บทที่ 270 ลมพัดหวนคืนเหนือ (1)

วันที่สองหลังจากซูจิ่นจากไป หลินจื้อหย่วนก็ขึ้นรถไฟมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปกับสองพี่น้องโจวเทียนและโจวไห่

ในยุคสมัยนี้ยังไม่มีรถไฟวิ่งตรงไปถึงชายแดน พวกเขาต้องนั่งรถไฟไปลงที่เมืองปิงเฉิงก่อน จากนั้นค่อยต่อรถจากปิงเฉิงไปเมืองโม่เหอ สรุปสั้นๆ คำเดียวเลยว่า ทุลักทุเลสุดๆ

บนรถไฟจากปิงเฉิงไปโม่เหอ หลินจื้อหย่วนเห็นพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยแบกหามสัมภาระพะรุงพะรังมากมาย คนพวกนี้ล้วนเป็นพ่อค้าคนกลางที่ไปทำมาหากินแถวชายแดนทั้งนั้น

เพียงแต่คนพวกนี้ต่างคนต่างทำ ทุนรอนไม่ได้หนาเหมือนโจวเทียน พ่อค้าคนกลางรายใหญ่อย่างโจวเทียนนั้น ขนสินค้ากันเป็นตู้รถไฟแล้ว

เมื่อรถไฟเข้าจอดเทียบชานชาลาสถานีโม่เหอ หลินจื้อหย่วนก็พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ในที่สุดก็ถึงเสียที