บทที่ 249 จักจั่นลอกคราบ (1)

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเซิ่งพาจางเหยียนชิ่งไปที่ห้องทำงานของจางหนานฟาง และพูดในทำนองเดียวกับที่พูดกับหวังฉงซานเมื่อวานนี้

จางหนานฟางทอดถอนใจอย่างหนัก "เสี่ยวเซิ่ง ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น บริษัทใหญ่อย่างเก๋อกังถึงได้ซื้อถ่านหินยากเย็นขนาดนี้ ครั้งนี้โชคดีจริงๆ ที่ได้นายมาช่วย"

ซูเซิ่งยิ้ม "พี่หนานฟาง เก๋อกังซื้อถ่านหินในราคาตามโควตา เหมืองถ่านหินก็ต้องไม่อยากขายอยู่แล้วล่ะครับ เพราะมันไม่ได้กำไรไง แต่ตอนนี้มีคนหอบเงินสดก้อนโตไปรับซื้อถึงที่ในราคานอกโควตา พี่ว่าเหมืองถ่านหินอยากจะขายให้ใครล่ะครับ"

จางหนานฟางเองก็จนด้วยคำพูดกับเรื่องนี้ ซูเซิ่งเสนอแนวทางเดียวกับที่เสนอให้หวังฉงซาน คือให้เก๋อกังนำเหล็กในโควตาออกมาลอตหนึ่ง แล้วซูเซิ่งจะนำไปใช้แลกเปลี่ยนเพื่อซื้อถ่านหินลอตหนึ่งมาให้เก๋อกังใช้

แน่นอนว่าเรื่องนี้ตกเป็นหน้าที่ของจางเหยียนชิ่ง ท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้ก็คือองค์กรยอมเสียผลประโยชน์บางส่วน เพื่อสร้างความร่ำรวยให้กับคนเพียงคนเดียว