บทที่ 258 ผู้ชายคนนี้เป็นของฉัน

สิบนาทีต่อมา ซูจิ่นก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าสวีต้าโหย่วอย่างกล้าหาญ

เหงื่อเย็นๆ ของสวีต้าโหย่วไหลออกมาไม่หยุด ตั้งแต่หวังเฟิงบอกข่าวนี้กับเขา เขาก็เอาแต่เช็ดเหงื่อไม่หยุด ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไปแล้ว

ปฏิกิริยาแรกของสวีต้าโหย่วคือ จบเห่แล้ว จบเห่แน่ๆ ชีวิตน้อยๆ ของเขาคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว

เขารู้นิสัยของซูเชียนเฉิงดี และก็รู้ด้วยว่าซูจิ่นมีความสำคัญในใจของซูเชียนเฉิงมากแค่ไหน

สวีต้าโหย่วปวดใจอย่างหนัก กัดฟันกรอดพูดว่า "เสี่ยวซู เรื่องนี้ไม่โทษเธอหรอก เธอยังเด็ก ไร้เดียงสาเกินไป ฉันจะไม่ปล่อยหลินจื้อหย่วนไปแน่"