บทที่ 349 ช่างดิ้นรนจริงๆ

หลินจื้อหย่วนและเหยาเยี่ย พร้อมด้วยวิศวกรไจ๋และหัวหน้าคนงานชวี่ที่ว่าจ้างมาจากเก๋ออัน ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกจากสนามบินต้าอิงซานในฉยงโข่ว

แม้ว่าจะทำใจเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอลงจากเครื่องบิน ทั้งสี่คนก็ยังคงต้องพ่ายแพ้ให้กับสภาพอากาศอันแสนร้อนระอุของฉยงโข่วอยู่ดี

ชาวตะวันออกเฉียงเหนือที่คุ้นเคยกับสภาพอากาศเย็นสบาย จะเคยรับมือกับความร้อนอบอ้าวที่แทรกซึมไปทุกอณูแบบนี้ได้อย่างไร ในเวลานี้อุณหภูมิที่เก๋ออันอยู่ที่ราวๆ ยี่สิบองศาเท่านั้น แต่ที่ฉยงโข่วกลับพุ่งสูงถึงสามสิบกว่าองศาไปแล้ว

รูขุมขนทุกรูขุมขนของทั้งสี่คนต่างแย่งกันขับเหงื่อไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

วิศวกรไจ๋ที่มีอายุมากที่สุดแสดงอาการท้อถอยออกมาทันที เขาเอ่ยปากถามหลินจื้อหย่วนด้วยความระมัดระวังว่า "เถ้าแก่หลินครับ ฉยงโข่วร้อนแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ"