บทที่ 219 พานขี้หมา

พวกนักเลงเหล่านี้วิ่งลงมาถึงตีนเขา ก็พบว่าทุกทางเข้าออกมีคนเฝ้าอยู่หมดแล้ว พวกเขาเหมือนนกที่ถูกเด็ดปีกหนีไปไหนไม่ได้ ทำได้เพียงยกมือขึ้นกุมหัว ยอมจำนนแต่โดยดี

พอต้าปิงกับเหล่าอ้ายได้ยินเสียงไซเรนรถตำรวจ ก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของพานกั๋วหลงที่แจ้งตำรวจ จึงเริ่มสบถด่าทอทันที

"ไอ้พานกั๋วหลง มึงนี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ เรื่องแจ้งตำรวจแบบนี้มึงก็ทำได้ลงคอ? ต่อไปนี้วงการนักเลงเก๋ออันจะไม่มีที่ยืนให้มึงอีกต่อไป กูลบชื่อมึงออกแน่ เจอที่ไหนกูจะกระทืบมึงที่นั่นเลยคอยดู"

พานกั๋วหลงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "กูไม่ได้เป็นนักเลงแต่แรกแล้วโว้ย กูเป็นแค่นักธุรกิจที่เคารพกฎหมาย จะมาพูดเรื่องกฎกติกานักเลงอะไรกับกู มึงบ้าไปแล้วหรือเปล่า"

ไม่นานนัก กลุ่มนักเลงของต้าปิงและเหล่าอ้ายกว่าร้อยห้าหกสิบคน ก็ถูกใส่กุญแจมือ กุญแจมือไม่พอก็เอาลวดสลิงที่ใช้รัดคอหมามารัดนิ้วโป้งทั้งสองข้าง มัดรวมกันเป็นพวง เดินเรียงแถวลงจากเขาไปทีละคนๆ