บทที่ 204 หวนคืนสู่จุดสูงสุด

ในแต่ละวัน มีแร่เหล็กจำนวนมหาศาลจากเหมืองรอบๆ เมืองเก๋ออันถูกขนส่งเข้ามาในเก๋อกัง เพื่อนำเข้าเตาหลอมเหล็ก ในขณะเดียวกันก็เกิดตะกรันแร่จำนวนมาก ขยะอุตสาหกรรมเหล่านี้จะถูกนำไปกองรวมกันที่โรงงานตะกรันแร่ เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ภายในโรงงานก็มีภูเขาตะกรันแร่สูงตระหง่านขึ้นหลายลูก ในตะกรันแร่จะมีเศษเหล็กที่หลอมไม่หมดหลงเหลืออยู่ ชาวบ้านแถบนั้นเรียกมันว่า 'ก้อนเหล็กขี้หมา' ซึ่งเป็นเศษเหล็กที่มีสิ่งเจือปน

เศษเหล็กชนิดนี้สามารถนำกลับไปหลอมใหม่ได้ โรงงานเหล็กขนาดเล็กหลายแห่งจึงรับซื้อก้อนเหล็กขี้หมาพวกนี้ไปเป็นวัตถุดิบ

ด้วยเหตุนี้ หมู่บ้านรอบๆ โรงงานตะกรันแร่จึงเกิดอาชีพใหม่ขึ้นมา มีคนกลุ่มหนึ่งสะพายตะกร้าใบเล็กคอยไปเก็บก้อนเหล็กขี้หมาโดยเฉพาะ

ก่อนหน้านี้พี่เถี่ยก็ทำอาชีพนี้แหละ ลูกน้องของเขามีประมาณสามสิบสี่สิบคน คอยไปเก็บเศษเหล็กที่โรงงานตะกรันแร่โดยเฉพาะ พูดให้ดูดีก็คือไปเก็บ แต่พูดตามความจริงก็คือไปขโมยนั่นแหละ

บางครั้งก็อาศัยจังหวะที่ยามเผลอแอบย่องเข้าไป บางครั้งก็ติดสินบนเล็กๆ น้อยๆ ให้ยามยอมหลับตาข้างลืมตาข้าง สรุปก็คือคนพวกนี้งัดเอาสารพัดวิธีมาใช้ นานวันเข้า ที่นี่ก็กลายเป็นห่วงโซ่ผลประโยชน์ที่ค่อนข้างมั่นคง