บทที่ 305 สิ้นสุดปี 1989

"เว่ยเหลาหู่ เงินนั่นแกเป็นคนเอาไปใช่ไหม" เถ้าแก่เฉินที่นั่งอยู่เบาะหลังจู่ๆ ก็เอ่ยปากด่าทอขึ้นมา

"ครึ่งปีมานี้ฉันอยู่กับแกทุกวัน ฉันจะมีเวลาที่ไหนกลับไปเอาเงินที่เก๋ออันล่ะ" เว่ยเหลาหู่ตะคอกใส่เถ้าแก่เฉินราวกับสิงโตที่กำลังคลุ้มคลั่ง

"แกบอกเองไม่ใช่เหรอว่าที่ซ่อนเงินมีแค่แกคนเดียวที่รู้ แล้วเงินมันจะหายไปได้ยังไง ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใคร" เถ้าแก่เฉินตะโกนด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถาง "แกจบเห่แน่ พอกลับไปฉันจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องเถ้าแก่..."

"แม่มเอ๊ย..." เว่ยเหลาหู่ขาดสติไปแล้ว เขาผลักประตูลงจากรถ หันกลับมาที่เบาะหลังแล้วกระชากตัวเถ้าแก่เฉินออกมา ชายสองคนตะลุมบอนกันท่ามกลางกองหิมะ

เถ้าแก่เฉินที่อ้วนฉุเป็นหมูตอนจะไปสู้เว่ยเหลาหู่ได้อย่างไร โดนชกไปแค่ไม่กี่หมัด เถ้าแก่เฉินก็เลือดกำเดาไหลออกปากออกจมูก