บทที่ 348 ไปฉยงเต่า

"จื้อหย่วน เสี่ยวหลิน ลูกบ้าไปแล้วเหรอ ถ้าซื้อทั้งสามหลังต้องใช้เงินเท่าไหร่ ลูกไปเอาเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหน" สองแม่ลูกเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

"เดี๋ยวผมค่อยอธิบายให้ฟังนะครับ" หลินจื้อหย่วนปลอบโยนสองแม่ลูกให้ใจเย็นลง แล้วหันไปพูดกับเถ้าแก่หวังว่า "ผมให้คุณห้าพันหยวน คุณไปหาวิธีติดต่อเจ้าของบ้านทั้งสามหลังนี้มา แล้วกดราคาให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ คุณทำได้ไหม"

เถ้าแก่หวังอ้าปากค้างมองพ่อหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าที่กำลังคุยโวโอ้อวด คำพูดในใจของเขาคือ คุณล้อผมเล่นหรือเปล่าเนี่ย ผมทำงานเป็นนายหน้าค้าบ้านในเมืองหลวงแห่งนี้มาตั้งหลายปี ยังไม่เคยเห็นใครซื้อบ้านซื่อเหอย่วนรวดเดียวสามหลังเลย คุณคิดว่าบ้านซื่อเหอย่วนเป็นหัวไชเท้าหรือไง บ้านสามหลังราคาเต็มคือเจ็ดแสนเจ็ดหมื่นหยวน ต่อให้ต่อรองราคาลงมาได้สักห้าหมื่นเจ็ดหมื่นแปดหมื่น ก็ยังต้องจ่ายอย่างน้อยเจ็ดแสนหยวนอยู่ดี

เจ็ดแสนหยวนเชียวนะ ไม่ใช่เจ็ดสิบหยวน

หลินจื้อหย่วนคล้ายกับจะมองความคิดของเถ้าแก่หวังออก เขาล้วงเงินสองพันหยวนออกมาจากกระเป๋าแล้วตบลงบนมือของอีกฝ่ายโดยตรง "คราวนี้เชื่อหรือยังครับว่าผมพูดจริง"