บทที่ 315 ไหวพริบฉับไว

ภายในแผนกอุปกรณ์มีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด แต่กลับเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ บรรยากาศราวกับหยุดนิ่ง ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้มไปด้วยเมฆฝน ภายในห้องก็อึมครึมราวกับเมฆดำทะมึนปกคลุมเมือง ภายในใจของทุกคนล้วนหนักอึ้ง

หลินจื้อหย่วนขมวดคิ้วแน่น เขากำลังพยายามเค้นสมองนึกถึงรายละเอียดทั้งหมดในวันที่เจอกับเหลียงเจิ้งเฟิง

ในเมื่อเหลียงเจิ้งเฟิงกล้าเขียนจดหมายร้องเรียนส่งไปที่คณะกรรมการรักษาระเบียบวินัย ก็แสดงว่าเขาต้องมีความมั่นใจในระดับหนึ่งว่าจะสามารถเอาผิดเขาได้ แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้เดือดร้อนรับเงินของอีกฝ่ายมาจริงๆ นี่นา

หรือว่าเหลียงเจิ้งเฟิงจะเอาเงินไปส่งที่บ้าน หรือไม่ก็ที่หอพัก แล้วคนที่รับเงินไว้ก็คือคนในครอบครัวงั้นเหรอ

พอคิดถึงตรงนี้ หลินจื้อหย่วนก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป สิ่งแรกที่เขาอยากทำคือถามแม่ แต่ที่บ้านไม่มีโทรศัพท์ หลินจื้อหย่วนจึงทำได้เพียงโทรไปที่สถานีตำรวจถนนเหลาต้งเพื่อหาต่งเสี่ยวซู่