บทที่ 259 มีคนดีใจก็มีคนเสียใจ

ข่าวที่ต่งเสี่ยวซู่จะได้เป็นตำรวจ แพร่สะพัดไปทั่วทั้งตระกูลหลินในทันที

หลินต้าอิงผู้เป็นป้า และต่งชวนไห่ผู้เป็นลุงเขย พอได้ยินข่าวก็รีบเดินทางจากหมู่บ้านถังหม่าจ้ายมายังเก๋ออันทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้าน หลินต้าอิงก็โผเข้ากอดหลินจื้อหย่วนแล้วร้องไห้โฮ "จื้อหย่วนเอ๊ย หลานรัก ป้าจะขอบใจหลานยังไงดีล่ะเนี่ย!"

ต่งชวนไห่ที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ขอบตาแดงก่ำ เขาคว้าตัวต่งเสี่ยวซู่มาข้างหน้า แล้วเตะก้นไปหนึ่งที "เสี่ยวซู่ คุกเข่าโขกหัวให้ลุงกับป้าสะใภ้ แล้วก็พี่ชายแกเดี๋ยวนี้เลย บุญคุณครั้งนี้แกต้องจำใส่ใจไว้ให้ดีนะ"

สำหรับชาวนาคนหนึ่ง การได้หลุดพ้นจากวิถีเกษตรกรเข้ามาทำงานในเมืองนั้น ไม่ต่างอะไรกับการพลิกชะตาชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น ต่งเสี่ยวซู่ยังได้สวมเครื่องแบบตำรวจ ได้เป็นตำรวจอย่างเต็มตัว สำหรับตระกูลต่งแล้ว นี่เปรียบเสมือนบุญคุณชุบชีวิตใหม่ให้เลยทีเดียว จึงไม่แปลกที่หลินต้าอิงและต่งชวนไห่จะตื่นเต้นดีใจขนาดนี้