บทที่ 100 ยุยงให้แตกคอ

เมื่อจางหนานฟางเห็นว่าป๋ายซู่กวงเงียบไป เขาก็พูดเสริมขึ้นอีกประโยคว่า "พูดตามตรงนะ ตอนแรกฉันมีความประทับใจที่ไม่ค่อยดีต่อหลินจื้อหย่วนสักเท่าไหร่ มักจะรู้สึกว่าคนหนุ่มคนนี้ค่อนข้างทำตัวเหลาะแหละ จัดการเรื่องความรักส่วนตัวได้ไม่ดีนัก แต่หลังจากผ่านเรื่องราวเหล่านี้มา ดูเหมือนว่าคนหนุ่มคนนี้จะมีความสามารถมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นนายคงไม่พูดเรื่องขอย้ายตัวเขากับฉันติดๆ กันถึงสองครั้งหรอก แต่คนเก่งใครๆ ก็ชอบ สวีต้าโหย่วคงจะระวังนายมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ก่อนที่หลินจื้อหย่วนจะไปทำงานชั่วคราวที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศ เขาก็คำนวณหมากตานี้ไว้ทะลุปรุโปร่งแล้ว นี่มันตำแหน่งระดับรองหัวหน้าแผนกเชียวนะ นายมีตำแหน่งที่เหมาะสมจะให้เขาหรือเปล่าล่ะ"

ป๋ายซู่กวงถอนหายใจออกมา

บริษัทการค้าระหว่างประเทศเป็นเพียงบริษัทเล็กๆ ที่มีคนแค่ร้อยกว่าคน บุคลากรน้อย แผนกต่างๆ ก็น้อยตามไปด้วย ตำแหน่งงานทุกตำแหน่งล้วนมีคนจองไว้หมดแล้ว แถมคนเหล่านี้ต่างก็มีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดากันทั้งสิ้น จะปลดใครออกก็ล้วนแต่เป็นการไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังทั้งนั้น มันเอาไปเทียบกับโรงงานรีดร้อนที่มีพนักงานเกือบพันคนไม่ได้เลย ที่นั่นเขามีตั้งสิบกว่าแผนก แถมยังมีแผนกช่างอีกเจ็ดแปดแห่ง จะหาตำแหน่งระดับรองหัวหน้าแผนกออกมาสักตำแหน่งนึงก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว ต่อให้เขาจะชอบหลินจื้อหย่วนมากแค่ไหน แต่ก็ไม่ควรไปขัดขวางความเจริญก้าวหน้าของคนอื่น

จางหนานฟางเห็นท่าทางคอตกหมดอาลัยตายอยากของป๋ายซู่กวง จึงเอ่ยปลอบใจไปสองสามประโยค "นายก็ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก ถึงยังไงหลินจื้อหย่วนก็ยังเด็ก ให้เขาได้ฝึกฝนอยู่ในโรงงานระดับล่างสักสองสามปีก็ถือเป็นเรื่องดี ในอนาคตเก๋อกังของพวกเราจะต้องมีโอกาสได้ติดต่อเจรจากับนักธุรกิจต่างชาติมากขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน ถึงตอนนั้นถ้านายยังอยากได้ตัวเขาอยู่ ฉันจะหาทางย้ายเขาออกมาให้ก็แล้วกัน"

"ตอนนี้เป้าหมายหลักของนายควรจะไปอยู่ที่สายการผลิตเหล็กเส้นลวด ต้องทำงานนี้ให้สำเร็จเป็นรูปธรรมให้ได้ ทางกระทรวงได้รับปากแล้วว่าจะช่วยพวกเราติดต่อกับบริษัทเหล็กกล้าที่มีชื่อเสียงระดับโลกเหล่านั้นให้ ส่วนทางด้านบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นก็ต้องเดินหน้าเจรจาต่อไป ต้องต่อราคาสายการผลิตให้ต่ำที่สุดให้จงได้"

ป๋ายซู่กวงคุยกับจางหนานฟางต่ออีกสักพัก ด้วยผลงานที่หลินจื้อหย่วนเพิ่งจะแสดงให้เห็นเมื่อครู่นี้ ทำให้ตอนนี้เขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในความสำเร็จของโครงการเหล็กเส้นลวดในอนาคต

แต่ทางด้านจางหนานฟางกลับกำลังครุ่นคิดถึงปัญหาอีกข้อหนึ่ง เขาคิดว่า ความสามารถที่หลินจื้อหย่วนแสดงให้เห็นในการกำหนดโครงการเหล็กเส้นลวดและการเจรจากับต่างชาติทั้งสองเรื่องนี้ มันเหนือชั้นกว่าระดับของผู้บริหารเก๋อกังที่มีอยู่ในปัจจุบันมากจริงๆ คนเก่งระดับนี้ หากปล่อยให้อยู่ในโรงงานระดับล่างก็ดูจะเสียของไปหน่อย หรือว่าฉันควรจะย้ายเขามาอยู่ที่ตึกสีขาวซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ดีนะ

ก็แค่ตำแหน่งระดับรองหัวหน้าแผนก บริษัทการค้าระหว่างประเทศอาจจะให้ไม่ได้ แต่สำหรับสำนักงานใหญ่นั้นถือเป็นเรื่องกล้วยๆ เลยล่ะ

ห้องทำงานด้านนอก เลี่ยวจื้อชงชาให้พานตงเป่าที่เพิ่งมาถึงไปหนึ่งถ้วย "ผู้อำนวยการพาน กรุณารอสักครู่นะครับ ท่านประธานจางกำลังคุยงานอยู่กับผู้จัดการป๋ายจากบริษัทการค้าระหว่างประเทศครับ"

"ได้ครับๆ หัวหน้าเลี่ยวไม่ต้องวุ่นวายหรอกครับ ผมไม่หิว" พานตงเป่านั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเลี่ยวจื้อ แสร้งทำเป็นวางเศษกระดาษสีแดงแผ่นหนึ่งลงตรงหน้าเลี่ยวจื้ออย่างไม่ใส่ใจนัก "หัวหน้าเลี่ยวครับ นี่เป็นสวัสดิการที่หน่วยงานของเราแจกให้กับพนักงานเมื่อช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่ผ่านมาครับ ความจริงน่าจะเอามาให้คุณตั้งนานแล้ว แต่บังเอิญช่วงนั้นตรงกับงานแต่งงานลูกชายคนเล็กของผมพอดี ผมก็เลยยุ่งจนลืมไปเลย แย่จริงๆ แย่จริงๆ หวังว่าหัวหน้าเลี่ยวคงจะไม่โกรธผมนะครับ"

สายตาของเลี่ยวจื้อชำเลืองมองเศษกระดาษสีแดงแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว บนนั้นเขียนไว้ว่า บุหรี่จงฮวาสองคอตตอน เหล้าเหมาไถสองขวด ส่วนด้านล่างลงชื่อเป็นร้านหนานเวย

นี่คือใบรับสินค้า

เลี่ยวจื้อรู้แจ้งแก่ใจดีว่า หากโรงงานกากแร่แจกบุหรี่จงฮวากับเหล้าเหมาไถให้พนักงานเป็นสวัสดิการล่ะก็ ผีก็คงหลอกแล้วล่ะ

"ผู้อำนวยการพาน นี่มันเกรงใจกันเกินไปแล้วครับ ผมรับไว้ไม่ได้หรอก" เลี่ยวจื้อแสร้งทำเป็นปฏิเสธไปตามมารยาท

"หัวหน้าเลี่ยว รีบเก็บไว้เถอะครับ อย่าให้ใครมาเห็นเข้าล่ะ" พานตงเป่าชิงลงมือก่อน คว้าใบรับสินค้ายัดใส่กระเป๋าเสื้อของเลี่ยวจื้ออย่างดื้อดึง

หลังจากพานตงเป่าทำเรื่องเหล่านี้เสร็จ เขาก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชวนเลี่ยวจื้อคุยสัพเพเหระอย่างเป็นธรรมชาติ "หัวหน้าเลี่ยวปีนี้อายุสามสิบเท่าไหร่แล้วครับเนี่ย"

"สามสิบสองครับ"

"กำลังเป็นวัยที่ดีเลยนะครับ ถ้าเกิดท่านประธานจางยอมปล่อยให้หัวหน้าเลี่ยวลงไปคุมโรงงานระดับล่างล่ะก็ จะต้องได้เป็นผู้บริหารเบอร์หนึ่งแน่นอน ผู้บริหารเบอร์หนึ่งในวัยสามสิบกว่าปีเนี่ย ในประวัติศาสตร์ของเก๋อกังก็หาดูได้ยากนะครับ" พานตงเป่าจิบชาไปอึกหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจรำพึงออกมา "เดี๋ยวนี้เก๋อกังของพวกเรามีคนเก่งเพิ่มขึ้นเยอะเลยนะครับ มีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยชั้นนำหลายคนถูกส่งตัวเข้ามา พอเห็นพวกเขาแล้ว ผมก็รู้สึกว่าตัวเองแก่ลงไปถนัดตาเลยครับ"

หัวใจของเลี่ยวจื้อกระตุกวูบ

เขารู้ดีว่าคำพูดของพานตงเป่ามีความหมายแฝงอยู่ และถึงขั้นกำลังชี้แนะเขาอยู่ด้วยซ้ำ

ระดับบริหารของเลี่ยวจื้อในตอนนี้คือรองหัวหน้าแผนก หากถูกส่งตัวลงไปอยู่โรงงานระดับล่าง ก็มีโอกาสสูงมากที่จะได้เลื่อนขั้นเป็นผู้อำนวยการโรงงานเต็มตัว

แต่ในใจของเลี่ยวจื้อรู้ดีว่า เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

เพราะเขาจบมาทางด้านภาษาศาสตร์ ไม่ใช่วิชาที่เกี่ยวข้องกับการผลิตของเก๋อกังอย่างการถลุงเหล็กกล้า การหลอมเหล็ก ระบบอัตโนมัติ หรือเครื่องกลเลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่จางหนานฟางจะไม่มีทางตัดสินใจแบบนั้นเลย ต่อให้มีวันนั้นจริงๆ เขาก็ต้องเป็นฝ่ายปฏิเสธอยู่ดี

เหตุผลง่ายมาก ท้ายที่สุดแล้วองค์กรก็ต้องพิจารณาจากความสามารถในการทำงาน หากไม่มีความรู้ความเข้าใจในสายอาชีพนั้นๆ เลย ถ้าต้องลงไปปฏิบัติงานจริงๆ ก็คงจะกลายเป็นตัวตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะเปล่าๆ

เลี่ยวจื้อพึงพอใจกับสถานะปัจจุบันของตัวเองมาก ความคาดหวังในอนาคตของเขาก็คือ การได้คอยรับใช้จางหนานฟางต่อไปอีกสักสองสามปี รอจนถึงเวลาที่เหมาะสม ก็ค่อยขยับขยายไปเป็นหัวหน้าแผนกเต็มตัวในหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่งของตึกสีขาวแห่งสำนักงานใหญ่เก๋อกัง

เขาเริ่มเข้าใจความหมายที่แท้จริงของสิ่งที่พานตงเป่าพูดกับเขาเมื่อครู่นี้แล้วล่ะ

จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้กำลังยุยงให้แตกคอ เขากำลังเตือนให้ตัวเองระวังพวกคนหนุ่มที่เพิ่งจะถูกส่งตัวเข้ามาใหม่ให้ดี อย่าปล่อยให้คนพวกนั้นมาแย่งตำแหน่งของตัวเองไปได้

แล้วคนหนุ่มคนนั้นจะเป็นใครกันล่ะ

ชื่อสองสามชื่อผุดขึ้นมาในหัวของเลี่ยวจื้ออย่างรวดเร็ว ล้วนเป็นรายชื่อของบรรดานักศึกษาที่ถูกส่งตัวเข้ามาที่ตึกสีขาวแห่งสำนักงานใหญ่ในช่วงสองปีที่ผ่านมาทั้งสิ้น

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดให้ถี่ถ้วน ประตูห้องทำงานของจางหนานฟางก็ถูกเปิดออก ป๋ายซู่กวงเดินออกมา

พานตงเป่ารีบลุกขึ้นยืนทันที

"ผู้จัดการป๋าย!"

"ผู้อำนวยการพาน!"

ทั้งสองคนจับมือทักทายกัน หลังจากพูดคุยทักทายกันพอเป็นพิธี ป๋ายซู่กวงก็ขอตัวลากลับไป

เลี่ยวจื้อเดินเข้าไปในห้องเพื่อขออนุญาตจางหนานฟาง "ท่านประธานครับ ผู้อำนวยการพานจากโรงงานกากแร่มาขอรายงานผลการปฏิบัติงานครับ"

จางหนานฟางนวดคลึงขมับของตัวเอง "ให้เขาเข้ามาเถอะ"

พานตงเป่าเดินเข้าไป แล้วประตูห้องทำงานก็ถูกปิดลงอีกครั้ง

สิบห้านาทีต่อมา พานตงเป่าก็เดินออกมา เอ่ยทักทายเลี่ยวจื้อ แล้วก็เดินจากไป

เลี่ยวจื้อเดินเข้าไปเก็บถ้วยชา ทว่าจางหนานฟางก็เรียกเขาเอาไว้กะทันหัน "เสี่ยวเลี่ยว เธอคิดว่าคนอย่างหลินจื้อหย่วนเป็นยังไงบ้าง"

มือของเลี่ยวจื้อชะงักงัน จู่ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดที่พานตงเป่าเพิ่งจะพูดไปเมื่อสักครู่นี้ขึ้นมาได้ ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่า ที่แท้ภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือหลินจื้อหย่วนคนนี้นี่เอง

หลินจื้อหย่วนเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง มีข้อได้เปรียบเรื่องวุฒิการศึกษาเป็นอย่างมาก แถมยังมีประสบการณ์ในการทำงานในระดับรากหญ้า ในขณะเดียวกันก็มีวิสัยทัศน์ในภาพรวมที่ผู้บริหารทั่วไปขาดแคลน และยังมีความสามารถในการติดต่อประสานงานกับต่างประเทศที่โดดเด่นอีกด้วย

คนแบบนี้แทบจะไม่มีข้อบกพร่องใดๆ เลย หรือว่าท่านประธานจางมีความคิดที่จะปลดเขาออก แล้วให้หมอนั่นมารับตำแหน่งเลขานุการแทน

เลี่ยวจื้อตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เสี่ยวหลินเป็นคนเก่งมากครับ ความสามารถในการทำงานก็โดดเด่น ทักษะความรู้ก็ยอดเยี่ยม แถมหน้าตาก็ยังหล่อเหลา ช่วงสองสามวันที่เขาไปทำงานชั่วคราวที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศ ก็มีคนชื่นชอบเขาเยอะแยะเลยล่ะครับ"

จางหนานฟางไม่ใช่คนโง่ เขาสามารถจับความหมายแฝงในคำพูดของเลี่ยวจื้อได้ในทันที "ทำไมล่ะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ"

เลี่ยวจื้อยิ้มออกมาเล็กน้อย "ผมได้ยินมาว่า วันแรกที่เสี่ยวหลินไปทำงานที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศ ก็มีพนักงานหญิงคนหนึ่งไปตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้วล่ะครับ อ้อ ผู้หญิงคนนี้ก็คือลูกสาวของหัวหน้าแผนกหยวนจากแผนกวางแผนนั่นเองครับ ได้ข่าวว่าเธอถึงขั้นดึงดันจะคบหาดูใจกับเสี่ยวหลินให้ได้เลยนะครับเนี่ย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วจะลงเอยยังไง"

เขารู้ดีว่าเวลาจางหนานฟางจะให้ความสำคัญกับผู้บริหารคนไหน เขาไม่ได้ดูแค่ความสามารถเท่านั้น แต่ยังให้ความสำคัญกับคุณธรรมของคนคนนั้นมากกว่าอีกด้วย

ก่อนหน้านี้การที่จางหนานฟางมีความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีต่อหลินจื้อหย่วน ก็เป็นเพราะเขามองว่าชีวิตส่วนตัวของหลินจื้อหย่วนค่อนข้างวุ่นวาย มีพฤติกรรมคลุมเครือกับล่ามสาวของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่น แถมยังมีเรื่องพัวพันไม่จบไม่สิ้นกับลูกสะใภ้ของพานตงเป่าอีก

และก็เป็นไปตามคาด หลังจากเลี่ยวจื้อพูดประโยคเหล่านี้จบ คิ้วทั้งสองข้างของจางหนานฟางก็ขมวดเข้าหากันแน่น "เดี๋ยวเธอช่วยไปถามป๋ายซู่กวงทีนะ ว่าถ้าการเจรจาเข้าที่เข้าทางแล้ว ก็ให้ส่งพวกพนักงานชั่วคราวเหล่านั้นกลับไปที่หน่วยงานต้นสังกัดเถอะ ถึงยังไงหน่วยงานต้นสังกัดก็คงต้องการตัวพวกเขาอยู่เหมือนกัน"

"ได้ครับ ท่านประธาน" เลี่ยวจื้อหมุนตัวกลับ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว