บทที่ 287 ศัตรูหัวใจเผชิญหน้า

เยี่ยนจิงในยุคแปดศูนย์ ยังไม่มีตึกระฟ้ามากมายนัก การได้เดินไปตามตรอกซอกซอยเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายวิถีชีวิตผู้คน ทำให้ซูจิ่นเบิกบานใจเป็นอย่างมาก เธอควงแขนหลินจื้อหย่วนไว้แน่น แทบจะโหนตัวติดกับเขาเหมือนหมีโคอาลา

"จื้อหย่วน คุณวางใจได้เลยนะ ฉันรักคุณแค่คนเดียว ไม่ว่าคนที่พ่อกับแม่แนะนำให้จะเป็นใคร ฉันก็ไม่ชอบ และจะไม่ไปเจอเด็ดขาด" ซูจิ่นพร่ำบอกความในใจกับหลินจื้อหย่วนอย่างไม่ลดละ "ขอแค่มีคุณปู่คอยสนับสนุนพวกเรา พวกเราก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว"

ทั้งสองคนเดินเล่นกันไปเรื่อยๆ จนถึงสี่โมงเย็น ถึงจะเดินมาไกลแค่ไหน แต่พอมีคนรักอยู่เคียงข้าง ซูจิ่นก็ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด

หลินจื้อหย่วนมองดูเรือนสี่ประสานที่เก่าและทรุดโทรมทั้งสองข้างทางด้วยแววตาเป็นประกาย เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเงินทองที่ลอยคละคลุ้งอยู่อย่างเข้มข้น

เรือนเก่าๆ โทรมๆ แต่ละหลังที่นี่ ในอนาคตจะมีมูลค่าหลักร้อยล้านหยวน แต่ตอนนี้ ใช้เงินแค่ไม่กี่หมื่นหยวนก็สามารถซื้อเก็บไว้ได้แล้ว