บทที่ 347 เด็กเท่านั้นแหละที่ต้องเลือก

"จริงสิ เสี่ยวหลิน เรื่องที่เธอให้ฉันไปหาซื้อบ้านซื่อเหอย่วนคราวที่แล้วน่ะได้เรื่องแล้วนะ ฉันวานให้นายหน้าค้าบ้านคนหนึ่งช่วยเลือกบ้านให้เธอสองหลังที่โฮ่วไห่กับหนานฉือจื่อ หลังที่โฮ่วไห่พื้นที่สี่ร้อยกว่าตารางเมตร เจ้าของบ้านรีบจะไปต่างประเทศก็เลยยอมขายในราคาหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน ส่วนหลังที่หนานฉือจื่อเล็กกว่าหน่อย พื้นที่สามร้อยแปดสิบตารางเมตร เสนอราคามาที่หนึ่งแสนสองหมื่นหยวน จะซื้อหลังไหนดีฉันก็ตัดสินใจไม่ถูกเหมือนกัน พอดีเลยที่เธอกลับมาพอดี เธอตัดสินใจเองก็แล้วกันนะ!"

หลินจื้อหย่วนดีใจมาก รีบประจบประแจงชุดใหญ่ไปทันที "มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าคุณน้าเป็นคนทำงานใหญ่ ประสิทธิภาพการทำงานถึงได้สูงขนาดนี้ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ พรุ่งนี้พวกเราลองไปดูสถานที่จริงกันเลย!"

หยางจือหลานยืดอกเชิดหน้า เธอเต้นรำมาค่อนชีวิต ตอนสาวๆ คนก็ชมว่าเธอสวย แต่งงานแล้วคนก็ชมว่าเธอแต่งงานกับคนดี พอมีซูจิ่น ทุกคนก็พากันชมว่าลูกสาวของเธอหน้าตาสะสวย แต่กลับไม่เคยมีใครชมเลยว่าเธอเป็นคนทำงานใหญ่

คำประจบของหลินจื้อหย่วนในครั้งนี้ ทำให้หยางจือหลานรู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างมาก

วันรุ่งขึ้น หลินจื้อหย่วนและซูจิ่นก็ตามหยางจือหลานไปที่หนานฉือจื่อเป็นที่แรก หนานฉือจื่อตั้งอยู่ด้านนอกพระราชวังต้องห้าม นับเป็นทำเลทองใจกลางเมืองเยี่ยนจิงอย่างแท้จริง