บทที่ 131 สองแม่ลูกผู้อาภัพ

ในตอนนั้นหลินจื้อหย่วนยังทำงานอยู่ที่ต่างถิ่น เขาเพิ่งจะรู้เรื่องตอนที่กลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้าน และได้ยินเพื่อนร่วมชั้นเล่าให้ฟัง ถึงได้รู้ว่าซาเฟยเฟยจากโลกนี้ไปตั้งแต่อายุยังน้อย ตอนนั้นหลินจื้อหย่วนรู้สึกสะเทือนใจมาก และหดหู่ใจไปพักใหญ่เลยทีเดียว

ความจริงความทรงจำส่วนนี้ของเขาถูกปิดผนึกไปนานแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะได้มาเห็นซาเฟยเฟยกับไอ้เดนมนุษย์คนนั้นด้วยตาตัวเอง

แน่นอนว่าหลินจื้อหย่วนจะไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมซ้ำรอยอีก โชคดีที่ตอนนี้ซาเฟยเฟยยังไม่ได้แต่งงานกับเริ่นข่าย ทุกอย่างยังแก้ไขได้ทัน

เห็นได้ชัดว่าซาเฟยเฟยกินอะไรไม่ลง เธอคีบบะหมี่เข้าปากไปแค่สองสามคำ ซดน้ำซุปไปนิดหน่อย ก็วางตะเกียบลง "หลินจื้อหย่วน วันนี้ขอบใจนายมากเลยนะ นายกลับไปเถอะ!"

"ฉันบอกแล้วไงว่าจะไปส่งบ้าน แล้วก็จะช่วยเธอแก้ปัญหาด้วย ซาเฟยเฟย เธอเชื่อใจฉันไหม" หลินจื้อหย่วนจ้องมองเธอด้วยสายตาแน่วแน่