บทที่ 242 หย่าร้าง

อู่เสี่ยวชิงยืนอยู่กับที่ มองดูสามีที่มักจะขี้ขลาดตาขาวมาตลอด กลับสามารถโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพื่อเธอได้ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย

ทว่าความซาบซึ้งใจนี้คงอยู่ได้เพียงสองสามวินาทีเท่านั้น

หลังจากพานกั๋วฟู่แสดงความเป็นลูกผู้ชายได้เพียงไม่กี่วินาที จู่ๆ เขาก็หันหลังกลับมา แล้วพึมพำถามว่า "เสี่ยวชิง คุณว่าเรื่องนี้ ผมไปบอกให้แม่จัดการทวงความยุติธรรมให้คุณ ดีไหม"

อู่เสี่ยวชิงรู้สึกเหมือนลูกโป่งที่สูบลมจนเต็มถูกเข็มเจาะ เรี่ยวแรงที่มีพลันมลายหายไปในพริบตา

เธอคิดอย่างเศร้าใจว่า ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ไปได้ยังไงนะ