บทที่ 164 อ้างบารมีข่มขวัญ

"เอ่อ... หัวหน้าหลิน หัวหน้าแผนกหลิน ดูเรื่องนี้สิครับ..." ท่าทีของหลี่โหย่วเถียนอ่อนน้อมลงทันที เขาเป็นแค่ผู้ใหญ่บ้านเล็กๆ คนหนึ่ง พอได้เห็นข้าราชการจากในเมือง ก็รู้สึกว่าตัวเองต้อยต่ำลงไปหลายส่วนโดยอัตโนมัติ

หลินจื้อหย่วนลดเสียงลง มองเขาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม "ไม่ทราบว่าคุณคือ..."

ผังว่านชุนชิงตอบขึ้นมาก่อน "หัวหน้าหลินครับ นี่คือหลี่โหย่วเถียน ผู้ใหญ่บ้านต๋าเต้าว่านของเราครับ ส่วนผมผังว่านชุน เป็นหัวหน้ากองกำลังอาสาสมัครครับ"

หลินจื้อหย่วนพยักหน้า "ผู้ใหญ่บ้านหลี่ เมื่อกี้ตอนเข้ามาในลานบ้าน คุณพูดว่ายังไงนะ นั่นไม่ใช่คำพูดที่ผู้นำหมู่บ้านควรจะพูดออกมาเลยนะ พวกมันพาคนบุกเข้ามาทำผิดกฎหมายในบ้านผม คุณไม่ถามไถ่ให้ได้ความกระจ่างก็จะมาจับพวกเรามัดซะแล้ว ใครให้สิทธิ์คุณทำแบบนี้ ผู้ใหญ่บ้านจะทำอะไรตามใจชอบก็ได้งั้นเหรอ ผมไม่กลัวที่จะบอกให้พวกคุณรู้ไว้หรอกนะ พ่อของผมเป็นถึงแรงงานดีเด่นของมณฑลตงไห่และของเก๋อกัง เป็นคนที่ได้พบปะกับผู้บริหารระดับสูงอยู่บ่อยๆ อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน"

หลี่โหย่วเถียนและผังว่านชุนต่างก็สะดุ้งเฮือก