บทที่ 257 ความดุร้ายของดอกไม้แห่งโรงงาน (2)

หลินจื้อหย่วนมองอู่เสี่ยวชิงที่มีใบหน้าซูบซีดอิดโรยพลางทอดถอนใจ ถึงแม้ในใจของหลินจื้อหย่วนจะไร้ซึ่งความรักและความแค้นต่ออู่เสี่ยวชิงมานานแล้ว แต่เขาก็ยังหวังว่าเธอจะมีชีวิตที่สุขสบายขึ้น ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เตือนอู่เสี่ยวชิงครั้งแล้วครั้งเล่าให้ระวังพานกั๋วหลงหรอก

"เป็นเรื่องจริง เงินพวกนั้นตามกลับคืนมาได้เป็นส่วนใหญ่แล้ว คิดตามสัดส่วนก็เกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าคุณก็ซื้อผลิตภัณฑ์ทางการเงินของบริษัทหงต๋าไปเหมือนกัน ก็ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก หน่วยงานที่เกี่ยวข้องคงกำลังเริ่มดำเนินการชดเชยแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานก็คงจะแจ้งให้พวกคุณทราบเอง"

อู่เสี่ยวชิงพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด เส้นด้ายที่ตึงเปรี๊ยะมาตลอดยังในที่สุดก็ผ่อนคลายลง ตอนนี้ทั่วทั้งร่างของเธอไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

เธอประคองโต๊ะแล้วค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่ง หลินจื้อหย่วนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ถ้าเกิดตอนนี้นี้มีใครเดินเข้ามาเห็นภาพนี้เข้า ก็อาจจะเข้าใจผิดได้ และถ้าเรื่องนี้ไปเข้าหูซูจิ่น ยายขี้หึงตัวน้อยนั่นอาจจะโกรธเอาได้

"กรรมการอู่ คุณรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า ให้ผมเรียกพี่จางกลับมา พาคุณไปตรวจที่สถานีอนามัยไหม..." หลินจื้อหย่วนพูดไปพลางเดินไปทางประตูไปพลาง