองเห็นโครงร่างของห้องห้องหนึ่ง

แล้วก็มองเห็นโครงร่างของเตียงในห้องนั้นต่อ

[เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ฉันเล่นเกมจับผิดภาพยังไม่เปลืองสายตาขนาดนี้เลย]

[สตรีมเมอร์บอกว่ามาเข้าฝันน่ะ]

[เมนต์บน สรุปนี่อยู่ในฝันหรือนอกฝันกันแน่วะ?]

ก๊อกๆ~

ประตูห้องนอนมีเสียงเคาะดังขึ้น

ส่วนเจียงหลินก็สังเกตเห็นกระสุนคอมเมนต์ จึงยื่นมือไปปรับความสว่างของห้องไลฟ์สดขึ้นเล็กน้อย

ทันใดนั้น สภาพทั่วทั้งห้องนอนก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

บนเตียงมีร่างสูงผอมคนหนึ่งนอนอยู่จริง ๆ

ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ ดูแล้วอายุไม่น่าเกินสิบเจ็ดสิบแปดปี

ใต้ตามีรอยคล้ำเป็นวงสองข้าง ใต้คางมีตอเคราขึ้นจาง ๆ เส้นผมก็ยุ่งเหยิงราวกับรังนก

ทั่วทั้งห้องนอนก็เป็นเหมือนกับคนคนนี้ ที่แผ่บรรยากาศความหดหู่สิ้นหวังออกมา

นอกประตูมีเสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังเข้ามา "เฉินเฉิน ได้เวลากินข้าวแล้วนะลูก"

น้ำเสียงนั้นเอ่ยอย่างแผ่วเบานุ่มนวล ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนหรือทำให้ตกใจ

เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับอยู่นาน นอกประตูก็มีเสียงถอนหายใจดังขึ้น

บนเตียง เด็กหนุ่มเบิกตากว้างมองเพดาน ไม่เอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

การมีชีวิตอยู่ สำหรับเขาแล้วอาจจะหมดความหมายไปแล้ว

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร

มีชีวิตอยู่เพื่อสร้างปัญหาให้คนอื่นงั้นเหรอ

มีชีวิตอยู่เพื่อสร้างความเจ็บปวดให้คนในครอบครัวงั้นเหรอ

คนแบบเขา ทำไมถึงยังต้องมีชีวิตอยู่กันนะ

มันไม่ใช่การเปลืองอากาศหายใจ เปลืองข้าวเปลืองน้ำหรอกเหรอ

[เขาเป็นอะไรไปน่ะ]

[ไม่รู้พวกนายสังเกตเห็นไหม ที่ข้อมือเขามีรอยอะไรบางอย่างด้วยนะ]

[ไหนขอดูหน่อย ขอดูหน่อย!]

หลังจากความสว่างในห้องไลฟ์สดเพิ่มขึ้น ผู้ชมที่ช่างสังเกตบางคนก็มองเห็นรอยตื้นลึกบนข้อมือของเด็กหนุ่ม

ดูเหมือนจะเป็นรอยที่ถูกของมีคมกรีดเอาไว้

สิ่งนี้ทำให้พวกเขานึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องต่าง ๆ ได้ในทันที

[จริง ๆ เมื่อก่อนฉันก็เคยมีช่วงเวลาแบบนี้เหมือนกัน อยากจะขังตัวเองไว้แต่ในห้อง ไม่เจอใครทั้งนั้น ไม่อยากฟังอะไรเลย]

[ทำร้ายตัวเองเหรอ]

[ตอนช่วงวัยรุ่น ทุกครั้งที่ทะเลาะกับพ่อแม่ ฉันก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม]

[แต่พอค่อย ๆ โตขึ้น ผ่านเรื่องราวมาเยอะขึ้น ถึงได้ค่อย ๆ เข้าใจบางอย่าง พ่อแม่เองก็ต้องเรียนรู้และเติบโตเหมือนกัน พวกเขาก็แค่มีชีวิตอยู่มาก่อนพวกเราไม่กี่ปีเท่านั้นเอง]

ผู้ชมหลายคนที่เคยผ่านช่วงวัยรุ่นและปล่อยวางได้แล้วต่างพากันรำพึงรำพัน

ตอนเด็ก ๆ รู้สึกว่าพ่อแม่คือท้องฟ้า พอทะเลาะกับพ่อแม่ก็เหมือนฟ้าถล่มลงมา

พอโตขึ้นมาและต้องเป็นเสาหลักแบกรับครอบครัวด้วยตัวเอง ถึงได้ค้นพบเรื่องราวมากมายที่ไม่เคยรู้มาก่อน ได้เห็นหลายสิ่งที่ไม่เคยเห็น

ที่แท้พ่อแม่ก็ไม่ได้ทำได้ทุกอย่าง

ขณะที่เหล่าผู้ชมกำลังซาบซึ้งรำพึงรำพันกันอยู่นั้น พวกเขาก็พบว่าสตรีมเมอร์ขยับตัวขึ้นมากะทันหัน

เจียงหลินเห็นว่าคนที่อยู่บนเตียงไม่มีทีท่าว่าจะหลับในเร็ว ๆ นี้ จึงเดินตรงเข้าไปหยุดอยู่เหนือร่างของเด็กหนุ่ม

ไม้สะกดวิญญาณปรากฏขึ้นในมือ

พลังหยินควบแน่นอยู่รอบไม้สะกดวิญญาณ ส่งเสียงหวีดหวิวเป็นระลอก

ยามที่ไม้สะกดวิญญาณโบกสะบัด เปลือกตาของเด็กหนุ่มบนเตียงก็เริ่มหนักอึ้งและค่อย ๆ ดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา

กลุ่มหมอกสีดำกลุ่มหนึ่งลอยหลุดออกจากไม้สะกดวิญญาณ และแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเด็กหนุ่ม