บทที่ 147 ฉันอุตส่าห์ไว้หน้าแกแล้วนะ!

ภายในแผนกเครื่องจักรเล็กๆ บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันทีราวกับง้างธนูเตรียมยิง

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะมีเรื่องกัน จางเหม่ยฟางก็รีบลุกขึ้นมาไกล่เกลี่ย "หัวหน้าแผนกหลินคะ งานเดิมของแผนกเครื่องจักรก็ค่อนข้างจุกจิกจริงๆ ค่ะ เครื่องจักรฝ่ายผลิตและฝ่ายขนส่งของทั้งโรงงานก็ต้องให้แผนกเรารวบรวมและจัดการ เอาอย่างนี้ดีไหมคะ ฉันกับเสี่ยวหู่จะยอมเหนื่อยหน่อย พวกเราจะรับผิดชอบงานทั้งสองด้าน รับรองว่าจะช่วยงานในทีมเฉพาะกิจให้สำเร็จ และไม่ให้งานทางนี้เสียด้วย ส่วนเหล่าติง ก็ให้เขาทำงานเดิมของเขาต่อไปเถอะค่ะ"

จางเหม่ยฟางเป็นหญิงวัยกลางคนอายุสามสิบกว่า ปกติเป็นคนเงียบๆ จิตใจดี และรับผิดชอบเรื่องงานได้ดี

หลี่เสี่ยวหู่ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน "ต้าหลิน เอ้ย หัวหน้าแผนกหลิน พี่จางพูดมีเหตุผลนะ ผมยังหนุ่มยังแน่น ทำงานเยอะหน่อยไม่เป็นไรหรอก วันหลังมีงานอะไรก็เรียกใช้ผมได้เลย"

หลี่เสี่ยวหู่เป็นนักศึกษาอนุปริญญา สาขาเครื่องกลจากวิทยาลัยเหล็กกล้าเก๋ออัน อายุมากกว่าหลินจื้อหย่วนแค่สองปี ตอนที่หลินจื้อหย่วนอยู่แผนกเทคนิค ทั้งสองคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันจึงเข้ากันได้ดีมาก