บทที่ 243 วิถีแห่งข้าราชการ

หลังจากติดต่อกับซัพพลายเออร์เจ้าอื่นๆ อยู่หลายครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างหลินจื้อหย่วนกับโกวเต๋อส่วยก็กลับค่อยๆ ดีขึ้นในระดับหนึ่ง

โกวเต๋อส่วยพบว่า ขอเพียงผลิตภัณฑ์ที่ซัพพลายเออร์เสนอมาไม่มีปัญหาเรื่องคุณภาพ หลินจื้อหย่วนก็เป็นคนที่พูดคุยด้วยง่ายมาก เขาไม่เคยเป็นฝ่ายเรียกร้องรับสินบนหรือกีดกันใคร แต่ก็ไม่ใช่คนตงฉินจนแข็งทื่อ หากคุณเชิญเขาไปกินข้าวหรือมอบของฝากพื้นเมืองให้ เขาก็จะน้อมรับไว้ด้วยความยินดี แถมเขายังไม่เคยเก็บไว้กินคนเดียว ไม่ว่าจะเป็นการเลี้ยงข้าวหรือของขวัญ พนักงานในแผนกอุปกรณ์ทุกคนต่างก็ได้รับส่วนแบ่งกันถ้วนหน้า แม้กระทั่งส่วนของรองผู้อำนวยการโรงงานที่ดูแลรับผิดชอบอย่างเขา หลินจื้อหย่วนก็ไม่เคยลืมที่จะแบ่งปันให้ แต่หลินจื้อหย่วนมีหลักการอยู่อย่างหนึ่ง คือเขาจะไม่รับซองแดงที่เป็นเงินสดเด็ดขาด ทำเอาพวกซัพพลายเออร์ต่างก็รู้สึกเหมือนติดหนี้บุญคุณหลินจื้อหย่วนไปตามๆ กัน

เรื่องนี้ทำให้โกวเต๋อส่วยต้องทอดถอนใจ นี่มันใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบสี่จะทำได้ที่ไหนกัน ทำตัวไร้ช่องโหว่ ป้องกันตัวอย่างรัดกุม สามารถยิ้มรับและดื่มเหล้าของคุณได้ แต่ก็สามารถปั้นหน้าขรึมปฏิเสธเงินของคุณได้เช่นกัน จากจุดนี้จึงเห็นได้ชัดว่า เมื่อเวลาผ่านไป หลินจื้อหย่วนจะไม่มีทางเป็นเพียงแค่มังกรที่ซ่อนตัวอยู่ในสระน้ำตื้นๆ อย่างแน่นอน

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ โกวเต๋อส่วยก็ยิ่งค้นพบความแยบยลในวิถีแห่งการเป็นข้าราชการที่หลินจื้อหย่วนแสดงออกมา ซัพพลายเออร์ที่เขาแนะนำไปหลินจื้อหย่วนก็ไม่เคยปฏิเสธ ทางฝั่งของสวีต้าโหย่วเขาก็ยินดีตอบรับเช่นกัน เรียกได้ว่าไม่ล่วงเกินใครเลย

ในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ แค่สามสี่เดือน หลินจื้อหย่วนกลับสามารถรักษาสมดุลอันน่าประหลาดใจระหว่างผู้อำนวยการโรงงานและรองผู้อำนวยการที่รับผิดชอบได้อย่างยอดเยี่ยม นอกจากจะไม่ล่วงเกินใครแล้ว ยังทำให้ทั้งสองฝ่ายรู้สึกพอใจได้อีกด้วย