บทที่ 162 วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วลานบ้าน

"โหย่วไฉ แกทำอะไรน่ะ จื้อหย่วนยังเป็นเด็กอยู่นะ" ป้าใหญ่หนิงซิวฉินรีบเข้ามาห้าม นึกไม่ถึงว่าหลี่โหย่วไฉจะสะบัดแขนอย่างแรงจนหนิงซิวฉินกระเด็นออกไป "ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่ ฉันกำลังคุยกับไอ้เด็กเวรนี่อยู่!"

หลินจื้อหย่วนตาไวรีบคว้าตัวป้าใหญ่ไว้ได้ทัน หนิงซิวฉินถึงได้ไม่ล้มลงไป

หลินต้าจวินลุกขึ้นยืน พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "โหย่วไฉ จะพูดอะไรก็พูดไป ทำไมถึงต้องลงไม้ลงมือด้วยล่ะ"

หลี่โหย่วไฉยังคงมีความเกรงใจหลินต้าจวินอยู่บ้าง ท้ายที่สุดพี่เขยรองคนนี้ก็เป็นถึงแรงงานดีเด่นระดับมณฑล เป็นแรงงานดีเด่นของเก๋อกัง ฐานะไม่ได้เหมือนชาวนาทั่วไป และยิ่งเทียบไม่ได้กับเซวียไป๋ชางที่เป็นคนหงอๆ ขี้ขลาดตาขาวที่ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากเถียง

"พี่เขยรอง ผมโมโหนี่นา ผมก็แค่อยากจะถามครอบครัวพี่ว่า กำลังดูถูกคนอื่นอยู่ใช่ไหม"