บทที่ 285 ต้องเป็นของฉันเท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจื้อหย่วนและเอ้อร์หลวี่เก็บสัมภาระเรียบร้อย และไปบอกลาเซี่ยจื้อเหวิน

เซี่ยจื้อเหวินอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้หลินจื้อหย่วนจากไป หลังจากพยายามเหนี่ยวรั้งอยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นว่าหลินจื้อหย่วนตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ก็ทำได้เพียงแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อและที่อยู่ของกันและกัน จากนั้นก็ไปส่งหลินจื้อหย่วนกับเอ้อร์หลวี่ที่สนามบินด้วยตัวเอง

ช่วงบ่าย หลินจื้อหย่วนก็กลับมาถึงวลาดิวอสต็อกอีกครั้ง

ในช่วงไม่กี่วันที่หลินจื้อหย่วนไปมอสโก สองพี่น้องโจวเทียนและโจวไห่ได้จัดการเรื่องพิธีการศุลกากรสำหรับเครื่องจักรปลดระวางที่แลกเปลี่ยนมาก่อนหน้านี้เสร็จสิ้นแล้ว รอแค่หลินจื้อหย่วนกลับมาก็จะเดินทางกลับประเทศด้วยกัน

ตอนนี้หลินจื้อหย่วนมีเงินติดตัวอยู่แปดหมื่นกว่ารูเบิล เขาผ่านทางเซี่ยงปัว ใช้เงินก้อนนี้กว้านซื้อเครื่องจักรปลดระวางมาอย่างเร่งด่วนสามเครื่อง เป็นเครื่องใหญ่หนึ่งเครื่องและเครื่องเล็กสองเครื่อง เนื่องจากเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด สภาพของเครื่องจักรทั้งสามจึงดูธรรมดามาก คาดว่าพอกลับถึงประเทศ อย่างมากก็น่าจะขายได้สักสองสามหมื่นหยวน แต่สำหรับหลินจื้อหย่วนแล้วเรื่องนี้ไม่สำคัญ ขอแค่หาเงินมาโปะหนี้เงินกู้ได้ก็พอแล้ว