บทที่ 269 เมืองร้าง

เงินก้อนนี้หลินจื้อหย่วนย่อมรับไว้ไม่ได้ เดิมทีก็เป็นการช่วยเหลือกันระหว่างเพื่อนฝูง ถ้ารับเงินไว้แล้วมันจะกลายเป็นอะไรไปล่ะ

"พี่เทียน เงินก้อนนี้ผมรับไว้ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าพี่อยากจะขอบคุณผมจริงๆ ก็เลี้ยงเหล้าผมสักมื้อสิครับ!"

"น้องชาย ทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ คำพูดประโยคเดียวของนายทำให้พี่ได้เงินเพิ่มมาตั้งสี่หมื่นกว่าหยวน ถ้าพี่แค่เลี้ยงเหล้านายมื้อเดียว พี่จะยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย ถ้าคนนอกรู้เข้า ไม่ชี้หน้าด่าว่าโจวเทียนคนนี้ใจจืดใจดำหรอกเหรอ"

คนหนึ่งดึงดันจะให้ อีกคนก็ยืนกรานไม่รับ ทั้งสองคนยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นาน หลินจื้อหย่วนมีท่าทีเด็ดเดี่ยวมาก ยังไงก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด

โจวเทียนสมกับที่เป็นนักธุรกิจ หัวไวชะมัด ตอนนี้เขามองออกแล้วว่า อาศัยเส้นสายของหลินจื้อหย่วน เขาสามารถนำเครื่องจักรที่เหมือนเศษเหล็กพวกนี้ไปขายได้ในราคาเท่าทองคำ