บทที่ 335 เตี้ยนเจินคง

หยางจือหลานกลับถึงบ้าน ก็นำเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปเล่าให้ซูเซิ่งฟัง ซูเซิ่งได้ฟังก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที

"คุณไม่ใช่ว่าฉลาดนักหรอกเหรอ ทำไมถึงถูกลูกไม้ตื้นๆ ของหลินจื้อหย่วนหลอกจนหัวปั่นได้ล่ะ นี่คุณแก่จนเลอะเลือนไปแล้วใช่ไหม"

หยางจือหลานไม่ยอมแพ้ "ซูเซิ่ง คุณอย่ามาตะคอกใส่ฉันนะ ฉันขอถามคุณหน่อย คุณมีปัญญาโทรศัพท์กริ๊งเดียวแล้วมีคนเอาเงินหนึ่งแสนหยวนมาส่งให้ถึงที่ไหมล่ะ"

"ผม..." ซูเซิ่งถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ช่วงสองปีกว่าที่เขาทำธุรกิจเป็นนายหน้าคนกลาง เขาได้รู้จักกับพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวกลุ่มหนึ่งจริงๆ และก็มีคนที่ทำหน้าหนาอยากจะฝากตัวเป็นลูกน้อง คอยเอาของขวัญมาประเคนให้ เงินหมื่นเงินพันน่ะเห็นได้ทั่วไป แต่ถ้าจะให้เอาเงินสดหนึ่งแสนหยวนมาวางกองตรงหน้าทีเดียวแบบนี้ ยังไม่เคยมีจริงๆ

ด้วยความสามารถในการหาเงินของซูเซิ่งในตอนนี้ อาศัยแค่ใบอนุมัติโควตา ปีหนึ่งก็หาเงินได้เป็นล้านหยวน แต่ปัญหาก็คือรายจ่ายของเขาก็เยอะตามไปด้วยนี่สิ!