บทที่ 363 หึงหวง

หลินจื้อหย่วนฟังอย่างออกรสออกชาติ ทั้งยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการเปล่งเสียงอุทานออกมาเป็นระยะ "โอ้!" "อ๊ะ!" "จริงหรือครับเนี่ย"

นานๆ ทีเว่ยเหล่าหู่จะเจอคนฟังที่ช่วยสนับสนุนขนาดนี้ ยิ่งพูดยิ่งได้ใจ น้ำลายแตกฟองพูดฉอดๆ อยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมงเต็ม

"ประธานหลิน สิ่งที่ต้าทงของเราทำก็คือการระดมทุนจากภาคประชาชนจำนวนหนึ่ง แล้วนำไปลงทุนในโครงการที่มีอนาคตสดใส ในแง่หนึ่งแล้ว วิธีการระดมทุนแบบนี้ทั้งล้ำหน้าและรวดเร็วกว่าการกู้ยืมเงินจากธนาคาร อีกทั้งยังช่วยเหลือบริษัทเอกชนที่ต้องการเงินทุนได้มากกว่าด้วย" จะว่าไปเว่ยเหล่าหู่ก็ถือเป็นคนมีพรสวรรค์คนหนึ่ง เขาเรียนรู้จากเถ้าแก่จอมลวงโลกไม่ถึงสองปี ก็ซึมซับแก่นแท้มาได้อย่างหมดจด ตอนนี้เวลาพูดถึงคำศัพท์เฉพาะทางอย่างเช่น สภาพแวดล้อมระหว่างประเทศ ช่องทางการทำธุรกิจ หรืออัตราผลตอบแทนจากการลงทุน เขาก็สามารถพูดออกมาได้อย่างเป็นฉากๆ

หลินจื้อหย่วนถึงขั้นปรบมือให้เขา "ประธานหูช่างปราดเปรื่องจริงๆ หลายๆ ความคิดของคุณ ผมก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก น่าเลื่อมใสมากครับ"

พอได้ยินหลินจื้อหย่วนเอ่ยชมตัวเองเช่นนั้น เว่ยเหล่าหู่ก็ยิ่งฮึกเหิม วาดวิมานในอากาศก้อนโตขึ้นมาทันที "ประธานหลิน เท่าที่ผมรู้ ตอนนี้บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะฉยงก็คืออสังหาริมทรัพย์หงเยี่ย ผมได้ยินมาว่าประธานหลินกำลังกว้านซื้อที่ดินไปทั่วเพื่อเตรียมการใหญ่ ในขณะที่ขยายกิจการอย่างรวดเร็ว ย่อมต้องขาดแคลนเงินทุนอย่างหนักเช่นกัน ผมคิดว่าถ้าหากหงเยี่ยกับต้าทงสามารถผนึกกำลังกันได้ ลองถามดูสิครับว่าบนเกาะฉยงนี้จะมีใครเป็นคู่แข่งของเราได้อีก"