ตอนที่ 84 นี่ถึงจะเป็นลูกชายของฉัน

ในความฝัน

รอบกายคือความเวิ้งว้างว่างเปล่า

เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนพื้น ไม่ได้สนใจสภาพแวดล้อมรอบตัวแม้แต่น้อย

เสียงก้องในใจถูกขยายจนดังเกินจะทานทน

เขาตายไม่ได้ แม่จะเสียใจ

แต่ถ้าเขามีชีวิตอยู่ ก็จะสร้างความเจ็บปวดให้คนในครอบครัว

เขาควรทำอย่างไรดี... ควรทำอย่างไรดี

"ฟางเจียเฉิน! แกมัวทำบ้าอะไรอยู่ ไอ้ลูกเวร!"

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ฟางเจียเฉินสะดุ้งสุดตัว

ไม่ใช่เพราะมีคนด่าว่าเขา หากแต่เป็นเพราะเสียงนี้...ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

มันคือเสียงที่เขาหวนนึกถึงนับครั้งไม่ถ้วนตลอดหลายวันที่ผ่านมา

"พ่อ!"

ฟางเจียเฉินหันขวับกลับไปทันที

ยามแลเห็นเงาร่างอันคุ้นตา น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว

"พ่อ... พ่อจริง ๆ เหรอครับ"

เสียงของเขาสั่นเครือ น้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วกลับไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

เขาเคยคิดว่า หรือเป็นเพราะตัวเองเฮงซวยเกินไป พ่อถึงไม่อยากมาเจอหน้าเขาอีก

ไม่อย่างนั้นทำไมตั้งแต่พ่อจากไป เขาถึงไม่เคยฝันเห็นพ่อเลยสักครั้งเดียว

"ผมขอโทษ... ขอโทษครับพ่อ ผมขอโทษ วันนั้นผมไม่ควรเถียงกับพ่อเลย..."

"ผมมันเฮงซวยเอง พ่อพูดถูกแล้ว สภาพอย่างผมจะไปหวังให้ได้ดีอะไรได้ ผมมันก็แค่ไอ้สวะตัวหนึ่ง"

"ผมไม่ควรมีปากเสียงกับพ่อเลย พ่อ... ผมขอโทษ ผมขอโทษครับ..."

ฟางเจียเฉินอยากจะก้าวเข้าไปหา แต่ก็ไม่กล้าพอ

เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ขยุ้มผมตัวเองไว้แน่น

ความเสียใจและความรู้สึกผิดที่อัดอั้นมาหลายวันปะทุออกมาจนหมดสิ้น

หากไม่ใช่เพราะเขาดื้อรั้นริอาจมีความรัก ก็คงไม่ทำให้พ่อต้องโมโห

ก็คงไม่ต้องทะเลาะกัน และคงไม่เกิดเรื่องราวหลังจากนั้นขึ้น

หลายวันมานี้เขาสำนึกผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็รู้ดีว่าคำสำนึกผิดนี้ไม่มีวันส่งไปถึงพ่อได้อีกแล้ว

เขายืนร้องไห้อยู่ตรงนั้นราวกับเด็กสามขวบที่ทำความผิด

ทั้งกระวนกระวาย สับสน และไร้ซึ่งที่พึ่งพิง

เงาร่างสูงใหญ่แสนคุ้นตาตรงหน้านี้ คือฟ้าทั้งผืนของเขา

มีร่างนี้คอยคุ้มกะลาหัว เขาถึงได้กล้าเอาแต่ใจและทำตัวตามอำเภอใจได้ถึงขนาดนั้น

ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ เขากลับเป็นคนพังทลายฟ้าผืนนี้ลงมาด้วยมือของตัวเอง

"พ่อครับ ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริง ๆ... พ่อกลับมาได้ไหม..."

"ไอ้ลูกโง่! เงยหน้าขึ้นมาดูเดี๋ยวนี้!"

ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลตะโกนลั่น ขอบตาของเขาก็แดงก่ำไม่แพ้กัน

"ดูให้ชัด ๆ ข้าเป็นพ่อแก! พ่อปกป้องลูกมันเป็นเรื่องฟ้าดินกำหนด ถูกต้องชอบธรรมที่สุดแล้ว!"

"ลูกชายข้าไม่ใช่ไอ้สวะด้วย! เป็นพวกนั้นต่างหากที่ไม่มีวาสนาเอง!"

เช้าวันนั้น เขาได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

อีกฝ่ายอ้างว่าเป็นแม่ของแฟนสาวลูกชาย อยากให้ลูกชายเลิกตามตื๊อลูกสาวเธอเสียที เพราะต่อไปพวกเธอจะต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศ

น้ำเสียงหยิ่งยโสโอหังนั้น แทบจะพูดออกมาตรง ๆ ว่าลูกชายเขาไม่คู่ควรกับลูกสาวเธอ

แม้ปกติเขาจะไม่เห็นด้วยกับการที่เด็ก ๆ ริรักในวัยเรียน แต่ว่า!

ลูกชายเขาจะดีหรือไม่ดี มีสิทธิ์อะไรให้คนนอกมาชี้หน้าสั่งสอน!

"ตอนนั้นพ่อย้อนนางไปเลยว่า ลูกชายข้าสอบได้ท็อปสิบของระดับชั้น หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ มีตรงไหนที่ลูกข้าต้องไปตามตื๊อลูกสาวแก!"

"ไม่แน่ว่าอาจเป็นลูกสาวแกเองที่เห็นลูกชายข้าเก่งกาจโดดเด่น เลยอยากจองตัวไว้ก่อนล่ะมั้ง!"

ชายวัยกลางคนกำหมัดแน่น พรั่งพรูสิ่งที่ปกติไม่เคยเอ่ยปากออกมาจนหมดรวดเดียว

ภายหลังเขาเคยคิดทบทวนดู ผลลัพธ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะวิธีสื่อสารของสองพ่อลูก

หากพวกเขาสองคนยอมพูดจากันดี ๆ เรื่องราวหลังจากนั้นก็คงไม่บานปลายจนกลายเป็นแบบนี้

ตอนเดินอยู่บนถนนสู่ลำน้ำมรณะ เขาก็คิดได้ว่า ตัวเองจะจากไปแบบนี้ไม่ได้

ไม่อย่างนั้นไอ้เด็กนี่จะต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตแน่

เขาตายไปแล้วก็ช่างเถอะ แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ จะต้องใช้ชีวิตต่อไปให้ดี

ฟางเจียเฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองดูพ่อของตนด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ตั้งแต่อายุสิบขวบเป็นต้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินพ่อเอ่ยปากชม

พอขึ้นชั้นมัธยมต้น การพูดคุยของสองพ่อลูกก็น้อยลงเรื่อย ๆ

บางครั้งพูดกันได้แค่ประโยคสองประโยคก็เริ่มทะเลาะกันแล้ว

เขามักจะคิดเสมอว่าพ่อไม่เข้าใจเขา ดูถูกเขา เขาจึงชอบทำตัวต่อต้านพ่ออยู่บ่อย ๆ

เขาอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ที่แท้ในใจของพ่อ คิดแบบนี้มาโดยตลอดงั้นหรือ

"ผม... ผม..."

"ผมอะไรของแก ตั้งใจพยายามเข้าให้ดี อย่าให้เสียชื่อที่ข้าตั้งให้ล่ะ!"

ชายวัยกลางคนกระตุกยิ้มมุมปาก "ลูกชายตระกูลฟางของข้า ไม่มีวันเป็นไอ้ขี้แพ้ไม่ได้เรื่องหรอก!"

ลมหายใจของฟางเจียเฉินเริ่มถี่กระชั้น "ครับ!"

เขาจะไม่เป็นไอ้สวะ!

ตระกูลฟางจะไม่มีคนไม่เอาถ่าน!

"อย่าให้ข้าได้ยินอีกนะว่าแม่แกต้องไปนั่งร้องไห้ที่หน้าหลุมศพข้าอีก! ไม่อย่างนั้นข้าจะตีตูดแกให้ลายเป็นดอกไม้บานเลยคอยดู! ได้ยินไหม!?"

"ได้ยินแล้วครับ!!"

"ดี... ดีมาก..."

ชายวัยกลางคนเอ่ย "ดี" ติดกันถึงสามครั้ง บนใบหน้าซื่อตรงปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ

เขายื่นมือใหญ่หยาบกร้านออกไปลูบศีรษะ

ราวกับย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้ยังไม่ตึงเครียดถึงเพียงนี้

"นี่ถึงจะเป็นลูกชายของข้า..."

ภายในห้องอันมืดสลัว

เด็กหนุ่มตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา

พอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาทำคือการกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

จากนั้นจึงเกิดความรู้สึกเคว้งคว้างสูญเสียขึ้นในใจ

ความฝันงั้นหรือ

เขายกมือขึ้นลูบหน้า บนฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา

ทันใดนั้น เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงปีนลงจากเตียงและเปิดประตูห้องนอนออกด้วยตัวเอง

แสงสว่างจ้าแยงตาจนต้องยกมือขึ้นบังตามสัญชาตญาณ เขาหรี่ตามองลงไปที่ปลายเท้า

หน้าประตูมีเก้าอี้ตัวหนึ่งวางอยู่ บนเก้าอี้มีสำรับข้าวปลาอาหารที่คลุมด้วยพลาสติกถนอมอาหารไว้อย่างดี

ดูจากไอน้ำที่เกาะอยู่ด้านบน น่าจะยังอุ่น ๆ อยู่

เขาก้าวออกจากห้อง แล้วมองเห็นร่างอันคุ้นเคยอยู่ในห้องนั่งเล่น

"แม่ครับ"

ลำคอที่ไม่ได้เปล่งเสียงมาเนิ่นนานแหบพร่าเล็กน้อย

หญิงวัยกลางคนในห้องนั่งเล่นชะงักไป ก่อนจะหันกลับมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อเห็นใบหน้าของเธอชัดเจน ฟางเจียเฉินก็ถึงกับอึ้งไปเช่นกัน

หญิงคนนี้ตรากตรำทำงานหนักมาค่อนชีวิต ผิวพรรณเดิมทีก็หยาบกร้านอยู่แล้ว ยิ่งช่วงหลายวันมานี้ต้องเผชิญกับเรื่องราวมากมาย

ใบหน้าจึงยิ่งดูทรุดโทรมซูบเซียว เส้นผมขาวโพลนก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นมากโข

เมื่อเห็นลูกชาย รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "เฉินเฉินออกมาแล้วเหรอลูก หิวใช่ไหม เดี๋ยวแม่ไปอุ่นข้าวให้นะ"

พูดพลางนางก็ทำท่าจะลุกขึ้น

"แม่ครับ..."

ฟางเจียเฉินรั้งเธอไว้ น้ำเสียงสะอื้นไห้ "ผมขอโทษครับ"

ในวินาทีนี้ เขาเข้าใจความตั้งใจของพ่อที่มาเข้าฝันแล้ว

ครอบครัวที่มีกันสามคนนี้ ขาดเสาหลักไปคนหนึ่งแล้ว

หากแม้แต่เขาก็ยังล้มพับไปอีกคน บ้านหลังนี้คงต้องพังทลายลงจริง ๆ

เมื่อก่อนพ่อเป็นคนค้ำจุนฟ้าผืนนี้ไว้ หลังจากนี้...ถึงคราวที่เขาต้องทำหน้าที่นี้แทนแล้ว

และในเวลานี้ คนที่เขาสมควรกล่าวคำขอโทษด้วยมากที่สุด...

ก็คือคนที่เลี้ยงดูอุ้มชูเขามาตลอดสิบกว่าปีตรงหน้านี้

"ลูก... แม่..."

น้ำตาของหญิงผู้เป็นแม่ร่วงเผาะลงมาทันใด "มะ...มีอะไรต้องขอโทษกันล่ะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ..."

เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนอย่างลนลานทำตัวไม่ถูก "แม่ไปเตรียมข้าวให้นะ"

ฟางเจียเฉินฝืนยิ้มบาง ๆ "แม่ครับ กับข้าวยังไม่เย็นเลย เดี๋ยวผมจัดการเองครับ"

เขาเดินไปที่หน้าประตูห้องนอน ยกสำรับกับข้าวมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร

เพราะช่วงนี้เขาแทบไม่ได้กินอะไรเลย อาหารเหล่านี้จึงเป็นเมนูที่ย่อยง่ายทั้งสิ้น

ตลอดมื้ออาหาร หญิงผู้เป็นแม่คอยมองเขาด้วยความกระวนกระวายระคนระมัดระวัง แต่ลึก ๆ ก็แฝงไปด้วยความโล่งใจและปลาบปลื้ม

พอกินเสร็จ เขาก็ยกชามไปล้างด้วยตัวเอง

ผู้เป็นแม่เดินตามไปยืนมองอยู่ข้าง ๆ

"แม่ครับ ชื่อของผมมีที่มายังไงเหรอครับ" พอล้างชามเสร็จ ฟางเจียเฉินก็เอ่ยถาม

"ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะลูก"

เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนอย่างประหม่าเล็กน้อย "ลูกก็รู้นี่นาว่าแม่กับพ่อไม่ได้มีความรู้อะไรมากมาย"

"ตอนนั้นพ่อของลูกเปิดพจนานุกรมหาอยู่ตั้งเดือนกว่า สุดท้ายถึงได้เลือกสองคำนี้มา 'เจียเฉิน'"

"พ่อเขาบอกว่า ลูกชายของฉันคู่ควรกับคำว่า 'เจีย' และจะต้องเป็นดั่งเช่นรุ่งอรุณในทุก ๆ วัน นำพาวันใหม่อันสดใสมาให้ ถึงได้ตั้งชื่อว่าเจียเฉิน"

"เจียเฉิน... เจียเฉิน..."

คำว่า 'เจีย' มีความหมายถึงความงดงาม ความดีงาม และการสรรเสริญเยินยอ

ฟางเจียเฉินพึมพำกับตัวเอง "นำพาวันใหม่มาให้เพราะผมงั้นหรือ..."

เขาคือความหวังของพวกเขา?

หรือว่าเขาคือทั้งหมดในชีวิตของพวกเขากันแน่?

เขาจะคู่ควรกับชื่อนี้ คู่ควรกับความหวังของพ่อแม่ได้หรือไม่

ไม่สิ ไม่ใช่ว่าได้หรือไม่

บางทีการมีอยู่ของเขา สำหรับพ่อแม่แล้ว มันก็คือความหวังในตัวของมันเองอยู่แล้ว

ความหวังต่อการใช้ชีวิต และความหวังต่อวันข้างหน้า

'ดูให้ชัด ๆ ข้าเป็นพ่อแก! พ่อปกป้องลูกมันเป็นเรื่องฟ้าดินกำหนด ถูกต้องชอบธรรมที่สุดแล้ว!'

'ตั้งใจพยายามเข้าให้ดี อย่าให้เสียชื่อที่ข้าตั้งให้ล่ะ!'

ฟางเจียเฉินก้มมองมือของตัวเอง นึกย้อนถึงคำพูดของพ่อ

หยาดน้ำตาบดบังสายตาจนพร่ามัว

เพราะฉะนั้น การที่เขามีชีวิตอยู่ ย่อมมีความหมาย...

ไม่ใช่เพื่อนำความเจ็บปวดมาให้ใคร...ใช่ไหม?