บทที่ 119 ตำแหน่งต่ำต้อยแต่มิกล้าลืมเลือนชาติบ้านเมือง

น่าเสียดายที่หลินจื้อหย่วนไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของซูจิ่นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเล่าความกังวลของเขาให้ซูเชียนเฉิงฟังต่อไป "คุณปู่ซูครับ สายการผลิตเหล็กเส้นลวดเป็นเหมือนชิ้นเนื้อติดมันชิ้นโตสำหรับบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่น ดูจากการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเขาในช่วงหลังมานี้ พวกเขาไม่มีทางยอมสละผลกำไรมหาศาลแล้วลดราคาลงมาเองง่ายๆ แน่ครับ พวกเขาจะต้องหาทางล้มเลิกการประมูลสาธารณะอย่างแน่นอน สิ่งที่ผมกังวลที่สุดก็คือ พวกเขาจะใช้ช่องทางอื่น เพื่อหาเส้นสายที่ทำให้ผู้บริหารของเก๋อกังในปัจจุบันไม่สามารถปฏิเสธได้..."

พอพูดมาถึงตรงนี้ หลินจื้อหย่วนก็หุบปากลงโดยอัตโนมัติ เขาเชื่อมั่นว่าด้วยไหวพริบทางการเมืองของซูเชียนเฉิง ย่อมต้องเข้าใจว่าเขากำลังหมายถึงอะไร

ซูเชียนเฉิงจ้องมองหลินจื้อหย่วนอยู่นาน จู่ๆ เขาก็ใช้ตะเกียบคีบหมูสามชั้นน้ำแดงชิ้นหนึ่งมาวางลงในชามของเขา "มา เสี่ยวหลินจื่อ กินหมูสามชั้นน้ำแดงสักชิ้นสิ เธออาจจะไม่เข้าใจหรอกว่าหมูสามชั้นน้ำแดงมีความสำคัญกับคนรุ่นปู่มากแค่ไหน"

หลินจื้อหย่วนรู้สึกงุนงงเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ซูเชียนเฉิงถึงพูดเรื่องหมูสามชั้นน้ำแดงขึ้นมา

"ปู่เกิดปีหนึ่งเก้าสองสาม ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายยุคหลายสมัย ตอนเด็กๆ บ้านปู่ยากจนมาก อย่าว่าแต่ได้กินเนื้อสัตว์เลย แค่ได้กินข้าวสารหรือแป้งสาลีขาวๆ ยังเป็นเรื่องที่ไกลเกินฝัน ต่อมาปู่เข้าร่วมการปฏิวัติ ขับไล่พวกผู้รุกรานออกไป หลังปลดแอกประเทศปู่ก็เข้ามาทำงานที่เก๋อกัง ตอนนั้นแค่ได้กินอิ่มก็รู้สึกเหมือนได้อยู่บนสวรรค์ทุกวันแล้วล่ะ แต่ตอนนั้นประเทศชาติของเราก็ยังคงยากลำบากอยู่ดี การจะได้กินหมูสามชั้นน้ำแดงสักมื้อก็ยังถือเป็นเรื่องยากอยู่ ต่อมาปู่ถูกย้ายไปทำงานที่เมืองหลวง ก็ได้กินของอร่อยๆ ตั้งมากมาย แต่ปู่ก็ยังลืมรสชาติของหมูสามชั้นน้ำแดงนี้ไม่ได้เลย ปู่จะบอกอะไรให้นะ คนเราถ้ายังไม่เคยอดอยาก ก็คงไม่รู้หรอก แต่ถ้าลองได้หิวจัดๆ ขึ้นมาเมื่อไหร่ กุ้งหอยปูปลาอะไรก็ไม่ช่วยบรรเทาหรอก มีแต่หมูสามชั้นน้ำแดงนี่แหละที่ทำให้อิ่มท้องและแก้ความอยากอาหารได้ดีที่สุด"