บทที่ 120 งานเลี้ยงสุดหรู

เมื่อเหล่าเถียนเห็นซูเซิ่งยืนกรานหัวชนฝา ไม่ยอมเข้าไปข้างในเด็ดขาด เขาก็หมดหนทาง จึงทำได้เพียงดึงอีกฝ่ายไปด้านข้างแล้วกระซิบเสียงเบา "หัวหน้าซูครับ พูดตามตรงเลยนะ งานเลี้ยงคืนนี้มีคนไหว้วานให้ผมเชิญคุณมาน่ะครับ"

ภายใต้แสงไฟนีออนยามค่ำคืน แววตาของซูเซิ่งวูบไหว "ใครกันช่างมีหน้ามีตาขนาดนั้น ถึงกับไหว้วานให้เหล่าเถียนอย่างคุณออกหน้าได้"

"เป็นคนตงซางครับ..."

เหล่าเถียนยังพูดไม่ทันจบ สีหน้าของซูเซิ่งก็เปลี่ยนไปอย่างเกรี้ยวกราด "เหล่าเถียน คุณก็รู้นิสัยพ่อผมดี ถ้าขืนท่านรู้ว่าผมมากินข้าวกับพวกคนตงซางล่ะก็ ท่านได้ถลกหนังผมแน่ ขอโทษด้วยนะ มื้อนี้ผมกินไม่ได้หรอก"

ซูเซิ่งหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่เหล่าเถียนรีบคว้าตัวเขาไว้พร้อมกับประสานมือคารวะปลกๆ "หัวหน้าซูครับ แค่กินข้าวสักมื้อเนื้อไม่หลุดหายไปไหนหรอก ถือซะว่าผมขอร้องคุณก็แล้วกัน เต็มที่เดี๋ยวพอเข้าไปข้างใน ไม่ว่าพวกตงซางจะพูดอะไร คุณก็แค่ปฏิเสธไปก็สิ้นเรื่องแล้วครับ"