บทที่ 130 จัดการให้ถึงที่สุด

"มาสิวะ ไม่ใช่ว่าจะสู้ตายกับกูหรือไง" น้ำเสียงของหลินจื้อหย่วนแทบจะไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ของมนุษย์ เขาก้มมองเริ่นข่ายที่กองอยู่กับพื้นด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองดูหนอนแมลงวันตัวหนึ่ง

เริ่นข่ายนอนหมอบอยู่กับพื้น ส่งเสียงร้องครางอู้อี้ ใบหน้าของเขาเพิ่งจะถูกหลินจื้อหย่วนตบจนบวมเป่ง ซ้ำตอนนี้กระดูกสันจมูกยังมาหักอีก ทำให้เขาไม่สามารถพูดเป็นประโยคที่จับใจความได้เลย

"ไอ้... สัตว์..." ดูเหมือนว่าไอ้หมอนี่จะยังไม่ยอมแพ้

หลินจื้อหย่วนทำซ้ำพฤติกรรมเมื่อครู่อีกครั้ง เขาคว้าผมเริ่นข่ายดึงขึ้น แล้วกระแทกใบหน้าของเขาลงกับพื้นอีกรอบ

ในเมื่อแกปากดีนัก ก็จะกระทืบให้ยอมสยบไปเลย