บทที่ 148 ปวดใจ

หลินจื้อหย่วนด่าประโยคแรกจบก็ยังไม่หนำใจ เขาชี้หน้าติงชิ่งจู้ด่าต่อ "เมื่อกี้ใครหน้าไหนมันบ่นว่างานล้นมือทำไม่ทัน หา! แกใช่ไหม"

ติงชิ่งจู้ทำงานนั่งโต๊ะมาครึ่งค่อนชีวิต ไม่เคยเจอใครเกรี้ยวกราดบ้าดีเดือดขนาดนี้มาก่อน ตกใจจนพูดไม่ออก

"แกคิดว่าฉันเด็กกว่าเลยจะมารังแกกันง่ายๆ ใช่ไหม ถึงได้กล้าปีนเกลียวขนาดนี้ ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ เมื่อกี้ที่ฉันยอมอ่อนให้ก็เพราะเห็นว่าเพิ่งย้ายมาใหม่ แล้วแกก็แก่กว่า ฉันขี้เกียจจะเอาเรื่อง แต่ถ้าแกคิดว่าฉันเป็นลูกพลับนิ่ม แกก็คิดผิดถนัดแล้วล่ะ แกไม่ลองไปสืบดูบ้างล่ะว่าไอ้พวกหัวแข็งที่แผนกบ่อแช่ร้อนน่ะโดนฉันปราบซะอยู่หมัดไปกี่คนแล้ว แกมันแน่มาจากไหนฮะ ถ้าไม่พอใจก็มาเจอกันสักตั้งสิ จะมาไม้ไหนฉันก็รับได้หมดแหละ" หลินจื้อหย่วนด่าไฟแลบแบบไม่ยั้ง จนติงชิ่งจู้ถึงกับร้องไห้โฮออกมา

ผู้ชายอกสามศอกอายุสี่สิบกว่า ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความน้อยใจเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ

จางเหม่ยฟางกับหลี่เสี่ยวหู่เพิ่งจะได้สติ รีบเข้ามาห้ามทัพ "หัวหน้าแผนกหลินคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ"