บทที่ 202 เจ๊หง

เก๋ออัน เขตเถี่ยตง ตลาดปาเปี้ยน

ตลาดค้าปลีกสินค้าอุตสาหกรรมเบาที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเก๋ออันแห่งนี้ ทอดยาวตั้งแต่ถนนเซิ่งลี่ทางทิศตะวันออกไปจนถึงถนนตงซานทางทิศตะวันตก ครอบคลุมพื้นที่หลายช่วงตึกในเขตเถี่ยตง ทั้งถนนสายสอง ถนนสายสาม และถนนสายห้า กลางถนนมีแผงลอยตั้งเรียงรายยาวเหยียดเป็นหางว่าว ร้านค้าตั้งติดกันแน่นขนัด สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าชั่วคราวที่สร้างขึ้นอย่างลวกๆ จากแผ่นสังกะสี แต่ชาวเมืองเก๋ออันกลับเรียกมันว่า 'ร้านหรู'

ก่อนหน้านี้ เสื้อผ้าและรองเท้าที่ขายในตลาดปาเปี้ยนล้วนเป็นสินค้าแบกะดิน ระดับความหรูหราสู้ห้างสรรพสินค้าของรัฐอย่างร้านค้าชิงเหนียนหรือห้างสรรพสินค้าไป่ฮั่วไม่ได้เลย แต่ตั้งแต่ปีที่แล้ว สินค้าระดับไฮเอนด์จากทางใต้ของมณฑลเยว่และเมืองหูเริ่มเข้ามาตีตลาดปาเปี้ยน ทำให้ระดับของตลาดปาเปี้ยนค่อยๆ สูงขึ้น

ชาวบ้านเรียกเสื้อผ้าจากต่างถิ่นเหล่านี้ว่า 'ของแบรนด์เนม' ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าแบรนด์เนมคืออะไรกันแน่ แต่ราคาขายที่พุ่งสูงถึงหลักร้อยหยวน ก็สร้างมุมมองใหม่ในการจับจ่ายใช้สอยให้กับชาวเมืองเก๋ออัน

เนื่องจากมีบริษัทใหญ่อย่างเก๋อกังคอยหนุนหลัง เศรษฐกิจของเมืองเก๋ออันในยุคแปดศูนย์จึงอยู่ในอันดับต้นๆ ของประเทศ ราคาที่สูงลิ่วไม่ได้ทำให้ความคลั่งไคล้แฟชั่นของผู้คนลดน้อยลงเลย ธุรกิจในตลาดปาเปี้ยนคึกคักเป็นอย่างมาก พ่อค้าแม่ค้าที่นี่ ถ้ารายได้ดีหน่อย ปีหนึ่งๆ กำไรไม่ต่ำกว่าสามถึงห้าแสนหยวน ส่วนพวกที่รายได้น้อยหน่อย ก็ยังฟันกำไรไปได้ถึงห้าถึงหกหมื่นหยวน ทำให้เกิดกลุ่มเศรษฐีรุ่นแรกของเมืองเก๋ออันขึ้นมา