บทที่ 271 ลมพัดหวนคืนเหนือ (2)

บนตัวเอ้อร์หลวี่มีกลิ่นอายความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมา หรือจะพูดให้ถูกก็คือคล้ายกับความรู้สึกเหินห่างของนักฆ่าที่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้

ทันทีที่หลินจื้อหย่วนเห็นผู้ชายคนนี้ เขาก็รู้สึกหนาวสันหลังวาบขึ้นมาทันที

"น้องชาย เดี๋ยวพี่แนะนำให้รู้จักนะ นี่พี่เอ้อร์หลวี่ ยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงของโม่เหอเลย พรุ่งนี้เราจะไปวลาดิวอสต็อกกัน ก็ต้องพึ่งพี่เอ้อร์หลวี่เป็นคนคอยคุ้มกันนี่แหละ" โจวเทียนแนะนำเอ้อร์หลวี่ให้หลินจื้อหย่วนรู้จักอย่างกระตือรือร้น โจวเทียนกับโจวไห่ต่างก็เป็นนักเลงหัวไม้ฝีมือดี คนที่พวกเขาถึงกับออกปากชมว่าเป็นยอดฝีมือได้ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

เอ้อร์หลวี่เพียงแค่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนั่งลง เขาก็ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว ไม่นานเนื้อม้าจานเบ้อเริ่มก็ถูกเขาสวาปามจนเกลี้ยง