บทที่ 170 โดนผูกมัดเสียแล้ว

    "ท่านประธานซูคะ พูดกันตามตรงเลยนะคะ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันได้เจอเสี่ยวจิ่น ฉันก็ถูกชะตากับเด็กคนนี้มากเลยค่ะ เสี่ยวจิ่นทั้งน่ารัก นิสัยก็ดี ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ฉันก็เอาแต่คิดว่า ถ้าได้เสี่ยวจิ่นมาเป็นลูกสะใภ้ก็คงจะดีไม่น้อยเลยค่ะ" หนิงซิ่วเฟินพรั่งพรูความในใจที่เก็บซ่อนไว้ออกมาจนหมดเปลือก "ฉัน... ฉันรู้ดีค่ะว่าฐานะทางบ้านเราเทียบกับท่านไม่ได้เลย ต่างกันราวฟ้ากับเหว จื้อหย่วนกับพ่อเขาก็มีความกังวลในเรื่องนี้เหมือนกัน ฉันเองก็ยังคิดเลยค่ะว่าตัวเองกำลังฝันกลางวันอยู่..."

    ซูจิ่นแอบชำเลืองมองหลินจื้อหย่วนอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกปลาบปลื้มเป็นอย่างยิ่ง

    ที่แท้การที่เขาทำตัวห่างเหินกับฉัน ก็เป็นเพราะเรื่องนี้เองสินะ...

    ในที่สุดหนิงซิ่วเฟินก็พูดจนจบ ความกล้าหาญทั้งหมดที่รวบรวมมาดูเหมือนจะมลายหายไปพร้อมกับคำพูดเหล่านั้น

    มันเป็นเรื่องยากมากสำหรับเธอ หญิงวัยกลางคนที่เป็นเพียงแม่บ้านธรรมดาๆ การที่จะกล้าเอ่ยปากพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าซูเชียนเฉิงได้ ก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว ทั้งหมดนี้ก็เพื่อลูกชายของเธอเท่านั้น ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีทางทำได้แน่นอน