บทที่ 220 พยัคฆ์คืนถิ่น

ผู้ที่มาเยือนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือเว่ยเหลาหู่ที่หายหน้าหายตาไปนานนั่นเอง

เสี่ยวกวงเก็บอาการไม่อยู่ พุ่งเข้าไปกอดเว่ยเหลาหู่ ร้องไห้โฮออกมา "พี่พยัคฆ์ พี่หายไปไหนมา พี่รู้ไหมตั้งแต่พี่ไป ผมต้องเจอกับอะไรบ้าง โฮ..."

เว่ยเหลาหู่ยิ้มบางๆ ตบบ่าเสี่ยวกวงเบาๆ "เสี่ยวกวง นายคงลำบากแย่เลยสินะ ฉันกลับมาแล้ว"

เสี่ยวกวงเงยหน้าขึ้น จู่ๆ ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ "พี่พยัคฆ์ ผมมันไม่ใช่คน ผมขอโทษพี่ ถ้าไม่ใช่เพราะผม พานกั๋วหลงกับพี่เถี่ยก็คงหาพี่ไม่เจอ"

เว่ยเหลาหู่คว้ามือเสี่ยวกวงไว้ "เรื่องนี้จะโทษนายก็ไม่ได้ ช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าพูดถึงมันอีกเลย"